• Je bent welkom bij Ouderblijven

    Een veilige plek voor christelijke ouders na een scheiding. Vind herkenning, deel in vertrouwen en bemoedig elkaar.

    Praat direct mee
    Gratis, anoniem en binnen 1 minuut geregistreerd.

Hoe laat je je kinderen zien dat je verdrietig bent, zonder hen ermee te belasten?

KatrienM

Ouderblijver
Dag allemaal,

Ik zit de laatste tijd met iets in mijn hoofd waar ik niet goed mijn weg in vind.

Sinds de scheiding merk ik dat ik mijn best doe om voor de kinderen sterk te blijven. Ik wil dat ze zich veilig voelen en niet het gevoel krijgen dat ze zich zorgen moeten maken over hoe het met mij gaat.

Soms is het gewoon moeilijk om mijn eigen emoties weg te steken. Er zijn momenten waarop het verdriet plots bovenkomt. Dat gebeurt ook als de kinderen erbij zijn.

Dan vraag ik mij af waar de grens ligt. Moet je als ouder altijd proberen om je verdriet zoveel mogelijk voor jezelf te houden, of mag je ook laten zien dat je het soms moeilijk hebt?

Ik wil vooral vermijden dat de kinderen het gevoel krijgen dat ze voor mij moeten zorgen of dat ze ergens tussenin komen te staan.

Hoe gaan jullie daarmee om? Zijn jullie daar open over tegenover jullie kinderen of proberen jullie die moeilijke momenten zoveel mogelijk op te vangen wanneer ze er niet bij zijn?

Alle ervaringen en tips zijn welkom.
 
Ik heb lang geprobeerd mijn verdriet weg te steken. Dan ging ik wanneer de kinderen er waren soms in een kamertje apart huilen en bidden. Het wegsteken van je verdriet hoeft eigenlijk niet, ze mogen gerust weten dat wij geen robotten zijn, ook gevoelens hebben en treurig kunnen zijn. Een scheiding is verschrikkelijk. Dat weten we allemaal. Onze kinderen zijn er altijd de dupe van. Constant een schijnvertoning opvoeren helpt niemand.
 
Kinderen voelen vaak veel meer aan dan we denken. Juist wanneer je doet alsof alles goed gaat, terwijl dat duidelijk niet zo is kunnen ze zelf dingen gaan invullen.

Ik vind het helemaal niet verkeerd als kinderen zien dat mama of papa huilt. Zolang je maar duidelijk maakt dat het niet hun schuld is en dat zij niets hoeven op te lossen. Je mag best zeggen dat je verdrietig bent omdat sommige dingen in het leven moeilijk zijn, maar dat je ook weer momenten zult hebben waarop je blij bent.

Onze kinderen zijn wel niet verantwoordelijk voor ons verdriet. Ze mogen onze tranen zien, maar ze moeten niet het gevoel krijgen dat ze die tranen moeten drogen.

Sterk zijn betekent volgens mij niet dat je nooit huilt. Het betekent dat je ondanks je verdriet toch de ouder blijft bij wie je kinderen veilig kunnen thuiskomen.
 
Gewoon zeggen: met mama of papa gaat het vandaag niet.
Ik doe mijn beste. Het komt zeker goed.
 
Dit is zo'n herkenbare en moeilijke evenwichtsoefening. Je wilt ze uiteraard beschermen, maar kinderen hebben echt haarfijne voelsprieten. Ze voelen het toch meteen als er iets scheelt, hoe goed je het ook probeert te verbergen.
In het begin wilde ik altijd de sterke mama uithangen rond de periode van de scheiding, maar ik merkte dat ze juist onrustig werden als ik deed alsof er niets aan de hand was, terwijl de sfeer in huis wel anders voelde. Ik heb toen geleerd om het gewoon eerlijk, maar beknopt te benoemen.

Iets in de trant van: "Mama heeft gewoon even een wat verdrietige dag vandaag, maar dat ligt absoluut niet aan jullie en het gaat vanzelf weer over."

Je toont ze daarmee dat verdriet een heel normale emotie is die er mag zijn, zonder dat zij de verantwoordelijkheid krijgen om het op te moeten lossen. Voor mij hielp het ook om mezelf even terug te trekken als de tranen echt hoog zaten en er later op een rustig moment even kort op terug te komen. Het blijft altijd een beetje aftasten, maar gewoon eerlijk zijn met een duidelijke grens is vaak de rustigste weg voor iedereen.
 
Terug
Naar boven