Film Bonhoeffer gekeken

[Lux]

Hallo,

Net met mijn vriendin de film Bonhoeffer gekeken over de beroemde theoloog die zich niet inhield voor Nazi Duitsland en een voorbeeld werd van voor je geloof opkomen. Hij zwoer samen om Hitler te vermoorden, werd gevangengenomen en met een strop opgehangen.
Het verhaal van de film komt traag op gang, maar de boodschap spreekt luid: het kruis is ons doel.


Iemand van jullie gezien? Wat vonden jullie ervan?
Weet iemand meer over Dietrich Bonhoeffer?

 

[Mara]

Wat mij bij het zien van Bonhoeffer is bijgebleven is dat moment waarop de kampbewaker hem zijn Bijbel terugbezorgt, hoewel hij daarmee zelf risico loopt. Zelfs op een plek waar zoveel menselijkheid verloren lijkt, blijkt er toch nog ruimte te zijn voor een klein gebaar van mededogen. Dat deed mij nadenken over hoe we soms niet weten wat er in het hart van een ander omgaat of wat de toekomst nog kan brengen. Als ouder kan het heel moeilijk zijn wanneer je uw kind moet missen en niet weet hoe de band ooit nog zal herstellen. Je kunt niet alles afdwingen en je hebt ook niet alles zelf in de hand.

Maar misschien mogen we erop vertrouwen dat wat vandaag onmogelijk lijkt, niet noodzakelijk voor altijd onmogelijk blijft. Zoals dat kleine gebaar in de film het verschil maakte voor Bonhoeffer kunnen ook kleine dingen later opnieuw betekenis krijgen.

Ik probeer daaruit mee te nemen dat ik de hoop niet moet opgeven, ook al zie ik vandaag niet hoe het verder moet. Ondertussen probeer ik mijn hart niet helemaal te laten verharden door het verdriet.

Misschien is dat soms het moeilijkste: blijven liefhebben, ook wanneer je iemand niet dicht bij u kunt hebben.

 

[Sting]

Mara haalt daar inderdaad de spijker op de kop met dat moment van die bewaker. Wat mij daarnaast nog bijbleef uit die gevangenisscènes is het moment waarop Bonhoeffer door het raam van zijn cel naar een klein stukje blote hemel staat te staren terwijl buiten de bommen vallen en de oorlog voortraast. Hij kan letterlijk geen meter vooruit en heeft over niets meer controle maar in plaats van te vechten tegen die stenen muren aanvaardt hij de stilte en begint hij zijn brieven te schrijven.

Je voelt u als vader in een vechtscheiding soms net zo gevangen tussen vier muren waar je niet om gevraagd hebt. Zeker in de tijd van de veertiendagenregeling wanneer de koffers weer gepakt aan de deur stonden en het huis daarna plots leeg achterbleef. Dat wringt enorm aan het vaderhart en de neiging is groot om te blijven vechten tegen een situatie die je toch niet kunt dwingen ale ja daar wringt het schoentje nu eenmaal vaak. Maar pak het gewoon dag per dag aan want kinderen worden groot en die dynamiek verandert later echt vanzelf wanneer ze hun eigen keuzes gaan maken. God blijft evengoed bij hen op de dagen dat gij er zelf niet kunt zijn en dat geeft uiteindelijk de meeste rust.

 

[Taximama]

Wat mij vooral raakt aan het verhaal van Bonhoeffer is hoe moeilijk het soms moet zijn om trouw te blijven aan je overtuigingen wanneer je weinig controle hebt over wat er rondom je gebeurt. Toch bleef hij zoeken naar wat juist was, ook toen daar een enorme prijs tegenover stond.
Het verhaal doet me ook nadenken over het verschil tussen loslaten en opgeven. Sommige situaties kunnen we niet veranderen, hoe graag we dat ook zouden willen. Dat betekent niet dat we geen invloed meer hebben op de manier waarop we ermee omgaan of op de liefde die we blijven geven.

Misschien is dat ook een van de moeilijkste lessen van het geloof: vertrouwen blijven houden wanneer je zelf nog niet ziet waar de weg naartoe leidt.

 

[Lux]

Dat beeld van het licht bij de galg vond ik ook heel bijzonder. Juist op zo’n plek, waar alles donker en uitzichtloos lijkt kan een klein beetje licht ineens zoveel betekenis krijgen.

Wat me daarin raakt is dat we vaak niet weten wat onze aanwezigheid, onze woorden of een klein gebaar voor een ander betekenen. We zien misschien niet meteen wat het teweegbrengt, maar dat maakt het niet waardeloos. Misschien geldt dat ook voor ons als ouders. Je kunt niet alles herstellen of afdwingen, hoe graag je dat soms ook zou willen. Maar je kunt wel proberen om de deur van je hart open te houden en liefde te blijven geven, ook op afstand.

Dat vind ik een mooie gedachte bij Bonhoeffer: het donker heeft niet het laatste woord.

 

[Ava]

Bewonderenswaardig hoe moeilijk het soms moet zijn om te blijven staan voor wat je juist vindt, zelfs wanneer de mensen rondom jou daar anders over denken. We zeggen gemakkelijk dat we ergens in geloven, maar het wordt pas echt op de proef gesteld wanneer dat geloof iets van ons vraagt. Ik vind het bijzonder dat Bonhoeffer niet alleen nadacht over zijn overtuigingen, maar zich ook verantwoordelijk voelde voor wat hij ermee deed. Dat zet mij aan het denken over hoe ik zelf keuzes maak.