Mara
Ouderblijver
Lieve allemaal,
Als ik hier zo zit, met de laptop op schoot en een kop thee die inmiddels alweer koud is geworden, realiseer ik me maar weer al te goed hoe ongelooflijk hard het soms kan spoken in je hoofd en in je hart. Ik voel de behoefte om dit even van me af te schrijven, niet omdat ik denk dat ik de wijsheid in pacht heb, maar simpelweg omdat ik weet hoe het voelt om met een verscheurd moederhart op de bank te zitten en te denken dat niemand op deze aardbol begrijpt wat je doormaakt. Misschien vind je wat herkenning in mijn woorden, en zo niet, dan hoop ik in ieder geval dat je voelt dat je hier op deze plek niet alleen staat.
Mijn leven is de afgelopen jaren door een enorme molen gehaald. Ik ben de moeder van twee kinderen: een zoon van twaalf en een dochter van vijftien. Als ik terugkijk op hoe ons leven vroeger was, voor de breuk en voor alles wat daaraan voorafging, lijkt het soms wel een heel ander leven. Het verdriet dat ik met me meedraag is van een soort dat je niet kunt uitleggen aan mensen die het niet zelf hebben meegemaakt. Mijn dochter van vijftien heeft een tijd geleden definitief de keuze gemaakt om de deur dicht te slaan. Het contact is volledig verbroken. Er is geen appje, geen telefoontje, geen vluchtige blik op straat meer. Ze is er wel, ze leeft, ze loopt rond in dezelfde stad, maar voor mij is ze onbereikbaar geworden. Rouwen om een kind dat nog leeft is misschien wel de meest onnatuurlijke, tergende vorm van rouw die er bestaat. Er is geen graf om naartoe te gaan, er is geen definitief einde; er is alleen de stilte.
Die stilte in huis is soms zo dik dat je erin kunt snijden. Vooral nu mijn jongste zoon, die twaalf is, er wel af en toe is, maar lang niet zo vaak als vroeger. De momenten dat hij bij mij is, zijn heilig. Ik probeer er met heel mijn ziel en zaligheid te zijn voor hem, een veilige haven te bouwen waarin hij even op adem kan komen van alle spanning. Maar ik zie het ook aan hem. Hij is nog zo jong, en toch draagt hij een rugzak mee die vele malen te zwaar is voor zijn schouders. Als hij binnenkomt, zie ik de spanning in zijn lijfje. Ik zie hoe hij zijn woorden weegt, hoe hij op eieren loopt uit angst om iets te zeggen wat in het andere huis verkeerd zou kunnen vallen. Dat loyaliteitsconflict dat zo aan hem vreet, breekt mijn hart misschien nog wel meer dan mijn eigen verdriet. Want ik wil alleen maar dat hij kind kan zijn, dat hij onbezorgd kan lachen en dat hij onvoorwaardelijk van ons allebei mag houden zonder dat hij het gevoel heeft dat hij ergens een keuze moet maken die zijn hart verscheurt.
In het begin van dit hele onmogelijke traject heb ik gevochten als een leeuw. Ik heb me verzet met elke vezel in mijn lijf. Ik heb geprobeerd om te smeken, te praten, te beredeneren en te vechten via juridische wegen. Ik dacht dat als ik maar hard genoeg zou duwen de waarheid vanzelf naar boven zou komen en de muren zouden afbreken. Maar het enige wat er gebeurde, was dat ik mezelf volledig uitputte en dat de afstand tot mijn kinderen alleen maar groter leek te worden. Het besef dat ik moest stoppen met vechten tegen de bierkaai was het pijnlijkste, maar tegelijkertijd ook het meest bevrijdende moment van dit proces. Ik moest leren inzien dat de afwijzing van mijn dochter geen teken is van gebrek aan liefde van haar kant, maar een uiterste overlevingsstrategie in een onhoudbare dynamiek. Ze moest zichzelf beschermen tegen de spanning en door mij los te koppelen probeerde ze haar eigen rust te vinden.
Dat betekent niet dat het geen pijn doet. De pijn blijft, elke dag weer. Er zijn dagen dat ik wakker word en dat het eerste wat ik voel die drukkende steen op mijn borst is. Dagen waarop ik langs de kamer van mijn dochter loop en even met mijn hand over haar gesloten deur aai, hopend dat de energie door het hout heen dringt. Maar er zijn inmiddels ook andere dagen. Dagen waarop ik besluit om goed voor mezelf te zorgen. Ik heb geleerd om kleine lichtpuntjes te koesteren. Een fijne wandeling in de natuur, een goed gesprek met een lotgenoot of simpelweg het toelaten van mijn tranen zonder mezelf daarvoor te veroordelen. Ik heb geleerd dat het oké is om niet sterk te zijn. We hoeven die 'sterke moeder' niet de hele tijd hoog te houden, zeker niet hier onder elkaar.
