De ene week zit je huis vol lawaai, rondslingerende boekentassen, de oudste die plots puberstreken begint te krijgen en zijn grenzen aftast terwijl de jongste nog net iets te veel nood heeft aan bevestiging en tussen de twee schippert en de andere week... tja, stilte. Oorverdovende stilte eigenlijk, waarin je dan maar de grasmaaier bovenhaalt of met uw camera een bos intrekt omdat je anders gek wordt van het piekeren over hoe de communicatie met hun moeder weer eens met haken en ogen aan elkaar hangt. Want dat blijft toch het lastigste van al, die functionele e-mails waarin elk woord gewogen wordt en je soms al op voorhand weet dat een simpele vraag over wie naar de tandarts gaat voor drie dagen spanning gaat zorgen.
Dit blog is er eigenlijk om de frustraties na mijn scheiding als christelijke ouder neer te pennen.
Hoe het écht is om vader te blijven als de helft van de tijd aan u voorbijgaat zonder dat je erbij bent. Gewoon de kleine overwinningen, de momenten dat je beseft dat je uw eigen plan moet trekken en de dagen dat het vierkant draait. Geen handleidingen of wijze lessen, want eerlijk gezegd weet ik het zelf ook heel vaak niet meer, maar gewoon mijn gedachten over het vallen en opstaan van een gewone vader die zijn weg zoekt in de chaos.
Dit blog is er eigenlijk om de frustraties na mijn scheiding als christelijke ouder neer te pennen.
Hoe het écht is om vader te blijven als de helft van de tijd aan u voorbijgaat zonder dat je erbij bent. Gewoon de kleine overwinningen, de momenten dat je beseft dat je uw eigen plan moet trekken en de dagen dat het vierkant draait. Geen handleidingen of wijze lessen, want eerlijk gezegd weet ik het zelf ook heel vaak niet meer, maar gewoon mijn gedachten over het vallen en opstaan van een gewone vader die zijn weg zoekt in de chaos.
