• Je bent welkom bij Ouderblijven

    Een veilige plek voor christelijke ouders na een scheiding. Vind herkenning, deel in vertrouwen en bemoedig elkaar.

    Praat direct mee
    Gratis, anoniem en binnen 1 minuut geregistreerd.

Als je kind liever bij mama is: hoe ga je daar als vader mee om?

Bram

Actieve Ouderblijver
Ik vraag me af hoe andere vaders hiermee omgaan.

Na een scheiding kan je als vader natuurlijk proberen om er voor je kinderen te zijn, maar soms merk je dat ze toch liever bij mama zijn. Zeker wanneer ze jonger zijn kan het lijken alsof ze zich daar makkelijker voelen of gewoon liever daar blijven.

Ik probeer mezelf dan voor te houden dat het niet betekent dat ze minder van mij houden. Toch kan het behoorlijk binnenkomen als je merkt dat een kind liever nog een nachtje bij mama blijft, liever daar iets vertelt of bij een wisselmoment niet echt staat te springen om mee te gaan.

Je wilt als vader natuurlijk niet dat je kind het gevoel krijgt dat het moet kiezen. Tegelijk wil je ook niet zomaar aan de kant gaan staan.

Hoe gaan andere vaders hiermee om?

  • Hebben jullie dit zelf meegemaakt?
  • Hoe reageer je als je kind duidelijk liever bij de andere ouder is?
  • Laat je het gewoon gebeuren of probeer je bewust meer verbinding te zoeken?
  • En hoe zorg je ervoor dat je eigen gevoelens daarbij niet bij je kind terechtkomen?
Ik ben vooral benieuwd naar ervaringen van andere vaders. Niet zozeer naar de perfecte oplossing, maar naar hoe jullie hier in de praktijk mee omgaan.
 
Ik denk dat ge daar als vader toch wel mee kunt worstelen. Ook al weet ge met uw verstand dat het niet betekent dat uw kind minder van u houdt, het kan toch pijn doen als ge merkt dat hij/zij liever bij mama blijft.
Ik zou vooral proberen om daar niet te veel gewicht op te leggen bij het kind zelf. Een kind zou eigenlijk nooit het gevoel mogen krijgen dat het de gevoelens van papa of mama moet dragen. Dus als ze liever nog een nachtje bij mama blijven, zou ik proberen om dat niet persoonlijk te nemen, ook al komt dat natuurlijk binnen.

Tegelijk denk ik wel dat ge moogt blijven investeren in de band. Niet door harder uw best te doen om gekozen te worden, maar gewoon door er te zijn. Samen iets kleins doen, luisteren, een vast ritueeltje hebben... Dat zijn misschien net de dingen die op termijn maken dat een kind zich ook bij papa helemaal thuis voelt.

En misschien is het ook belangrijk om uzelf toe te laten dat het pijn doet. Ge moet daar niet meteen "boven staan". Alleen zou ik proberen om dat verdriet niet bij uw kind neer te leggen.
Kinderen kunnen volgens mij heel goed voelen wanneer ze ergens mogen zijn zonder dat ze iemand daarmee kwetsen. Dat lijkt mij uiteindelijk belangrijker dan ervoor zorgen dat ze altijd even graag bij beide ouders zijn.
 
Dat wringt enorm aan het vaderhart als je aan de deur staat en je ziet dat ze liever aan de overkant blijven. Ik heb die momenten twintig jaar geleden ook meegemaakt tijdens alle chaos met de koffer in de gang en de veertiendagenregeling. Je voelt u op zo een moment direct afgewezen en als vader krijgt ge in heel dat scheidingswereldje al zo weinig krediet waardoor zoiets dubbel hard aankomt.

Het belangrijkste dat ik achteraf gezien heb geleerd is dat je dit nooit persoonlijk moet pakken. Jonge kinderen kiezen op dat moment niet tegen u maar ze kiezen voor het vertrouwde en de minste weerstand. Als je dan gaat trekken of overdreven de toffe papa probeert te zijn om punten te scoren voelen ze die gespeeldheid aan. Gewoon de rust zelve blijven zonder voorwaarden. Ook als ze mete en slecht humeur binnenkomen of liever elders waren gebleven. Je moet ze de ruimte geven om te landen bij de wissel zonder dat je daar een emotionele lading op plakt.

Hou vol en neem het dag per dag.
 
Kinderen zouden tussen hun ouders niet hoeven te kiezen.
Het gaat meer om ons ouders dan om de kinderen als je als favoriet uit de bus wil komen.
Onze ouderlijke plicht gaat veel verder dan te willen winnen van je ex.
Denk, doe en wees er altijd in het belang van je kind.

Van mij mogen ze gerust liever bij mama zijn.
 
Dag Bram,

Ik denk dat dat als vader best pijn kan doen. Je weet met je verstand dat het niet wil zeggen dat je kinderen minder van je houden, maar daarom voelt het op zo’n moment nog niet minder kwetsbaar.

Kinderen zoeken soms meer het vertrouwde op, zeker wanneer ze nog jong zijn. Dat hoeft inderdaad niets te zeggen over de band die ze met hun papa hebben. Toch kan ik me voorstellen dat het moeilijk is om dat te blijven onthouden wanneer je aan een wisselmoment merkt dat ze liever nog even bij mama waren gebleven.

Wat me vooral belangrijk lijkt is dat ze bij jou ook gewoon zichzelf mogen zijn. Dat ze niet het gevoel krijgen dat ze extra enthousiast moeten doen om papa niet verdrietig te maken of dat ze iemand teleurstellen wanneer ze mama missen. Ik ben zelf mama, maar ik weet hoe het voelt als kinderen minder graag lijken te komen. Mijn dochter hoor of zie ik nauwelijks.

Misschien zit de verbinding net in de kleine, gewone momenten. Samen iets doen, luisteren naar hun verhalen en hen de tijd geven om weer te wennen. Zonder dat elk bezoek moet voelen alsof je moet bewijzen dat het bij jou even fijn is.

En vergeet ook jezelf niet. Het mag best pijn doen. Je hoeft die gevoelens niet weg te duwen, maar je hoeft ze ook niet door je kinderen te laten dragen.

Ik hoop dat je hier wat herkenning vindt bij andere vaders die hetzelfde meemaken.
 
Terug
Naar boven