Als je dit leest en je herkent dat verstikkende gevoel van eenzaamheid, of die woede en pure onmacht die soms door je keel branden, weet dan dat jouw emoties er helemaal mogen zijn. Mensen in onze directe omgeving – vrienden, familie die het goed bedoelen – slaan de plank vaak volledig mis. Ze zeggen dingen als "Ach, ze trekt vanzelf wel weer bij als ze ouder is", of "Je moet gewoon wat strenger je grenzen aangeven." Ze begrijpen niet dat in complexe dynamieken als deze logica en gewone opvoedregels niet meer gelden. Ze zien niet de angst en de overlevingsdrang van het kind. Hier op het forum hoef je dat niet uit te leggen. Hier begrijpen we elkaar, omdat we dezelfde taal spreken hoe triest die taal ook is.
Voor iedereen die nu met een brok in de keel naar het scherm kijkt en zich afvraagt hoe hij of zij de komende feestdagen, verjaardagen of zelfs maar een gewone zondag doorkomt: we dragen het samen. Je hoeft het niet alleen te doen. Mijn deur – zowel letterlijk als figuurlijk, en ook in mijn hart voor mijn kinderen – blijft altijd op een kiertje staan. Er brandt hier altijd een lichtje.
Neem vandaag even de tijd om mild te zijn voor jezelf. Drink een warme kop thee, leg je hand op je hart en bedenk dat je een moeder of vader bent die intens liefheeft ook al kun je die liefde even niet kwijt zoals je zou willen. Dat maakt je niet minder moeder; het maakt je een moeder met een eindeloos groot geduld en een onbreekbare hoop.
Vergeet niet ook lief voor jezelf te zijn vandaag. Hoe ga jij hier momenteel mee om?
Als ik hier zo zit, met de laptop op schoot en een kop thee die inmiddels alweer koud is geworden, realiseer ik me maar weer al te goed hoe ongelooflijk hard het soms kan spoken in je hoofd en in je hart. Ik voel de behoefte om dit even van me af te schrijven, niet omdat ik denk dat ik de wijsheid in pacht heb, maar simpelweg omdat ik weet hoe het voelt om met een verscheurd moederhart op de bank te zitten en te denken dat niemand op deze aardbol begrijpt wat je doormaakt. Misschien vind je wat herkenning in mijn woorden, en zo niet, dan hoop ik in ieder geval dat je voelt dat je hier op deze plek niet alleen staat.
Mijn leven is de afgelopen jaren door een enorme molen gehaald. Ik ben de moeder van twee kinderen: een zoon van twaalf en een dochter van vijftien. Als ik terugkijk op hoe ons leven vroeger was, voor de breuk en voor alles wat daaraan voorafging, lijkt het soms wel een heel ander leven. Het verdriet dat ik met me meedraag is van een soort dat je niet kunt uitleggen aan mensen die het niet zelf hebben meegemaakt. Mijn dochter van vijftien heeft een tijd geleden definitief de keuze gemaakt om de deur dicht te slaan. Het contact is volledig verbroken. Er is geen appje, geen telefoontje, geen vluchtige blik op straat meer. Ze is er wel, ze leeft, ze loopt rond in dezelfde stad, maar voor mij is ze onbereikbaar geworden. Rouwen om een kind dat nog leeft is misschien wel de meest onnatuurlijke, tergende vorm van rouw die er bestaat. Er is geen graf om naartoe te gaan, er is geen definitief einde; er is alleen de stilte.
Die stilte in huis is soms zo dik dat je erin kunt snijden. Vooral nu mijn jongste zoon, die twaalf is, er wel af en toe is, maar lang niet zo vaak als vroeger. De momenten dat hij bij mij is, zijn heilig. Ik probeer er met heel mijn ziel en zaligheid te zijn voor hem, een veilige haven te bouwen waarin hij even op adem kan komen van alle spanning. Maar ik zie het ook aan hem. Hij is nog zo jong, en toch draagt hij een rugzak mee die vele malen te zwaar is voor zijn schouders. Als hij binnenkomt, zie ik de spanning in zijn lijfje. Ik zie hoe hij zijn woorden weegt, hoe hij op eieren loopt uit angst om iets te zeggen wat in het andere huis verkeerd zou kunnen vallen. Dat loyaliteitsconflict dat zo aan hem vreet, breekt mijn hart misschien nog wel meer dan mijn eigen verdriet. Want ik wil alleen maar dat hij kind kan zijn, dat hij onbezorgd kan lachen en dat hij onvoorwaardelijk van ons allebei mag houden zonder dat hij het gevoel heeft dat hij ergens een keuze moet maken die zijn hart verscheurt.
