De overgang tussen twee huizen: hoe maken jullie wisseldagen rustiger?

[Lux]

Er zijn van die momenten waarop je als ouder merkt dat co-ouderschap niet alleen over een kalender en een verblijfsregeling gaat.

De kinderen komen thuis met een volle tas, een hoofd vol verhalen en soms een heel ander humeur dan wanneer ze vertrokken. De ene ouder heeft een drukke ochtend achter de rug, de andere staat hen alweer op te wachten. En ergens daartussen moet iedereen opnieuw overschakelen. Soms lijkt het wel of ze alles van bij jou vergeten zijn wanneer ze terugkomen.

Sommige kinderen lijken zonder problemen van het ene huis naar het andere te gaan. Andere kinderen hebben zichtbaar moeite met zo'n wisselmoment. Ze zijn prikkelbaar, verdrietig, stil of juist heel druk. Soms begint het gedoe al de avond ervoor.

Daarom ben ik benieuwd:

Hoe ervaren jullie de wisseldagen thuis?

Hebben jullie bepaalde vaste rituelen die helpen? Bijvoorbeeld samen iets eten, rustig uitpakken, eerst even tijd voor jezelf nemen of net bewust vragen hoe het bij de andere ouder was?

En hoe gaan jullie ermee om wanneer een kind bij aankomst zegt:

"Ik wil eigenlijk terug naar mama."

Of:

"Ik wou liever nog bij papa blijven."

Dat soort uitspraken kan best binnenkomen, zelfs wanneer je rationeel weet dat je kind daarmee niet zegt dat het liever bij de andere ouder is.

Misschien hebben jullie door de jaren heen kleine dingen ontdekt die een groot verschil maken.

Wat werkt bij jullie wel? En wat bleek achteraf totaal niet te werken?

Deel gerust ook de minder mooie ervaringen. Er hoeft hier geen perfecte co-ouder te bestaan. Soms is een wisseldag gewoon lastig en moet je elkaar even door die overgang heen helpen.

 

[Bram]

Die wisseldagen vind ik zelf ook één van de moeilijkere dingen van co-ouderschap. Het lijkt op papier zo simpel: de kinderen gaan van het ene huis naar het andere. Maar in de praktijk nemen ze natuurlijk veel meer mee dan alleen een tas met kleren.

Wat bij mij helpt is om bij thuiskomst niet meteen van alles te willen weten. Eerst gewoon even landen. Soms wat eten, wat drinken, een beetje rust. En als ze zelf beginnen te vertellen, dan luister ik. Ik probeer ook niet te veel vragen te stellen over hoe het bij de andere ouder geweest is. Ze mogen daar gewoon hun eigen leven hebben. Eerlijk gezegd vind ik het soms best lastig wanneer een kind zegt: "Ik wil terug naar mama." Je weet rationeel dat dat niet betekent dat ze niet graag bij jou zijn, maar als vader komt zoiets toch binnen. Je moet dan opletten dat je je eigen gevoel niet bij het kind neerlegt.

Ik denk dat kinderen vooral baat hebben bij het gevoel dat ze niet telkens opnieuw moeten kiezen. Dat ze bij papa gewoon weer thuis zijn en bij mama ook. Misschien moeten wij als ouders die overgang vooral zo klein mogelijk maken, in plaats van er zelf te veel betekenis aan te geven.

En soms lukt dat beter dan andere keren. Er zijn dagen dat iedereen gewoon weer zijn draai vindt en er zijn dagen dat het wat meer zoeken is. Ik denk dat daar ook niks mis mee is.

Uiteindelijk hoop ik vooral dat mijn kinderen voelen: ik hoef nergens te kiezen, ik mag van allebei mijn ouders houden en in beide huizen mezelf zijn. Dat lijkt mij belangrijker dan dat iedere wisseldag perfect verloopt.