Eenzaam na een scheiding: waarom raak je soms ook je vrienden kwijt?

[Mara]

Ik had eigenlijk gedacht dat een scheiding vooral moeilijk zou zijn door het verlies van mijn partner. Dat het verdriet groot zou zijn, dat ik opnieuw mijn weg zou moeten zoeken en dat er heel wat praktische dingen geregeld moesten worden.

Wat ik minder had verwacht is dat ik ook een stuk van mijn sociale leven zou verliezen.

Het is vreemd hoe dat gaat. Je denkt dat je vrienden hebt die er altijd zullen zijn. Mensen met wie je jarenlang hebt gelachen, gegeten, verjaardagen hebt gevierd en lief en leed hebt gedeeld. Mensen die bij jullie thuis kwamen, die jullie allebei kenden en met wie alles zo vanzelfsprekend leek.

Tot je plots niet meer met twee bent.

En dan merk je dat sommige contacten stilaan beginnen te verdwijnen.

Wanneer vrienden eigenlijk vrienden van jullie als koppel waren​

Ik begin steeds meer te beseffen dat sommige vriendschappen misschien meer verbonden waren met ons als koppel dan ik zelf dacht.

We spraken samen af met andere koppels. We gingen bij elkaar eten, vierden verjaardagen en deden uitstapjes met de kinderen. Het hoorde allemaal bij ons leven.

Nu ik alleen ben lijkt die vanzelfsprekendheid verdwenen. Ik ben immers alleen en de anderen zijn nog met twee.

De uitnodigingen worden minder. De berichtjes blijven uit. Soms hoor ik achteraf dat er een etentje of een uitstapje is geweest waar ik vroeger gewoon bij zou zijn geweest.

Niemand zegt rechtstreeks dat ik er niet meer bij hoor. Toch voel ik het verschil.

Misschien weten die vrienden niet goed hoe ze ermee moeten omgaan. Misschien zijn ze bang dat ze partij moeten kiezen. Misschien vinden ze het gewoon gemakkelijker om met koppels af te spreken, omdat dat altijd zo geweest is.

Ik probeer daar begrip voor te hebben. Het doet wel pijn.

Je bent al iemand kwijt met wie je dacht je leven te delen. Vervolgens lijkt het alsof je ook een stukje van de wereld verliest die jullie samen hadden opgebouwd.

Blijven bevriend met mijn ex, maar niet meer met mij?​

Wat ik misschien nog moeilijker vind is het gevoel dat sommige gezamenlijke vrienden dichter bij mijn ex blijven staan dan bij mij.

Ik weet natuurlijk niet altijd wat er achter de schermen gebeurt. Ik wil ook niet zomaar aannemen dat mensen bewust een kant kiezen.

Ik vraag mij soms af hoe het komt dat bepaalde mensen nog wel contact hebben met mijn ex, terwijl ik amper nog iets van hen hoor.

Gaan ze nog bij hem langs? Spreken ze nog met hem af? Vinden ze het gemakkelijker om de band met hem te behouden omdat hun eigen leven daardoor minder verandert?

En waar blijf ik dan?

Ik wil helemaal niet dat vrienden moeten kiezen tussen ons. Dat zou ik zelfs heel jammer vinden. Mensen mogen met ons allebei bevriend blijven, maar misschien is dat een utopie?

Alleen zou ik het ook fijn vinden als er nog plaats was voor mij. Niet alleen als de helft van een voormalig koppel, maar gewoon als mezelf.

Ik ben tenslotte nog altijd dezelfde persoon. Het is niet omdat mijn relatie beëindigd is dat ik niets meer met hen te maken wil hebben. Integendeel, de eenzaamheid bekruipt me soms. Het voelt alsof niemand zelfs mijn kinderen niks meer met mij te maken willen hebben.

Je voelt je alleen op momenten waarop je vroeger iemand had​

Er zijn van die avonden waarop het verdriet extra hard binnenkomt.

De kinderen zijn bij hun papa en het huis is stil. Overdag ben je bezig met werk, boodschappen, afspraken en alles wat geregeld moet worden. Je houdt jezelf recht, omdat het leven nu eenmaal doorgaat.

's Avonds valt die drukte weg.

Vroeger stuurde ik misschien een berichtje naar een vriendin om te vragen of ze zin had in een koffie. Of we spraken spontaan af met vrienden. Nu twijfel ik soms of ik wel iemand kan contacteren. Ik wil niet de indruk geven dat ik zielig ben of voortdurend over mijn scheiding wil praten.

Ik wil ook niet dat mensen alleen nog naar mij kijken als de vrouw die gescheiden is.

Ik wil eens kunnen lachen om iets onnozels. Praten over gewone dingen. Ergens naartoe gaan zonder dat mijn relatiebreuk het onderwerp van de avond wordt.

Gewoon opnieuw een sociaal leven hebben.

Dat lijkt zo vanzelfsprekend wanneer je het hebt. Pas wanneer een deel ervan wegvalt, besef je hoeveel steun er eigenlijk in die gewone contacten zit.

Moet je na een scheiding helemaal opnieuw beginnen?​

Soms vraag ik mij af of dit erbij hoort. Of veel mensen na een scheiding ervaren dat hun vriendenkring verandert en ze opnieuw moeten uitzoeken bij wie ze terechtkunnen.