In het begin van dit hele onmogelijke traject heb ik gevochten als een leeuw. Ik heb me verzet met elke vezel in mijn lijf. Ik heb geprobeerd om te smeken, te praten, te beredeneren en te vechten via juridische wegen. Ik dacht dat als ik maar hard genoeg zou duwen de waarheid vanzelf naar boven zou komen en de muren zouden afbreken. Maar het enige wat er gebeurde, was dat ik mezelf volledig uitputte en dat de afstand tot mijn kinderen alleen maar groter leek te worden. Het besef dat ik moest stoppen met vechten tegen de bierkaai was het pijnlijkste, maar tegelijkertijd ook het meest bevrijdende moment van dit proces. Ik moest leren inzien dat de afwijzing van mijn dochter geen teken is van gebrek aan liefde van haar kant, maar een uiterste overlevingsstrategie in een onhoudbare dynamiek. Ze moest zichzelf beschermen tegen de spanning en door mij los te koppelen probeerde ze haar eigen rust te vinden.
Dat betekent niet dat het geen pijn doet. De pijn blijft, elke dag weer. Er zijn dagen dat ik wakker word en dat het eerste wat ik voel die drukkende steen op mijn borst is. Dagen waarop ik langs de kamer van mijn dochter loop en even met mijn hand over haar gesloten deur aai, hopend dat de energie door het hout heen dringt. Maar er zijn inmiddels ook andere dagen. Dagen waarop ik besluit om goed voor mezelf te zorgen. Ik heb geleerd om kleine lichtpuntjes te koesteren. Een fijne wandeling in de natuur, een goed gesprek met een lotgenoot of simpelweg het toelaten van mijn tranen zonder mezelf daarvoor te veroordelen. Ik heb geleerd dat het oké is om niet sterk te zijn. We hoeven die 'sterke moeder' niet de hele tijd hoog te houden, zeker niet hier onder elkaar.
Als je dit leest en je herkent dat verstikkende gevoel van eenzaamheid, of die woede en pure onmacht die soms door je keel branden, weet dan dat jouw emoties er helemaal mogen zijn. Mensen in onze directe omgeving – vrienden, familie die het goed bedoelen – slaan de plank vaak volledig mis. Ze zeggen dingen als "Ach, ze trekt vanzelf wel weer bij als ze ouder is", of "Je moet gewoon wat strenger je grenzen aangeven." Ze begrijpen niet dat in complexe dynamieken als deze logica en gewone opvoedregels niet meer gelden. Ze zien niet de angst en de overlevingsdrang van het kind. Hier op het forum hoef je dat niet uit te leggen. Hier begrijpen we elkaar, omdat we dezelfde taal spreken hoe triest die taal ook is.
Voor iedereen die nu met een brok in de keel naar het scherm kijkt en zich afvraagt hoe hij of zij de komende feestdagen, verjaardagen of zelfs maar een gewone zondag doorkomt: we dragen het samen. Je hoeft het niet alleen te doen. Mijn deur – zowel letterlijk als figuurlijk, en ook in mijn hart voor mijn kinderen – blijft altijd op een kiertje staan. Er brandt hier altijd een lichtje.
Neem vandaag even de tijd om mild te zijn voor jezelf. Drink een warme kop thee, leg je hand op je hart en bedenk dat je een moeder of vader bent die intens liefheeft ook al kun je die liefde even niet kwijt zoals je zou willen. Dat maakt je niet minder moeder; het maakt je een moeder met een eindeloos groot geduld en een onbreekbare hoop.
Vergeet niet ook lief voor jezelf te zijn vandaag. Hoe ga jij hier momenteel mee om?
Je pakt me met je woorden zo hard bij de keel dat ik er even stil van word. Dat gevoel van "rouwen om een kind dat nog leeft"... wat een verschrikkelijk rauwe, zware rugzak leg jij hier neer. En dat mensen rondom jou dan afkomen met flauwe raad als "het betert wel met de jaren"... AUGH!! 
Ze hebben echt níét door hoe diep die snede zit en hoe machteloos je bent als je moederhart wil overstromen van liefde, maar enkel tegen een gesloten deur stoot!
'Help, wat blijft er straks nog van mij over als mama?!' Met mijn drie schatten in huis vlieg ik de hele week van hot naar her, pas ik elk centje af en schuim ik elke tweedehandswinkel af op zoek naar schatjes om alles toch maar warm en gezellig te maken 
... Ik geef werkelijk álles voor hen. Maar soms, als de drukte van de dag weg is valt die enorme twijfel op mijn schouders. Dan denk ik heel stil: wanneer mag ik zelf nog eens gewoon gelukkig zijn, niet alleen als opvoeder, maar als mens die er ook mag zijn? 
Dat kiertje aan je deur en dat lichtje in je hart... dat maakt jou een fantastische, onvoorwaardelijke mama!
Als het even te zwaar wordt en je weet met jezelf geen blijf: gooi het er hier gerust uit, we luisteren!
