In België moet wanneer één van de ouders het vraagt een gelijkmatig verdeeld verblijf (co-ouderschap) wettelijk verplicht worden onderzocht. Nu denken veel mensen dat je een of andere misdadiger moet zijn om als vader of moeder het co-ouderschap niet te bekomen. De realiteit is echter anders.
Het verplaatsen van je woonplaats, kinderen die zich bij een ouder "niet goed voelen", mismatch met een plusouder of het feit dat ze bij een ouder een beetje van hun sociaal leven moeten inboeten is voor de gemiddelde rechter vaak al voldoende om van het co-ouderschap af te stappen.
Dat kinderen door een ouder worden gemanipuleerd — bewust of onbewust — wordt dikwijls over het hoofd gezien of afgedaan als een 'loyaliteitsconflict'. Papa's zijn hier dikwijls het slachtoffer van.
De beïnvloede 'stem van het kind': Vanaf 12 jaar (en soms jonger) worden kinderen gehoord door de familierechter. Maar hoe vrij spreekt een kind dat klem zit tussen twee vuren of dat maandenlang beïnvloed is door de verzorgende ouder? Lange procedures creëren een nieuw 'normaal': Zolang een procedure aansleept geldt er vaak een voorlopige regeling. Hoe langer die situatie duurt, hoe sneller de rechter neigt naar het behouden van die status quo onder het motto van "stabiliteit".
Co-ouderschap is op papier een mooi principe, maar in het Belgische rechtssysteem blijft het te vaak een illusie wanneer één partij de hakken in het zand zet.
Eigenlijk geven ze ouders die ouderverstoting stimuleren vrij spel. Dit doen rechters niet bewust. Het zijn gewoon geen psychologen.
D
Het verplaatsen van je woonplaats, kinderen die zich bij een ouder "niet goed voelen", mismatch met een plusouder of het feit dat ze bij een ouder een beetje van hun sociaal leven moeten inboeten is voor de gemiddelde rechter vaak al voldoende om van het co-ouderschap af te stappen.
Dat kinderen door een ouder worden gemanipuleerd — bewust of onbewust — wordt dikwijls over het hoofd gezien of afgedaan als een 'loyaliteitsconflict'. Papa's zijn hier dikwijls het slachtoffer van.
Waar wringt de schoen in de praktijk?
Praktische bezwaren wegen zwaarder dan het gezinsleven: Een verhuizing van 15 kilometer of een drukkere hobbykalender wordt door de rechtbank al snel bestempeld als "te belastend voor de rust van het kind". De praktijk wint het zo van het recht op beide ouders.De beïnvloede 'stem van het kind': Vanaf 12 jaar (en soms jonger) worden kinderen gehoord door de familierechter. Maar hoe vrij spreekt een kind dat klem zit tussen twee vuren of dat maandenlang beïnvloed is door de verzorgende ouder? Lange procedures creëren een nieuw 'normaal': Zolang een procedure aansleept geldt er vaak een voorlopige regeling. Hoe langer die situatie duurt, hoe sneller de rechter neigt naar het behouden van die status quo onder het motto van "stabiliteit".
De machteloosheid als ouder
Als ouder sta je op zo'n moment met je rug tegen de muur. Aan de ene kant wil je het conflict niet laten escaleren om je kinderen te beschermen. Aan de andere kant zie je met lede ogen aan hoe de band met je kinderen langzaam afbrokkelt op basis van argumenten die in de kern niks zeggen over jouw capaciteiten als vader of moeder.Co-ouderschap is op papier een mooi principe, maar in het Belgische rechtssysteem blijft het te vaak een illusie wanneer één partij de hakken in het zand zet.
Eigenlijk geven ze ouders die ouderverstoting stimuleren vrij spel. Dit doen rechters niet bewust. Het zijn gewoon geen psychologen.
- Hoe hebben jullie dit ervaren?
- Liep jij ook tegen deze 'praktische' argumenten aan bij de familierechtbank?
- Hoe ging je om met de machteloosheid wanneer je merkte dat je kind beïnvloed werd?
- Welk advies zou je geven aan ouders die nu aan het begin van zo'n traject staan?
D