Ik vind het niet gemakkelijk om zelf steeds het initiatief te nemen. Ergens hoop je dat mensen ook eens aan jou denken. Dat iemand spontaan vraagt hoe het gaat of voorstelt om samen iets te doen.

Tegelijk besef ik dat ik misschien zelf ook wat vaker mijn hand zal moeten uitsteken. Niet iedereen weet wat ik nodig heb. Sommige mensen zijn wellicht bang om iets verkeerds te zeggen.

Misschien moet ik ook nieuwe contacten toelaten, zonder voortdurend te vergelijken met hoe het vroeger was.

Alleen vind ik dat moeilijker dan ik had gedacht. Ik heb momenteel al zoveel te verwerken dat opnieuw beginnen op sociaal vlak soms voelt als nog een extra opdracht.

Je bent niet alleen omdat er iets mis is met jou​

Wat ik vooral probeer te onthouden is dat het verlies van vrienden niet noodzakelijk betekent dat ik als persoon tekortschiet. Een scheiding verandert veel meer dan alleen de relatie tussen twee mensen. Ook gewoontes, familiebanden, vriendschappen en gezamenlijke tradities komen soms op losse schroeven te staan.

Sommige mensen blijven dichtbij. Andere contacten verwateren. Soms komen er later nieuwe mensen in je leven bij wie je je opnieuw helemaal op je gemak voelt.

Ik hoop dat dat voor mij ook zo zal zijn.

Voorlopig probeer ik niet alle contacten uit het verleden vast te houden uit angst om alleen te eindigen. Ik wil mensen om mij heen die er ook willen zijn wanneer het leven niet meer zo vanzelfsprekend is.

Mensen bij wie ik niet hoef te doen alsof alles goed gaat, maar met wie ik evengoed over iets anders mag praten.

Na een scheiding verlies je soms niet alleen een partner. Je moet ook opnieuw ontdekken waar je thuishoort, met wie je je leven wilt delen en op wie je kunt rekenen.

Dat is veel tegelijk.

Zijn er hier nog mensen die na hun scheiding ook een deel van hun vriendenkring zijn kwijtgeraakt?

Hoe hebben jullie dat ervaren? Zijn sommige vriendschappen later opnieuw gegroeid of hebben jullie vooral nieuwe mensen leren kennen?

Ik zou het fijn vinden om te horen hoe anderen hiermee omgaan. Soms helpt het al om te weten dat dit niet iets is waar je als enige doorheen gaat.

 

[Tweehuizen]

Dat verlies van vrienden wordt soms onderschat na een scheiding. Je verliest niet alleen je partner, maar ook een stuk van het leven dat je samen had opgebouwd. De mensen met wie je vroeger vanzelfsprekend afsprak, de etentjes, de gewone dingen. En plots moet je daar opnieuw je weg in zoeken.
Sommige vrienden kenden je vooral als koppel en weten niet goed hoe ze met de nieuwe situatie moeten omgaan. Dat wil niet zeggen dat die vriendschappen nooit echt waren, maar soms veranderen de contacten nu eenmaal.
Na een tijd wordt ook duidelijk welke mensen blijven en bij wie het contact stilaan verwatert. Dat doet pijn op momenten dat de kinderen bij de andere ouder zijn en het thuis ineens heel stil wordt.

Je hoeft ook niet altijd over je scheiding te praten. Soms wil je gewoon eens lachen, een koffie drinken of het over iets heel anders hebben. Dat gewone contact kan al veel betekenen.

Uiteindelijk ben je meer dan iemand die gescheiden is. De buitenwereld vergeet dat weleens.

 

[Bram]

Daar zie ik mezelf wel in. Na een scheiding verandert er veel meer dan alleen je relatie. Ook vriendschappen kunnen verwateren. Soms mis je niet eens grote dingen maar gewoon eens iemand om mee te praten of een koffie te drinken. Je wil ook niet altijd over je scheiding praten. Gewoon jezelf kunnen zijn doet dan al veel.

 

[Taximama]

Wat ik zelf misschien nog het moeilijkste zou vinden is een goede vriendin verliezen waarvan je nooit gedacht had dat het zou gebeuren. Ik had iemand met wie ik vroeger bijna alles deelde. We stuurden elkaar berichtjes over de kleinste dingen en konden uren praten zonder dat het ooit verveelde. Na mijn scheiding veranderde dat contact stilaan. In het begin was ze er wel voor mij, maar na een tijdje hoorde ik steeds minder van haar. Ik heb zelf ook nog geprobeerd om af te spreken, maar het kwam er telkens niet van. Op den duur ben ik daarmee gestopt omdat ik niet het gevoel wilde hebben dat ik om aandacht moest vragen. Het pijnlijke was dat we nooit ruzie hebben gehad en dat er ook nooit echt een afscheid is geweest. Die vriendschap is gewoon stilgevallen. Soms mis ik haar nog wanneer er iets gebeurt dat ik vroeger meteen met haar zou delen. Je beseft dan pas hoeveel plaats iemand in je leven had. Misschien kruisen onze wegen ooit weer, maar voorlopig heb ik moeten leren aanvaarden dat sommige mensen niet meegaan naar het volgende hoofdstuk van je leven.

 

[Lux]

Het kan pijnlijk zijn om na een scheiding vrienden te verliezen, maar je moet jezelf afvragen… waren het dan wel echte vrienden van mij?
Een echte vriend zal altijd bij je blijven, ook al keer je hem of haar soms zelf de rug toe.