Als je geloof even stil voelt…

[Taximama]

Zijn er hier meer mensen die na een scheiding periodes hebben gehad waarin hun geloof ineens heel ver weg leek?

Ik heb momenten gehad waarop ik echt dacht: Heer, waar bent U nu eigenlijk in dit alles? Je kunt heel goed weten dat God er is, maar het toch niet voelen. En juist als er zoveel verandert in je gezin en je hoofd overloopt kan het lastig zijn om rust te vinden.

Wat mij soms helpt, is dat ik mezelf er niet toe hoef te dwingen om alles maar “goed” te vinden. Soms is een kort gebedje eigenlijk al genoeg. Gewoon: Heer, help me vandaag. Meer woorden heb ik dan niet.

Ik ben benieuwd hoe dat bij jullie is. Hebben jullie iets gehad in deze periode waardoor jullie geloof juist weer wat dichterbij kwam? Of zijn er juist momenten geweest waarop je het helemaal niet meer wist?

Misschien kunnen we elkaar daarin een beetje bemoedigen.

 

[Lux]

Dag Taximama,

We hebben allemaal van die momenten dat we zeggen... "Wat is dit?" of "Waar zit de logica in dat?"
Geloven is vertrouwen en vertrouwen betekent dat we het allemaal op dit moment niet hoeven te weten.
We willen voor elk probleem directe hulp, maar dat gebeurt niet altijd.
Dat komt omdat God weet dat wachten soms goed is... ik weet het... leuk is het niet... maar het vormt wel karakter.
Ik ben blij dat God mij in bepaalde dingen lang heeft laten wachten, want daardoor ben ik veranderd.

Een goede sermon hierover is die van Derek Prince over wachten:


Elke storm heeft me uiteindelijk dichter bij God gebracht.