Hoe verdergaan na ouderverstoting: stappen om je leven terug op te pakken?

[Mara]

Ik merk dat er hier op het forum heel veel mensen zijn die net als ik soms helemaal vastlopen in het immense verdriet en daarom wou ik vandaag iets schrijven over hoe we toch kunnen proberen verder te gaan. Het is zo ontzettend zwaar als je je kind niet meer ziet en die constante stilte in huis je soms bijna gek maakt, maar we mogen echt onszelf niet verliezen in die leegte. We hebben er niks aan en onze kinderen uiteindelijk ook niet als wij er helemaal onderdoor gaan. ik weet dat het voelt alsof je hart elke dag opnieuw breekt en dat is heel normaal maar we moeten echt proberen de draad weer wat op te pikken hoe onmogelijk dat soms ook lijkt.

Dit klinkt misschien hard, maar we moeten echt terug leren om voor onszelf te zorgen in plaats van altijd maar te focussen op de afwijzing en onszelf te kwellen met wat we fout gedaan zouden hebben. Iedere ouder maakt fouten, maar ze zijn in de meeste gevallen niet van dien aard dat we dit verdienen. Die onterechte schuldgevoelens vreten je gewoon helemaal op en daar moeten we echt vanaf proberen te geraken want je bent een goeie ouder. we moeten echt actief zoeken naar dingen die ons toch nog een beetje energie geven, al is het maar iets heel klein om de dag door te komen. ik dwing mezelf nu bijvoorbeeld om vaker gewoon te gaan wandelen of ik spreek af met mijn vriendin om een tas koffie te drinken en dan probeer ik het echt over iets anders te hebben dan over de pijnlijke situatie met mijn dochter of het conflict van mijn zoon. we moeten onszelf soms dwingen om even uit die donkere put te kruipen om gewoon even op adem te komen.

ik was online op zoek naar wat afleiding en zag in de bestsellerlijst het boek "De keuze" van Edith Eger staan en ben dat nu beginnen lezen. Het is echt een enorme aanrader voor iedereen hier want het gaat over hoe je zelf de vrijheid kan vinden om te kiezen hoe je omgaat met diepe pijn en trauma zelfs als je de situatie absoluut niet kan veranderen. Het doet me wel nadenken over het feit dat ik de reactie van mijn kinderen echt niet kan sturen als zij zich uit pure overlevingsdrang afsluiten van mij, maar ik kan wel kiezen hoe ik mijn eigen leven verder inricht ondanks die pijn. We moeten proberen om die verlammende machteloosheid beetje bij beetje los te laten want vechten tegen de stroom in werkt niet.

ik hoop echt heel hard dat jullie hier iets aan hebben en dat we mekaar kunnen blijven steunen om ook vooruit te durven kijken. we zijn allemaal liefhebbende ouders en die liefde voor onze kinderen stopt niet zomaar maar we moeten die energie voorlopig misschien gewoon in onszelf investeren. hou jullie taai allemaal en wees alsjeblieft een beetje mild voor jezelf vandaag.

 

[Sting]

Beste Mara,

Bedankt voor het delen van je indrukwekkende verhaal. Wat schrijf je dit ontzettend mooi en pijnlijk herkenbaar. De allesoverheersende stilte in huis waar je het over hebt is soms letterlijk oorverdovend als je in dit schuitje zit.
Ik ben inmiddels 50 en als vader is mijn leven al jaren een emotionele achtbaan. Mijn contact met de kinderen is een constante afwisseling van ze een periode wel zien en dan plotseling weer een hele tijd niet. Net als je denkt dat de band zich wat herstelt trekken ze zich weer terug. Dat constante dan wel, dan niet trekt een enorme wissel op je gemoedstoestand, en de teleurstelling is telkens weer een klap in je gezicht.
Wat je schrijft over het loslaten van die onterechte schuldgevoelens raakt me diep, want je slaat de spijker op zijn kop. Je gaat inderdaad kapot aan het zoeken naar wat je wéér fout gedaan zou hebben. We hebben allemaal fouten gemaakt – geen enkele ouder is perfect – maar deze straf staat vaak totaal niet in verhouding. Jouw advies om onszelf niet te kwellen en actief op zoek te gaan naar kleine dingen die energie geven is de enige manier om te overleven. Ik moet mezelf ook vaak letterlijk naar buiten slepen voor een wandeling, puur om te voorkomen dat ik in dat donkere gat wegzak.
De tip over het boek De keuze van Edith Eger neem ik zeker van je aan. De machteloosheid accepteren en inzien dat we hun overlevingsdrang of reacties niet kunnen sturen is misschien wel de hardste les die we als ouder moeten leren. Vechten tegen de stroom in werkt inderdaad niet. We moeten proberen overeind te blijven; niet alleen voor het geval ze ooit besluiten de deur weer blijvend op een kier te zetten, maar vooral voor onszelf.


Dank je wel voor je moedige, troostende woorden en je oproep tot mildheid. Het helpt echt om te weten dat we hier niet alleen in staan.


Hou je taai.


Liefs,
Sting

 

[Lux]

Er komt een moment dat je zegt: het is genoeg geweest.
Ik laat mij zo niet meer behandelen. We hebben als mens een zekere eigenwaarde nodig en het dient noch de kinderen, noch onszelf als we ons als het vuil van de straat laten behandelen.
We zijn volwaardige ouders.

 

[Mara]

Ja, het kan heel denigrerend aanvoelen. Zeker wanneer je altijd met de beste bedoelingen alles hebt gedaqn.
Ik mis mijn kinderen verschrikkelijk, maar ik geloof dat God ooit mijn verdriet zal omkeren.