De kleine dingen die na een scheiding ineens anders voelen

[Taximama]

Soms zijn het eigenlijk de kleinste dingen die u onverwacht raken na een scheiding. Niet noodzakelijk de moeilijke gesprekken of de grote veranderingen, maar juist van die gewone momenten waar ge vroeger nooit bij stilstond.

Je bent bijvoorbeeld met de kinderen aan het eten en er gebeurt iets grappigs waar je allebei hartelijk om moet lachen. Vroeger zou je dat misschien gewoon later nog eens verteld hebben aan uw partner, maar nu is dat moment voorbij en blijft het gewoon bij u. Of je vindt iets in de boekentas van uw kind waarvan je denkt dat de andere ouder dat ook wel graag zou zien. Het zijn allemaal kleine dingen, maar soms maken die u er ineens van bewust hoe anders alles geworden is.

Wat ik daar moeilijk aan vind is dat je niet altijd weet wat je met zulke momenten moet doen. Je kunt ze niet echt oplossen en eigenlijk hoeft dat ook niet. Het leven gaat verder, de kinderen doen hun ding en je probeert daar zo goed mogelijk in mee te gaan. Toch kan je op sommige dagen ineens voelen dat er bepaalde vanzelfsprekendheden kwijt zijt die je vroeger nooit bewust hebt gewaardeerd.
Na verloop van tijd leer je daar misschien anders mee omgaan. Je begint nieuwe gewoontes te krijgen, je vindt opnieuw uw draai en sommige dingen voelen niet meer zo vreemd aan als in het begin. Alleen denk ik niet dat dat betekent dat alles wat voorbij is daarom ook helemaal geen plaats meer mag hebben.

Hoe ervaren jullie dat eigenlijk? Zijn het bij jullie ook soms van die kleine, onbenullige momenten waarop je plots beseft hoeveel er veranderd is? En hebben jullie ondertussen manieren gevonden om daarmee om te gaan of overvalt dat gevoel u soms nog altijd op momenten waarop je het helemaal niet verwacht?

Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen want over de grote veranderingen wordt er vaak genoeg gesproken, terwijl het misschien net die kleine dingen zijn waar je in het dagelijkse leven het meeste mee geconfronteerd wordt.

 

[Bram]

Hier is het gek genoeg het geluid van de voordeur op een doodgewone dinsdagavond. Twee jaar na datum sta ik soms nog altijd te luisteren omdat ik denk voetstappen op de oprit te horen of ja…ik weet eigenlijk wel dat het mijn week niet is, alleen mijn lijf weigert dat precies te geloven. Je hoort een auto vertragen in de straat en heel even schiet die reflex door je heen om te kijken of mijn oudste thuiskomt van zijn training met de fiets tot je beseft dat heel dat huis muisstil is en er gewoon een buurman zijn oprit oprijdt.

Vorige zaterdag had ik het ook weer vlaggen in de doe-het-zelfzaak bij het afrekenen van wat spullen voor de tuin. Ik stond daar aan de kassa met twee zakken kalk en ineens dacht ik aan die zaterdagen van vroeger toen we met z’n allen vertrokken om verf of planten te halen en mijn dochter per se die gratis meetlinten van papier wou verzamelen aan de ingang. Ik werd daar aan die kassa ineens zo overvallen door die herinnering dat ik amper uit mijn woorden geraakte tegen de kassierster wat op zich compleet belachelijk is voor een volwassen vent die zijn leven op papier intussen wel op de rails heeft staan.

Die praktische kant van de regeling loopt intussen wel. De mails over wie naar de tandarts rijdt of hoe we de schoolkosten verdelen zijn kort en zakelijk genoeg om het werkbaar te houden al hangt er altijd zo'n rare lading over. Het zijn echt die stomme, verloren momenten tussen de soep en de patatten waar geen enkel vonnis of ouderschapsplan je op voorbereidt.

Herkennen jullie dat ook dat je soms na jaren ineens door zoiets banaals weer even helemaal terug bij af lijkt te staan?

 

[Lente]

Het zijn vaak net die kleine dingen die je het hardst voelt. Een lege stoel aan tafel, stilte in huis of iets meemaken waarvan je denkt dat je het graag met de kinderen had gedeeld. Je staat er vooraf niet altijd bij stil hoeveel er in je dagelijkse leven verandert na een scheiding. Stilaan leer je daar je weg in te vinden, al zal het gemis er op sommige momenten gewoon blijven. Fijn dat je dat hier zo open deelt. Ik denk dat veel ouders zich hierin zullen herkennen.

 

[Ava]

Wat ik bijzonder vind is hoe je na een scheiding soms merkt dat je anders naar jezelf begint te kijken. Dingen waar je vroeger nooit over nadacht, moet je ineens alleen beslissen. In het begin voelt dat misschien vreemd, maar ergens ontdek je ook dat je meer aankunt dan je dacht. Niet alles hoeft meteen goed te voelen om toch vooruit te gaan. Misschien is dat ook een stukje van opnieuw je eigen weg vinden.