Soms zijn er periodes waarin het leven zwaar en donker aanvoelt. Je kunt vastzitten in somberheid, depressieve gevoelens of een gevoel van leegte. Juist dan kan het moeilijk zijn om verder te kijken dan wat je op dat moment voelt.
Ik moest hierbij denken aan Kolossenzen 3:1-4:
Wanneer je depressief bent, kan het lijken alsof de duisternis alles bepaalt. Kolossenzen 3 herinnert mij eraan dat mijn leven niet alleen bestaat uit wat ik vandaag voel of zie. Mijn leven is volgens Paulus “met Christus verborgen in God”.
Dat betekent niet dat mijn pijn niet echt is. Wel dat mijn pijn niet mijn volledige identiteit bepaalt.
Dat hoeft niet te betekenen dat ik mijn problemen moet negeren of mezelf moet dwingen positief te denken. Misschien betekent het juist kleine momenten zoeken waarin ik mijn aandacht weer op God richt.
Een kort gebed. Een Bijbelvers lezen. Even stil worden. Naar buiten gaan en God zoeken in de stilte. Of simpelweg zeggen:
“Heer, ik voel U nu misschien niet, maar ik wil mijn leven toch aan U toevertrouwen.”
Soms is geloof niet dat je veel voelt, maar dat je je ondanks het ontbreken van gevoel toch aan God vasthoudt.
Kolossenzen 3 kijkt verder dan de huidige omstandigheden. Christus wordt beschreven als ons leven en Paulus wijst vooruit naar het moment waarop Christus verschijnt.
Dat geeft hoop wanneer je zelf even geen hoop kunt opbrengen.
Misschien hoef je vandaag niet alles op te lossen. Misschien is het voor vandaag genoeg om de volgende stap te zetten en erop te vertrouwen dat God het grotere verhaal ziet, ook wanneer jij dat zelf niet meer kunt zien.
Geloof en professionele hulp hoeven elkaar niet uit te sluiten. Wanneer depressieve gevoelens zwaar worden kan het juist verstandig en moedig zijn om met een huisarts, psycholoog, pastor of iemand die je vertrouwt te praten.
Voor mij zit de kracht van dit gedeelte daarom niet in: “Denk gewoon aan God en dan verdwijnt je depressie.”
Maar eerder in:
Mijn depressie is niet mijn identiteit.
Mijn huidige omstandigheden zijn niet het einde van mijn verhaal.
En ook wanneer ik zelf geen licht meer zie, mag ik mijn hoop bij Christus neerleggen.
Misschien is dat wat “richten op wat boven is” in een donkere periode kan betekenen: niet ontkennen dat het donker is, maar midden in dat donker je blik steeds opnieuw een klein beetje naar God richten.
Hoe ervaren jullie dat? Zijn er Bijbelteksten die jullie helpen wanneer je door een moeilijke of depressieve periode gaat?
Ik moest hierbij denken aan Kolossenzen 3:1-4:
Wat betekent dit voor mij in een periode van zwartheid?
1. Mijn gevoelens zijn niet het hele verhaal.
Wanneer je depressief bent, kan het lijken alsof de duisternis alles bepaalt. Kolossenzen 3 herinnert mij eraan dat mijn leven niet alleen bestaat uit wat ik vandaag voel of zie. Mijn leven is volgens Paulus “met Christus verborgen in God”.
Dat betekent niet dat mijn pijn niet echt is. Wel dat mijn pijn niet mijn volledige identiteit bepaalt.
2. “Richt u op wat boven is” betekent voor mij: mijn blik voorzichtig verleggen.
Dat hoeft niet te betekenen dat ik mijn problemen moet negeren of mezelf moet dwingen positief te denken. Misschien betekent het juist kleine momenten zoeken waarin ik mijn aandacht weer op God richt.
Een kort gebed. Een Bijbelvers lezen. Even stil worden. Naar buiten gaan en God zoeken in de stilte. Of simpelweg zeggen:
“Heer, ik voel U nu misschien niet, maar ik wil mijn leven toch aan U toevertrouwen.”
Soms is geloof niet dat je veel voelt, maar dat je je ondanks het ontbreken van gevoel toch aan God vasthoudt.
3. Er is meer dan het hier en nu.
Kolossenzen 3 kijkt verder dan de huidige omstandigheden. Christus wordt beschreven als ons leven en Paulus wijst vooruit naar het moment waarop Christus verschijnt.
Dat geeft hoop wanneer je zelf even geen hoop kunt opbrengen.
Misschien hoef je vandaag niet alles op te lossen. Misschien is het voor vandaag genoeg om de volgende stap te zetten en erop te vertrouwen dat God het grotere verhaal ziet, ook wanneer jij dat zelf niet meer kunt zien.
4. En toch mogen we hulp zoeken.
Geloof en professionele hulp hoeven elkaar niet uit te sluiten. Wanneer depressieve gevoelens zwaar worden kan het juist verstandig en moedig zijn om met een huisarts, psycholoog, pastor of iemand die je vertrouwt te praten.
Voor mij zit de kracht van dit gedeelte daarom niet in: “Denk gewoon aan God en dan verdwijnt je depressie.”
Maar eerder in:
Mijn depressie is niet mijn identiteit.
Mijn huidige omstandigheden zijn niet het einde van mijn verhaal.
En ook wanneer ik zelf geen licht meer zie, mag ik mijn hoop bij Christus neerleggen.
Misschien is dat wat “richten op wat boven is” in een donkere periode kan betekenen: niet ontkennen dat het donker is, maar midden in dat donker je blik steeds opnieuw een klein beetje naar God richten.
Hoe ervaren jullie dat? Zijn er Bijbelteksten die jullie helpen wanneer je door een moeilijke of depressieve periode gaat?