Bram
Actieve Ouderblijver
Ik vraag me af hoe andere vaders hiermee omgaan.
Na een scheiding kan je als vader natuurlijk proberen om er voor je kinderen te zijn, maar soms merk je dat ze toch liever bij mama zijn. Zeker wanneer ze jonger zijn kan het lijken alsof ze zich daar makkelijker voelen of gewoon liever daar blijven.
Ik probeer mezelf dan voor te houden dat het niet betekent dat ze minder van mij houden. Toch kan het behoorlijk binnenkomen als je merkt dat een kind liever nog een nachtje bij mama blijft, liever daar iets vertelt of bij een wisselmoment niet echt staat te springen om mee te gaan.
Je wilt als vader natuurlijk niet dat je kind het gevoel krijgt dat het moet kiezen. Tegelijk wil je ook niet zomaar aan de kant gaan staan.
Hoe gaan andere vaders hiermee om?
Na een scheiding kan je als vader natuurlijk proberen om er voor je kinderen te zijn, maar soms merk je dat ze toch liever bij mama zijn. Zeker wanneer ze jonger zijn kan het lijken alsof ze zich daar makkelijker voelen of gewoon liever daar blijven.
Ik probeer mezelf dan voor te houden dat het niet betekent dat ze minder van mij houden. Toch kan het behoorlijk binnenkomen als je merkt dat een kind liever nog een nachtje bij mama blijft, liever daar iets vertelt of bij een wisselmoment niet echt staat te springen om mee te gaan.
Je wilt als vader natuurlijk niet dat je kind het gevoel krijgt dat het moet kiezen. Tegelijk wil je ook niet zomaar aan de kant gaan staan.
Hoe gaan andere vaders hiermee om?
- Hebben jullie dit zelf meegemaakt?
- Hoe reageer je als je kind duidelijk liever bij de andere ouder is?
- Laat je het gewoon gebeuren of probeer je bewust meer verbinding te zoeken?
- En hoe zorg je ervoor dat je eigen gevoelens daarbij niet bij je kind terechtkomen?