Altijd maar doorgaan en ineens breekt de bom: Herkenbaar?

[MamaLoes]

Pff, sorry hoor lieve mensen op dit late uur... ik moet dit echt even van me afschrijven want de tranen zitten me zo ontzettend hoog!

Daar zit je dan. Gewoon op een doodnormale werkdag, verstand op nul, schouders eronder en dóórgaan zoals ik altijd doe! Schoonmaken, lopen om alles klaar te krijgen, vliegen soms, de vrolijke wervelwind uithangend voor iedereen op de werkvloer én thuis... En ineens: BAM. Uit het niets. Een gigantische vloedgolf van verdriet die me gewoon bij de strot grijpt.

Geen aanleiding, geen specifieke druppel, maar ineens vloog het me zo ontzettend aan hoe alles loopt. Hoe hard ik ook mijn best doe om alle ballen in de lucht te houden, hoe hard ik ook knok om altijd maar positief te blijven en de boel draaiende te houden... soms zakt de bodem er in één seconde onderuit.

Mijn hart schoot ineens zo vast. Ik zat daar in mijn pauze met zo’n gigantische brok in mijn keel en het enige wat maar door mijn hoofd bleef spoken was: wanneer is het nou eens míjn beurt? Wanneer word í́k nou eens echt, simpelweg gelukkig? In plaats van altijd maar overleven, vechten, de centen omdraaien en voor iedereen de opgewekte rots in de branding spelen? Ik wil zo graag gewoon weer eens écht gezien worden als mens en niet alleen als de motor die maar moet blijven draaien...

Ik voel me soms zo enorm alleen in dat gevoel alsof ik een masker opzet voor de buitenwereld en pas als alles stil is merk hoe moe mijn ziel eigenlijk is.

Herkenne jullie dat? Dat alles ogenschijnlijk z'n gangetje gaat, dat je denkt we schouders eronder en we gaan erweer voor!, en dat je ineens vanuit het niets overspoeld wordt door het gevoel dat het allemaal zo ontzettend zwaar is? Hoe gaan jullie om met die momenten dat de puf er ineens helemaal uit is?

 

[Lux]

Beste MamaLoes,


Wat ontzettend moedig dat je de stap hebt gezet om dit hier zo eerlijk van je af te schrijven, juist op een moment dat het je allemaal zo overspoelt.

"Ik wil zo graag gewoon weer eens écht gezien worden als mens en niet alleen als de motor die maar moet blijven draaien..."

Deze zin uit je bericht komt enorm binnen. Het is zó herkenbaar en begrijpelijk. Het gevoel altijd maar 'aan' te moeten staan, de vrolijke wervelwind te spelen en alle ballen in de lucht te houden eist op den duur simpelweg zijn tol. Dat je dan op een doodnormale werkdag ineens vanuit het niets overvallen wordt door zo'n vloedgolf van verdriet is eigenlijk een heel logisch signaal van je hoofd en ziel dat de rek er even helemaal uit is.


Je hoeft hier je masker absoluut niet op te houden. Dit platform is er juist voor dit soort momenten wanneer de façade voor de buitenwereld even te zwaar weegt en je gewoon eerlijk wilt kunnen zeggen dat de bodem er even onderuit is gezakt. Je bent hierin absoluut niet alleen en ik weet zeker dat veel andere leden jouw gevoel van 'overleven in plaats van simpelweg gelukkig zijn' zullen herkennen.

Je mag dat gevoel dus zeker hebben.

Veel liefs en heel veel sterkte vandaag,

 

[Mara]

Je zet elke dag dat masker op voor de buitenwereld en je blijft maar doorgaan alsof er niks aan de hand is tot je plots in je pauze zit en de tranen gewoon komen. Je ziel is inderdaad gewoon zo moe en dat is heel logisch als je altijd maar de opgewekte rots in de branding moet spelen voor iedereen. Laat het maar gewoon even lopen hoor je hoeft hier bij ons echt niet die vrolijke wervelwind te zijn. Probeer vanavond echt even helemaal niks te doen voor een ander en wees maar gewoon heel zacht voor jezelf. Je wordt hier echt wel gezien als mens en je bent helemaal niet alleen in dit gevoel.

 

[Lente]

Ik weet het, ik heb dat gevoel ook soms.
Maar we zijn geen robotten. We zijn mensen.
Soms moeten we even op de pauzeknop duwen.
Dat ga ik in deze periode van mijn leven ook doen.

 

[Sting]

Beste MamaLoes,

Wat je daar beschrijft, die gigantische vloedgolf van verdriet die je ineens bij de strot grijpt op een doodnormale dag herken ik uit duizenden. Jaren geleden heb ik zelf een hele zware, lelijke scheiding doorgemaakt. Ook ik dacht dat ik alles moest dragen: de rots in de branding zijn, centen omdraaien, verstand op nul, schouders eronder en vooral niet klagen. Dus geloof me als ik zeg: ik snap hoe uitputtend die overlevingsstand is. Je ziel raakt daar inderdaad doodmoe van.
Maar juist omdat ik in diezelfde modder heb gestaan, wil ik ook een beetje streng voor je zijn en ergens tegenin gaan.

Je stelt de vraag: "Wanneer is het nou eens mijn beurt? Wanneer word ík nou eens echt, simpelweg gelukkig?"

Ik zal daar heel direct in zijn: er is geen onzichtbare scheidsrechter die bijhoudt hoeveel jij afziet om je vervolgens te belonen met 'jouw beurt' op geluk. Dat was voor mij destijds een ontzettend bittere pil om te slikken. Geluk is geen wachtrij waar je vanzelf vooraan komt als je maar hard genoeg je best doet voor anderen. Als je wacht tot het universum of je omgeving zegt "hier, ga nu maar even gelukkig zijn", dan kun je blijven wachten.

Daarnaast schrijf je dat je de vrolijke wervelwind uithangt, een masker opzet voor de buitenwereld en de motor bent die blijft draaien. Maar waarom doe je dat? Je voelt je ongezien als mens, maar je verbergt de méns MamaLoes juist achter dat masker van positiviteit. Zolang jij de onvermoeibare rots in de branding speelt zal je omgeving je ook zo blijven behandelen. Mensen zijn wat dat betreft heel simpel: als jij laat zien dat je alles kunt dragen, leggen ze alles op je schouders.

Mijn advies, van iemand die dit echt met vallen en keihard opstaan heeft moeten leren:

Zet dat masker af: Je hoeft niet altijd positief te zijn. Het is niet erg als je collega's of je kinderen zien dat je een rotdag hebt. Mensen kunnen pas rekening met je houden als je laat zien dat je grens bereikt is. Laat bewust een bal vallen: Je knokt om alle ballen in de lucht te houden. Stop daarmee. Laat de minst belangrijke bal gewoon eens op de grond kletteren. De wereld vergaat niet als je ergens "nee" op zegt.

Pak je beurt: Wacht niet tot iemand je ziet en jou je beurt geeft. Je moet hem zelf opeisen. Neem die tijd, claim je ruimte en stop met je verontschuldigen (zoals je aan het begin van je bericht al doet!).

Je bent geen motor. Je bent een mens. En mensen hebben het recht om soms gewoon even lekker in te storten. Neem de tijd om te huilen en verdriet te hebben, maar stop daarna met wachten op jouw beurt en pak de regie terug. Heel veel sterkte, je kunt dit.