KatrienM
Ouderblijver
Dag allemaal,
Ik zit de laatste tijd met iets in mijn hoofd waar ik niet goed mijn weg in vind.
Sinds de scheiding merk ik dat ik mijn best doe om voor de kinderen sterk te blijven. Ik wil dat ze zich veilig voelen en niet het gevoel krijgen dat ze zich zorgen moeten maken over hoe het met mij gaat.
Soms is het gewoon moeilijk om mijn eigen emoties weg te steken. Er zijn momenten waarop het verdriet plots bovenkomt. Dat gebeurt ook als de kinderen erbij zijn.
Dan vraag ik mij af waar de grens ligt. Moet je als ouder altijd proberen om je verdriet zoveel mogelijk voor jezelf te houden, of mag je ook laten zien dat je het soms moeilijk hebt?
Ik wil vooral vermijden dat de kinderen het gevoel krijgen dat ze voor mij moeten zorgen of dat ze ergens tussenin komen te staan.
Hoe gaan jullie daarmee om? Zijn jullie daar open over tegenover jullie kinderen of proberen jullie die moeilijke momenten zoveel mogelijk op te vangen wanneer ze er niet bij zijn?
Alle ervaringen en tips zijn welkom.
Ik zit de laatste tijd met iets in mijn hoofd waar ik niet goed mijn weg in vind.
Sinds de scheiding merk ik dat ik mijn best doe om voor de kinderen sterk te blijven. Ik wil dat ze zich veilig voelen en niet het gevoel krijgen dat ze zich zorgen moeten maken over hoe het met mij gaat.
Soms is het gewoon moeilijk om mijn eigen emoties weg te steken. Er zijn momenten waarop het verdriet plots bovenkomt. Dat gebeurt ook als de kinderen erbij zijn.
Dan vraag ik mij af waar de grens ligt. Moet je als ouder altijd proberen om je verdriet zoveel mogelijk voor jezelf te houden, of mag je ook laten zien dat je het soms moeilijk hebt?
Ik wil vooral vermijden dat de kinderen het gevoel krijgen dat ze voor mij moeten zorgen of dat ze ergens tussenin komen te staan.
Hoe gaan jullie daarmee om? Zijn jullie daar open over tegenover jullie kinderen of proberen jullie die moeilijke momenten zoveel mogelijk op te vangen wanneer ze er niet bij zijn?
Alle ervaringen en tips zijn welkom.