Mara
Ouderblijver
Ik was daarnet nog even de afwas aan het doen en bleef plots met mijn handen in het warme sop hangen, starend naar de donkere tuin. Soms overvalt zo'n gedachte je ineens vanuit het niets.
Mijn eigen vader was er vroeger gewoon nooit. Hij was altijd uithuizig, had duizend dingen te doen buiten de deur en als kind voelde ik die emotionele leegte dag in dag uit. Ik herinner me nog hoe hard ik me als jong meisje voornam: als ik ooit zelf mama mag worden doe ik het helemaal anders. Ik wil er echt staan. Niet alleen om boterhammen te smeren, maar om te luisteren, knuffels te geven en een veilige thuisbasis te bouwen waar een kind altijd terechtkan.
En dat heb ik ook met heel mijn hart gedaan, jarenlang, dag na dag.
Maar dan strandt je huwelijk en zorgt de andere ouder er stap voor stap voor dat alles wat je met zoveel toewijding hebt opgebouwd compleet van tafel wordt geveegd. Mijn dochter zie ik door de verstoting nu al een hele tijd niet meer en mijn twaalfjarige zoon zit zo vast tussen twee vuren dat elk zeldzaam contact van spanning wordt doordrenkt. Het voelt soms alsof de geschiedenis je op een heel gemene manier inhaalt: je wilde er koste wat het kost zelf zijn voor je kinderen en nu wordt die plek je gewoon met geweld ontnomen door leugens en manipulatie.
Op zulke avonden vraag je je af waar al die liefde en inzet naartoe zijn gegaan. Ik brand dan maar een klein kaarsje op het dressoir en probeer in gebed vast te houden aan het idee dat God ziet wat er echt in een ouderhart leeft en dat echte liefde nooit zomaar spoorloos verdwijnt uit het geheugen van een kind, hoe dik de mist nu ook is.
Zijn er hier nog ouders die zo bewust de cirkel van hun eigen jeugd wilden doorbreken, maar door de scheiding toch aan de kant zijn gezet? Hoe houden jullie de moed erin als dat wrange gevoel de kop opsteekt?
Mijn eigen vader was er vroeger gewoon nooit. Hij was altijd uithuizig, had duizend dingen te doen buiten de deur en als kind voelde ik die emotionele leegte dag in dag uit. Ik herinner me nog hoe hard ik me als jong meisje voornam: als ik ooit zelf mama mag worden doe ik het helemaal anders. Ik wil er echt staan. Niet alleen om boterhammen te smeren, maar om te luisteren, knuffels te geven en een veilige thuisbasis te bouwen waar een kind altijd terechtkan.
En dat heb ik ook met heel mijn hart gedaan, jarenlang, dag na dag.
Maar dan strandt je huwelijk en zorgt de andere ouder er stap voor stap voor dat alles wat je met zoveel toewijding hebt opgebouwd compleet van tafel wordt geveegd. Mijn dochter zie ik door de verstoting nu al een hele tijd niet meer en mijn twaalfjarige zoon zit zo vast tussen twee vuren dat elk zeldzaam contact van spanning wordt doordrenkt. Het voelt soms alsof de geschiedenis je op een heel gemene manier inhaalt: je wilde er koste wat het kost zelf zijn voor je kinderen en nu wordt die plek je gewoon met geweld ontnomen door leugens en manipulatie.
Op zulke avonden vraag je je af waar al die liefde en inzet naartoe zijn gegaan. Ik brand dan maar een klein kaarsje op het dressoir en probeer in gebed vast te houden aan het idee dat God ziet wat er echt in een ouderhart leeft en dat echte liefde nooit zomaar spoorloos verdwijnt uit het geheugen van een kind, hoe dik de mist nu ook is.
Zijn er hier nog ouders die zo bewust de cirkel van hun eigen jeugd wilden doorbreken, maar door de scheiding toch aan de kant zijn gezet? Hoe houden jullie de moed erin als dat wrange gevoel de kop opsteekt?