• Je bent welkom bij Ouderblijven

    Een veilige plek voor christelijke ouders na een scheiding. Vind herkenning, deel in vertrouwen en bemoedig elkaar.

    Praat direct mee
    Gratis, anoniem en binnen 1 minuut geregistreerd.

Waarom ouderverstoting een vorm van huiselijk geweld is (Dr. Jennifer Harman)

Lux

Administrator
Forumleiding
Beste leden,

Ik wil graag deze indrukwekkende TED-talk van Dr. Jennifer Harman met jullie delen: Parental Alienation. In een klein kwartier legt deze psycholoog en onderzoeker haarfijn uit wat velen van ons dagelijks ervaren: ouderverstoting is geen kwestie van "twee ouders die gewoon niet door één deur kunnen". Het is een gerichte vorm van psychologische manipulatie.



In de video snijdt ze een paar pijnpunten aan die heel herkenbaar kunnen zijn:

  • Hardnekkige vooroordelen: Ze laat zien hoe maatschappelijke stereotypen over wat een "goede moeder" of een "afwezige vader" is blindelings worden overgenomen door omgeving, scholen en rechtbanken. Hierdoor is het voor de ene ouder soms schrikbarend makkelijk om de andere buiten spel te zetten.
  • Het kind als wapen: Dr. Harman benoemt heel helder dat ouderverstoting eigenlijk een vorm van indirect huiselijk geweld is. Het eigenlijke doelwit is de ex-partner en de kinderen worden helaas ingezet als wapen.
  • Onoplosbare rouw: Ze heeft het over de "unresolvable grief" (onoplosbare rouw) van de verstoten ouder en de vernietigende psychologische gevolgen voor het kind, dat een deel van zijn of haar eigen identiteit leert haten.
  • Gelijkwaardig ouderschap als oplossing: Een groot deel van de oplossing ligt volgens haar bij systemen die standaard uitgaan van een 50/50-verdeling (gelijkwaardig ouderschap), tenzij er keihard bewijs is van daadwerkelijk misbruik.
Ik ben erg benieuwd wat jullie van haar betoog vinden. Welke inzichten uit deze video komen het meest overeen met jullie eigen ervaringen met instanties of de rechtbank?

Laat gerust een reactie achter, ik hoor graag jullie gedachten!
 
Ik zat dit artikel net te lezen en de tranen schoten me echt in de ogen. Het is zo bevrijdend te lezen dat iemand met een wetenschappelijke achtergrond eindelijk benoemt wat wij hier elke dag aan den lijve voelen. Want zo voelt het toch gewoon? Als geweld. Het is een onzichtbare mishandeling, niet alleen voor ons als ouders maar vooral voor die arme kinderen die er middenin zitten.


Mijn dochter van 15 wil me intussen al een hele tijd niet meer zien of spreken. Ze heeft haar hart helemaal op slot gedaan. En mijn zoon van 12 zie ik nog wel af en toe, maar de spanning op zijn gezichtje als hij hier is... je ziet hem gewoon worstelen met dat vreselijke loyaliteitsconflict. Het breekt je hart in duizend stukjes.

Dat dr. Harman het vergelijkt met intieme terreur slaat de spijker echt volledig op de kop. Je staat zo machteloos tegenover die onderhandse tactieken.


Aan iedereen die hier meeleest en zich ook zo kapotgemaakt voelt door die constante strijd: weet dat je gevoelens er mogen zijn. Het ligt niet aan jou, ook al praten ze je dat wel aan. Het is een vorm van psychisch geweld en het is niet meer dan normaal dat dit fysiek en mentaal een enorm zware tol eist. Heel veel moed aan iedereen die hier vandaag mee opstaat en mee gaat slapen. We moeten proberen volhouden, hoe immens zwaar die stilte in huis soms ook is.
 
Die gevoelens zijn hard en worden vaak onderschat.
Over de overgebleven (verstoten) ouder praat niemand. Het gaat zogezegd telkens over "het belang van het kind" olsof het in diens belang is om één van de ouders niet meer te zien.
 
Terug
Naar boven