MamaLoes
Oriënterende Ouderblijver
Liefste allemaal op dit forum! 

Amai, wat een enorme opluchting om deze plek gevonden te hebben! Ik lees hier nu al een paar dagen mee en het doet zooo'n ongelooflijke deugd om te zien dat ik er niet alleen voor sta. Wat een warm, veilig nest is dit!
Ik zit momenteel met iets wat ontzettend hard op mijn hart drukt en waar ik echt even over wil ventileren. Als alleenstaande mama met drie opgroeiende schatten moet ik elke maand heel creatief zijn met ons budget. Ik draai werkelijk elke euro om en ik maak er een absolute sport van om de leukste spullen en kleren te scoren in tweedehandswinkels. De papa ibetaalt geen euro. Als ik weer een prachtig kledingstuk of een leuk spel voor een paar euro vind, kan mijn geluk niet op. Dan denk ik echt: ‘Amai, wij trekken ons plan en we kunnen de hele wereld aan!’

Maar... de werkelijkheid haalt me soms zo hard in.
Mijn kinderen worden ouder en op school en bij vrienden draait blijkbaar alles om dure merkkleding, de nieuwste smartphones en allerhande trends. Als mijn kids thuiskomen en met grote ogen vragen waarom zij niet die specifieke merksneakers krijgen die vrienden wel hebben, breekt mijn hart en ja ik weet wel dat materialisme niks betekent, maar toch.
Ik wil hen zó graag alles geven wat hun hartje begeert, maar het gaat simpelweg niet. En dan kruipt dat vreselijke schuldgevoel weer binnen... Doe ik wel genoeg? Schieten ze niks tekort?
Misschien ben ik wel teveel aan het dramatiseren… ik weet het niet….
Herkent iemand dit schuldgevoel? Hoe gaan jullie om met die groepsdruk van school en die vraag naar dure spullen als het budget er niet voor is? En hoe leggen jullie dat uit aan je kids?
Amai, wat een enorme opluchting om deze plek gevonden te hebben! Ik lees hier nu al een paar dagen mee en het doet zooo'n ongelooflijke deugd om te zien dat ik er niet alleen voor sta. Wat een warm, veilig nest is dit!
Ik zit momenteel met iets wat ontzettend hard op mijn hart drukt en waar ik echt even over wil ventileren. Als alleenstaande mama met drie opgroeiende schatten moet ik elke maand heel creatief zijn met ons budget. Ik draai werkelijk elke euro om en ik maak er een absolute sport van om de leukste spullen en kleren te scoren in tweedehandswinkels. De papa ibetaalt geen euro. Als ik weer een prachtig kledingstuk of een leuk spel voor een paar euro vind, kan mijn geluk niet op. Dan denk ik echt: ‘Amai, wij trekken ons plan en we kunnen de hele wereld aan!’
Maar... de werkelijkheid haalt me soms zo hard in.
Ik wil hen zó graag alles geven wat hun hartje begeert, maar het gaat simpelweg niet. En dan kruipt dat vreselijke schuldgevoel weer binnen... Doe ik wel genoeg? Schieten ze niks tekort?
Misschien ben ik wel teveel aan het dramatiseren… ik weet het niet….
Herkent iemand dit schuldgevoel? Hoe gaan jullie om met die groepsdruk van school en die vraag naar dure spullen als het budget er niet voor is? En hoe leggen jullie dat uit aan je kids?