Hebben mensen soms spijt dat ze gescheiden zijn?

[Bram]

De kinderen zitten nu weer in hun week bij mijn ex. Mijn zoon begint stilaan echt zijn eigen leventje te leiden en mijn dochter van 11 mis ik dan toch enorm als ze er niet is en toen kwam er ineens een vreemde gedachte in me op. Hebben mensen soms spijt dat ze gescheiden zijn? Ik bedoel daarmee absoluut niet dat ik de relatie met mijn ex terug wil hoor, want amai nee! De sfeer is nog altijd om te snijden als we elkaar zien bij de wissel en we houden de communicatie puur functioneel omdat het gewoon echt niet anders gaat.

Maar het is meer spijt over de hele situatie, weet je wel. Dat je er niet altijd voor ze bent of dat zij niet altijd in jouw huis zijn eigenlijk. Op mijn werk ben ik de hele dag bezig met problemen voor anderen op te lossen en dat gaat me goed af, maar hier thuis overvalt me dan soms ineens het gevoel dat ik gefaald heb in het bij elkaar houden van de basis. We zijn nu ruim twee jaar verder en ik ging op voorhand echt wel akkoord met die regeling hoor. Het leek de meest eerlijke oplossing, maar soms knaagt het toch behoorlijk. Je vraagt je op die stille momenten dan toch af of je niet gewoon langer op je tanden had moeten bijten. Voor de kinderen dan bedoel ik want als ik rationeel nadenk besef ik ook wel dat blijven hangen in een kapotte situatie ook niet gezond is voor hen.

Maar goed, die theorie helpt niet altijd als je alleen thuis zit.
Ik vroeg me gewoon af of anderen hier dat ook weleens zo ervaren. Enfin, gaat dat gevoel van spijt over die gebroken gezinssituatie op termijn ooit helemaal weg of blijft dat gewoon iets wat af en toe de kop opsteekt?

 

[Lux]

Dag Bram,

Heb ik spijt van mijn scheiding? Nee. Hoewel ik die zelf niet geïnitieerd heb, was de scheiding het beste dat me overkomen is.
Dat ik mijn kinderen minder zie? Absoluut, maar dat is natuurlijk een gevolg van uit elkaar gaan.
Wat ik wel anders zou willen is een betere verstandhouding met de moeder, maar dat blijft ontzettend moeilijk. Ik heb alle adviezen en alle boeken gelezen, maar je bent natuurlijk niet voor niks gescheiden. Soms lukt het gewoon niet.

 

[Taximama]

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: wat jij voelt is geen spijt van de scheiding, maar rouw om het verlies van het ideaalbeeld. En dat is een wereld van verschil, hoor. Je zegt het zelf al heel scherp: de sfeer met je ex is nog steeds om te snijden en communicatie kan puur functioneel. Die relatie herstellen wilde je niet en moet je ook niet willen. Blijven hangen in een koud of gespannen nest geeft kinderen een verwrongen beeld van wat liefde en veiligheid is. Wat dat betreft heb je helemaal niet gefaald; je hebt je verantwoordelijkheid genomen.

Gaat dat knagende gevoel ooit helemaal weg?

Eerlijk is eerlijk: de hele scherpe randjes slijten er na een paar jaar wel af, maar dat melancholische onderbuikgevoel op stille momenten? Dat blijft af en toe de kop opsteken. En weet je wat? Dat mag er ook gewoon zijn. Dat knagen is geen bewijs dat je de verkeerde keus hebt gemaakt, maar simpelweg de bevestiging van hoeveel je van die mannen van je houdt. Het is het prijskaartje van ouderschap.

 

[Mara]

Amai Bram, dat gevoel is zo herkenbaar. Die stille momenten op de zetel als de kinderen er niet zijn dat zijn echt de zwaarste momenten denk ik. Dat is volgens mij ook niet echt spijt dat je weg bent bij je ex maar een soort van diepe rouw om het idee van het gezin dat er niet meer is.

Ik herken die gedachte van "had ik niet nog wat langer op mijn tanden moeten bijten" heel hard. Het is een soort faalgevoel dat ineens de kop opsteekt als het stil wordt in huis. En als je daar dan alleen zit helpt al de logische theorie dat een scheiding beter was inderdaad voor geen meter. Maar rationeel weet je het wel he... opgroeien in een omgeving vol spanningen en ouders die mekaar niet kunnen verdragen is voor kinderen op termijn ook heel slopend.

Dat knagende gevoel wordt met de jaren wel wat minder scherp hoor al blijft er soms zo een klein litteken zitten dat af en toe weer opspeelt. We zijn ook maar mensen he en we willen nu eenmaal het allerbeste voor onze kinderen. Vergeef jezelf dat je die gedachten hebt. Het betekent niet dat je de verkeerde keuze hebt gemaakt, maar wel dat je een hart hebt en ontzettend veel van ze houdt.

 

[Sting]

Dag Bram,

Mijn kinderen zijn inmiddels volwassen en de deur uit. Als ik nu terugkijk op mijn eigen scheiding van jaren geleden kan ik alleen maar zeggen dat de keuze van mijn ex om er een punt achter te zetten achteraf gezien haar enige goede beslissing ooit is geweest.
In de fase waar jij nu in zit voelt dat natuurlijk nog heel dubbel. Die stille momenten op de bank en het gemis van je dochter zorgen voor dat knagende gevoel dat je gefaald hebt. Maar nog langer op je tanden bijten voor de kinderen is echt een misvatting. Kinderen voelen haarscherp aan wanneer de sfeer om te snijden is. Blijven hangen in een kapotte situatie leert hen alleen maar dat spanning en onderkoelde afstand normaal zijn in een relatie.
Mijn eigen kinderen kijken er nu ze groot zijn heel nuchter naar. Ze hebben me later zelf verteld dat ze blij waren dat de knoop toen is doorgehakt. Ze hadden duizend keer liever twee aparte plekken waar rust heerste, dan één huis vol onuitgesproken frustraties. De kwalitatieve tijd en de rust die jij nu biedt wanneer ze bij jou zijn is voor hun ontwikkeling veel waardevoller dan een krampachtig in stand gehouden gezinssituatie.
Dat gevoel van schuld over de gebroken basis slijt na verloop van tijd. Het verandert langzaam van een scherpe pijn naar een vluchtige gedachte die af en toe nog eens opduikt als het stil is. Je bent niet gefaald als vader, je bent gewoon een betrokken papa die zielsveel om zijn kinderen geeft en moet wennen aan het ritme van de wisselweken. Geef het tijd, je doet het uitstekend.