Voorstellen Lotgenoot Mara hier!

Mara

Actieve Ouderblijver
hallo allemaal

ik ben Mara en ik wilde me graag voorstellen.
Zo blij dat dit forum er is, want er is werkelijk geen andere plaats waar we zo vrijuit kunnen spreken zonder te worden bekritiseerd.

Ik ben tweeënveertig en woon alleen in Baal waar het soms angstaanjagend stil kan zijn in huis. Uit een eerdere relatie heb ik twee kinderen gekregen: een zoon van twaalf en een dochter van vijftien die nu in een vreselijke situatie zitten door toedoen van de andere ouder. Mijn oudste dochter wil al een hele tijd niets meer weten van mij en heeft elk contact verbroken en mijn zoon van twaalf zie ik soms nog maar dat is zo ongelooflijk zwaar omdat hij zo verscheurd wordt door dat conflict.


Het voelt nog wat onwennig om hier zo open te praten, maar ik merkte dat ik de herkenning en de warme plek zocht bij lotgenoten die echt begrijpen hoe het voelt als je kind door manipulatie van je wordt weggerukt. ik hoop dat we hier een beetje steun aan elkaar kunnen hebben want soms is de eenzaamheid gewoon te groot om alleen te dragen.


Dikke knuffel voor wie het vandaag even nodig heeft.
 
Hey Mara,

Wat leuk dat je lid van dit forum bent geworden.
We hebben je er heel graag bij!
Super benieuwd naar jouw levensverhaal.
 
Hoi Mara,

Ik ben zelf ook nog maar pas hier en ik herken heel veel in wat ge schrijft. Vooral dat gevoel dat ge soms gewoon iemand nodig hebt die niet meteen met oplossingen komt, maar gewoon begrijpt hoe zwaar het allemaal is.

Bij mij staat de scheiding ook nog maar helemaal aan het begin. Soms heb ik het gevoel dat ik nog moet ontdekken hoe ik überhaupt door de komende weken moet geraken. Dan helpt het echt om verhalen van anderen te lezen en te merken dat ik niet de enige ben die met duizend vragen tegelijk zit.

Het lijkt mij heel fijn dat we hier gewoon eerlijk kunnen zeggen dat het soms te veel is.

Ik wens u veel kracht toe met uw kinderen. Ik hoop dat ge hier inderdaad wat steun en herkenning vindt.

Liefs
 
Hoi Mara,

Welkom hier. Ik lees nu pas wat je destijds schreef en vooral dat stukje over de stilte in huis bleef bij mij hangen.

Wanneer je kinderen er niet meer zijn zoals je dat vroeger gewend was verandert niet alleen het contact met hen. Ook de gewone dingen van iedere dag krijgen ineens een andere betekenis. Een lege stoel aan tafel, een stil huis, een telefoon die niet gaat. Dat zijn soms juist de momenten waarop het gemis het hardst binnenkomt.

Dat je dochter geen contact meer wil en je zoon tussen het conflict terechtkomt, moet ontzettend zwaar zijn. Je kunt als ouder zoveel willen herstellen, toch ligt niet alles binnen je eigen macht.

Ik heb zelf geleerd dat je soms vooral moet proberen om er te blijven staan. Niet iedere dag antwoorden zoeken. Niet iedere dag opnieuw het gevecht aangaan. Gewoon blijven laten merken dat je van je kinderen houdt en dat de deur altijd openstaat.

Misschien is dat op sommige dagen het enige wat je kunt doen. Toch kan juist die rust op langere termijn belangrijk worden.

Ik hoop dat je hier mensen vindt bij wie je niets hoeft uit te leggen. Soms is iemand die echt begrijpt wat je bedoelt al een hele steun.

Sterkte Mara.
 
Hoi Mara,

Wat ontzettend dapper dat je je hier zo open voorstelt. Ik kan me voorstellen dat het best een stap is om dit allemaal zo op te schrijven, zeker als je al zo lang met zoveel verdriet en machteloosheid rondloopt.

Vooral wat je over je zoon schrijft raakt me. Dat een kind midden tussen het conflict komt te staan en jij hem daardoor maar zo weinig ziet… dat moet verschrikkelijk moeilijk zijn. En dan daarnaast het gemis van je dochter, terwijl je eigenlijk gewoon haar moeder wilt kunnen zijn.

Ik hoop dat je hier inderdaad die plek gaat vinden waar je niet steeds alles hoeft uit te leggen. Soms is het al zoveel waard als iemand gewoon zegt: ik snap waarom dit pijn doet.

Dus welkom Mara ❤️ En voor vandaag krijg je van mij ook een dikke knuffel terug. Probeer jezelf een beetje vast te houden, ook op de dagen dat het gemis heel hard binnenkomt.
 
Terug
Naar boven