• Je bent welkom bij Ouderblijven

    Een veilige plek voor christelijke ouders na een scheiding. Vind herkenning, deel in vertrouwen en bemoedig elkaar.

    Praat direct mee
    Gratis, anoniem en binnen 1 minuut geregistreerd.

Als je het anders wilde doen dan je ouders, maar je scheiding hetzelfde heeft opgeleverd

Mara

Actieve Ouderblijver
Ik was daarnet nog even de afwas aan het doen en bleef plots met mijn handen in het warme sop hangen, starend naar de donkere tuin. Soms overvalt zo'n gedachte je ineens vanuit het niets.

Mijn eigen vader was er vroeger gewoon nooit. Hij was altijd uithuizig, had duizend dingen te doen buiten de deur en als kind voelde ik die emotionele leegte dag in dag uit. Ik herinner me nog hoe hard ik me als jong meisje voornam: als ik ooit zelf mama mag worden doe ik het helemaal anders. Ik wil er echt staan. Niet alleen om boterhammen te smeren, maar om te luisteren, knuffels te geven en een veilige thuisbasis te bouwen waar een kind altijd terechtkan.

En dat heb ik ook met heel mijn hart gedaan, jarenlang, dag na dag.

Maar dan strandt je huwelijk en zorgt de andere ouder er stap voor stap voor dat alles wat je met zoveel toewijding hebt opgebouwd compleet van tafel wordt geveegd. Mijn dochter zie ik door de verstoting nu al een hele tijd niet meer en mijn twaalfjarige zoon zit zo vast tussen twee vuren dat elk zeldzaam contact van spanning wordt doordrenkt. Het voelt soms alsof de geschiedenis je op een heel gemene manier inhaalt: je wilde er koste wat het kost zelf zijn voor je kinderen en nu wordt die plek je gewoon met geweld ontnomen door leugens en manipulatie.

Op zulke avonden vraag je je af waar al die liefde en inzet naartoe zijn gegaan. Ik brand dan maar een klein kaarsje op het dressoir en probeer in gebed vast te houden aan het idee dat God ziet wat er echt in een ouderhart leeft en dat echte liefde nooit zomaar spoorloos verdwijnt uit het geheugen van een kind, hoe dik de mist nu ook is.

Zijn er hier nog ouders die zo bewust de cirkel van hun eigen jeugd wilden doorbreken, maar door de scheiding toch aan de kant zijn gezet? Hoe houden jullie de moed erin als dat wrange gevoel de kop opsteekt?
 
Als we jong zijn denken we dat we de wereld gaan veranderen. Alles wat we thuis zien zullen we nooit zelf doen.
Dan wordt je ouder, zelf vader of moeder en begin je na te denken.
Misschien hadden mijn ouders toch niet zoveel ongelijk.
Sterker nog, misschien doe ik net hetzelfde als zij.
 
  • Like
Waarderingen: Mara
Lieve Mara,

Je bericht grijpt me zo naar de keel. Mijn hart breekt echt als ik dit lees... Wat een ongelooflijk oneerlijke strijd voer jij.

Dat staren in het afwassop met dat zware gevoel op je borst... het is zo herkenbaar. Je steekt al je liefde, al je energie en heel je ziel in het bouwen van een veilig nest. Juist omdat je zelf zo goed weet hoe het voelt om die warmte te missen. Je wilde het anders doen, je was het anders aan het doen en dan trekt iemand die fundamenten onder je voeten vandaan. Alsof al die jaren van zorgen en onvoorwaardelijk klaarstaan ineens niet meer tellen.

Maar Mara: ze tellen wel.

Liefde verdwijnt niet in het niets. Zelfs niet als er nu een dikke, nare mist hangt tussen jou en je kinderen. Een kind vergeet de basis van een ouderhart niet, hoe hard de andere kant ook probeert dat beeld te wissen. Dat vlammetje dat jij hebt geplant dooft niet zomaar. Je bent niet tekortgeschoten; je wordt tegengewerkt. En dat is een wereld van verschil.


Ik herken die machteloosheid zo erg. Soms voelt het alsof je een wervelwind moet zijn om alles draaiende te houden, om iedereen staande te houden, terwijl je zelf stilletjes leegloopt. Je blijft maar knokken en aanpakken, maar op van die donkere avonden vraag je je af: en ik dan? Ziet iemand mij eigenlijk wel staan? Wanneer mag ik zelf weer eens gewoon opgelucht ademhalen?


Wees alsjeblieft niet te streng voor jezelf. Blijf dat kaarsje branden en probeer vast te houden aan wat echt is. Je bent een ouder die zoveel te geven heeft. Wij zien jou hier in ieder geval wel.
 
Dat gevoel dat de cirkel zich herhaalt terwijl je net het tegenovergestelde wilde doen is bijzonder bitter. Het grote verschil met vroeger is wel dat jouw vader destijds zelf koos om de deur achter zich dicht te trekken terwijl jij er vandaag gewoon met geweld wordt uitgejaagd door manipulatie. Dat voelt langs de binnenkant misschien hetzelfde aan als je aan die afwasbak staat maar voor je geweten en voor wie jij bent als ouder maakt dat een wereld van verschil.

Twintig jaar geleden stond ik op exact hetzelfde punt toen de breuk werd ingezet. Je begint aan kinderen met het heilig voornemen om het beter te doen en plots lig je eruit omdat een ex met zware narcistische trekken de boel doelbewust vergiftigt. Familierechters trappen daar met open ogen in en advocaten kosten duizenden euros zonder dat ze ooit voor echte rust zorgen. De rechtbank lost dat soort destructief gedrag simpelweg niet op en dat moeten accepteren vreet aan een mens. De jaren die je verliest terwijl ze klein zijn krijg je nooit meer terug en het is heel normaal dat je om die verloren tijd rouwt.

Ale ja daar wringt het schoentje want je wil blijven trekken en sleuren om contact te forceren maar tegen zo een muur van leugens haalt dat niks uit. Wat mij erdoor heeft gehaald is de overstap naar puur parallel ouderschap en de communicatie volledig dichtgooien voor emoties. Dat ontneemt de overkant alle munitie en het spaart je eigen gemoed.

Probeer die strijd niet in een keer te willen winnen want dat is onbegonnen werk. Neem het dag per dag. Aardse rechtvaardigheid ga je in zulke dossiers zelden krijgen maar ik trek me al die jaren al op aan het feit dat God de rechtvaardige Rechter is. Hij was erbij op de momenten dat je aan de kant werd geschoven en Hij is vandaag ook bij je kinderen zelfs als ze door de mist even niet meer helder kunnen kijken. Kinderen worden groot en als ze straks op eigen benen staan en de vleugels uitslaan gaan ze zelf het onderscheid zien tussen wie hen gebruikte en wie er altijd rustig en stabiel is blijven staan. Blijf gewoon die veilige baken op de achtergrond en hou vol.
 
Terug
Naar boven