KatrienM
Oriënterende Ouderblijver
Dag allemaal,
Goh, ik val hier waarschijnlijk meteen met de deur in huis, maar het gaat al dagen door m’n hoofd en ik zit er echt mee verveeld.
Sinds we de beslissing hebben genomen om ermee te kappen staat heel ons leven op z’n kop. We zijn er nog niet aan uit hoe we het officieel gaan regelen en we wonen voorlopig nog onder hetzelfde dak, maar aan de sfeer te voelen zijn we al mijlenver van mekaar verwijderd.
Het grootste struikelblok op dit moment is gewoon de communicatie. Zodra ik nog maar begin over de praktische kant van de breuk en hoe we dat straks met de kinderen moeten fiksen botst dat op een muur. Ofwel trekt hij zich helemaal terug en zegt hij uren niks meer, ofwel schiet hij meteen in de verdediging en krijgen we verwijten naar ons hoofd geslingerd. Gewone, nuchtere afspraken maken lijkt op die manier echt onbegonnen werk. Zelfs simpele berichtjes heen en weer ontaarden binnen de kortste keren in venijnig gedoe.
Allez, ik wil zo graag dat we dit fatsoenlijk regelen in het belang van de gasten, maar als een gewoon gesprek nu al vierkant draait, hoe moet dat dan binnenkort als we effectief apart wonen en week om week moeten overleggen? Amai, die gedachte alleen al bezorgt me koude rillingen.
Hoe hebben jullie dat in godsnaam aangepakt als de verstandhouding met uw ex-partner zo stroef was?
Merci alvast om even mee te denken
Goh, ik val hier waarschijnlijk meteen met de deur in huis, maar het gaat al dagen door m’n hoofd en ik zit er echt mee verveeld.
Sinds we de beslissing hebben genomen om ermee te kappen staat heel ons leven op z’n kop. We zijn er nog niet aan uit hoe we het officieel gaan regelen en we wonen voorlopig nog onder hetzelfde dak, maar aan de sfeer te voelen zijn we al mijlenver van mekaar verwijderd.
Het grootste struikelblok op dit moment is gewoon de communicatie. Zodra ik nog maar begin over de praktische kant van de breuk en hoe we dat straks met de kinderen moeten fiksen botst dat op een muur. Ofwel trekt hij zich helemaal terug en zegt hij uren niks meer, ofwel schiet hij meteen in de verdediging en krijgen we verwijten naar ons hoofd geslingerd. Gewone, nuchtere afspraken maken lijkt op die manier echt onbegonnen werk. Zelfs simpele berichtjes heen en weer ontaarden binnen de kortste keren in venijnig gedoe.
Allez, ik wil zo graag dat we dit fatsoenlijk regelen in het belang van de gasten, maar als een gewoon gesprek nu al vierkant draait, hoe moet dat dan binnenkort als we effectief apart wonen en week om week moeten overleggen? Amai, die gedachte alleen al bezorgt me koude rillingen.
Hoe hebben jullie dat in godsnaam aangepakt als de verstandhouding met uw ex-partner zo stroef was?
- Zijn er bepaalde manieren om het puur zakelijk te houden zodat ge niet telkens in die emotionele valkuil trapt?
- Werken jullie met een vast systeem zoals enkel mail of een gedeelde agenda, om het contact zo beknopt mogelijk te houden?
- En hebt ge zoiets via een neutrale bemiddelaar vlot kunnen trekken of botst ge daar op dezelfde limieten als de ander weigert mee te werken?
Merci alvast om even mee te denken