Eline_plus
Nieuwe Ouderblijver
Dag allemaal,
Ik ben Eline, 32 jaar en in het dagelijks leven werk ik als projectmanager. Dat betekent dat ik hou van structuur, heldere afspraken en een agenda die klopt. Een heel handige eigenschap op het werk, maar in een nieuw samengesteld gezin blijkbaar een recept voor dagelijkse frustratie.
Anderhalf jaar geleden ben ik gaan samenwonen met mijn vriend. Hij is een lieve man die twee jaar geleden gescheiden is. Zelf heb ik bewust (nog) geen eigen kinderen, maar ik kreeg er via hem wel meteen een week-om-week regeling bij met zijn dochter van 11 en zijn zoon van 8. Elke vrijdag na school is het wisselmoment en dan is het hier weer van dat.
Ik ben op dit forum beland omdat ik mij eerlijk gezegd nogal eenzaam voel in mijn rol. In mijn vriendengroep heeft iedereen een klassiek kerngezin. Als ik eens ventileer, krijg ik steevast het onnozele standaardantwoord: "Tja, je wist toch waar je aan begon?" Nee dus. Niemand geeft je een handleiding voor hoe het echt werkt achter de voordeur.
Waar ik in de praktijk vooral tegenaan loop laat zich vrij eenvoudig samenvatten:
Begrijp me niet verkeerd: ik ben geen kwade stiefmoeder uit een sprookje en ik heb het beste voor met de kids. Maar mijn grens is stilaan bereikt. Mijn credo is simpel: mijn huis, mijn regels. De invloed van de moeder stopt aan onze voordeur.
Ik ben Eline, 32 jaar en in het dagelijks leven werk ik als projectmanager. Dat betekent dat ik hou van structuur, heldere afspraken en een agenda die klopt. Een heel handige eigenschap op het werk, maar in een nieuw samengesteld gezin blijkbaar een recept voor dagelijkse frustratie.
Anderhalf jaar geleden ben ik gaan samenwonen met mijn vriend. Hij is een lieve man die twee jaar geleden gescheiden is. Zelf heb ik bewust (nog) geen eigen kinderen, maar ik kreeg er via hem wel meteen een week-om-week regeling bij met zijn dochter van 11 en zijn zoon van 8. Elke vrijdag na school is het wisselmoment en dan is het hier weer van dat.
Ik ben op dit forum beland omdat ik mij eerlijk gezegd nogal eenzaam voel in mijn rol. In mijn vriendengroep heeft iedereen een klassiek kerngezin. Als ik eens ventileer, krijg ik steevast het onnozele standaardantwoord: "Tja, je wist toch waar je aan begon?" Nee dus. Niemand geeft je een handleiding voor hoe het echt werkt achter de voordeur.
Waar ik in de praktijk vooral tegenaan loop laat zich vrij eenvoudig samenvatten:
- De constante aanwezigheid van de ex: Zij is het schoolvoorbeeld van chaos en grenzeloosheid. Flexibiliteit is hier eenrichtingsverkeer: als zij een feestje heeft of iets anders gepland heeft, moeten onze zorgvuldig geplande weekendjes maar wijken. En over de inhoud van de valiezen op vrijdag zwijg ik nog maar even.
- Schuldgevoel-ouderschap: mijn vriend wil vooral geen ambras. Niet met zijn ex en niet met zijn kinderen. Als zijn dochter van 11 weer eens flink pubert en het klassieke "Jij bent mijn mama niet!" naar mijn hoofd slingert, kijkt hij het liefst vanuit de zetel de andere kant op.
- Tweederangsburger in eigen huis: Ik draai financieel en praktisch voor de volle helft mee, maar zodra het over de kinderen of de zever met de ex gaat, wordt er van mij verwacht dat ik gewoon slik en me aanpas.
Begrijp me niet verkeerd: ik ben geen kwade stiefmoeder uit een sprookje en ik heb het beste voor met de kids. Maar mijn grens is stilaan bereikt. Mijn credo is simpel: mijn huis, mijn regels. De invloed van de moeder stopt aan onze voordeur.