Kind ziek op de wisseldag: laten uitzieken of toch gewoon verhuizen?

[Tweehuizen]

Hallo allemaal,

Gisterenavond was het hier weer raak. Mijn jongste zoon lag opeens met vuurrode wangen en 39 graden koorts in bed. Hij was misselijk en kon amper op zijn benen staan. En uiteraard was vanmorgen de wekelijkse wisseldag naar zijn mama.

Op zo een moment schiet je hoofd direct alle kanten op. Je voelt meteen die bekende angst want wat is nu eigenlijk de juiste beslissing?

Aan de ene kant zegt mijn vaderhart dat je een ziek kind met hoge koorts met rust moet laten. Je wilt hem niet wakker maken en in de auto hijsen met een kussen en een emmer op de achterbank. Je wilt gewoon dat hij rustig kan blijven slapen onder zijn vertrouwde donsdeken tot hij weer wat beter is.

Aan de andere kant is het vanaf vandaag de week van hun mama. Zij mist haar gastjes natuurlijk ook en ze heeft evenveel recht om voor haar zieke jongen te zorgen. Bovendien wil ik absoluut niet de indruk wekken dat ik haar buitenspel zet of dat ik denk dat zij het minder goed kan. Dat wederzijdse respect vind ik enorm belangrijk in ons co-ouderschap.

En dan heb je nog die hele logistieke puzzel eromheen. Wie blijft er thuis van het werk om voor hem te zorgen als hij hier blijft? Wie belt de dokter en hoe geraakt dat doktersattest en de medicatie vlot tussen de twee huizen?

Uiteindelijk hebben we vanmorgen even kort overlegd via een berichtje. We hebben besloten om hem toch voorzichtig in te pakken en naar mama te brengen zodat hij daar in alle rust kan uitzieken. Maar onderweg in de auto voelde ik me toch weer een slechte papa. Je ziet hem daar zo stil zitten suffen tegen het raam en je vraagt je af waarom we onze kinderen soms door zo een strak schema dwingen.

In ons ouderschapsplan staat netjes dat we een 50/50 weekregeling hebben. Er staat alleen nergens in een handleiding beschreven wat je doet als de thermometer net voor de overdracht rood uitslaat.

Hoe doen jullie dit in de praktijk? Verhuizen jullie zieke kinderen altijd strikt volgens de kalender of laten jullie ze liggen waar ze op dat moment ziek zijn geworden?

 

[Lux]

Dat vraagt natuurlijk open communicatie en wederzijds vertrouwen. Spreek met elkaar af: wie op het moment van ziek worden thuis is, houdt de wacht tot de koorts zakt en de ander haalt hem op zodra hij weer reisvaardig is. Blijkt hij toch naar mama te moeten omwille van werk of praktische redenen — zoals jullie gisteren netjes samen overlegd hebben — voel je dan vooral niet schuldig over die autorit. Jullie hebben als twee volwassen ouders gekeken naar wat haalbaar was en mama kan nu gewoon met dezelfde moederzorg voor hem zorgen.

 

[Bram]

In het begin probeerde ik daar heel soepel in te zijn en dacht ik van laat ze maar gewoon liggen waar ze zijn tot ze helemaal beter zijn of ja… dat leek mij toen de meest logische keuze voor hun rust, maar de realiteit is dat het hier achteraf meteen voor gedoe zorgde over gemiste tijd en dagen inhalen en daar pas ik liever voor. Mijn dochter had het vorig jaar nog vlaggen met een zware buikgriep echt kotsmisselijk en koorts, en toen hebben we haar wel een dagje langer bij haar mama gelaten want ik ga een kind in die toestand ook niet in de auto sleuren, maar als het gewoon een flinke verkoudheid is laat ik ze tegenwoordig eigenlijk gewoon komen, want op de zetel met een dekentje en een filmpje kan je hier evengoed uitzieken en die vaste structuur van de wissel bewaren geeft de kinderen uiteindelijk toch de meeste rust, weet je wel?


Allez, tenzij ze echt doodziek zijn natuurlijk, amai, dan heeft verhuizen geen zin en moet het kind gewoon voorgaan, maar hoe reageert de andere kant bij jullie als zoiets gebeurt? Want dat inhalen van dagen blijft hier toch altijd een heikel punt.

 

[Lente]

Het gezond verstand zou hier moeten primeren.
Als het echt te ziek is doe dan wat het beste voor het kind is…