Komt ouderverstoting altijd goed achteraf? (Gedachten van een 50-jarige vader)

[Sting]

Als 50-jarige vader die zelf door een scheiding is gegaan en inmiddels te maken heeft met oudere, bijna-volwassen kinderen spoken dit soort onderwerpen regelmatig door mijn hoofd. Je hoort het de laatste tijd immers meer en meer. Kinderen die bij één van de ouders niet meer willen langsgaan of hun omgangsregeling serieus beperken. Vaak krijgen die kinderen van de rechter gelijk, maar is dat wel aangewezen? Zeker wanneer je ziet hoe dynamieken in de soep kunnen lopen en er daadwerkelijk sprake lijkt van ouderverstoting door de andere ouder.

Wat kan je daar als verstoten ouder eigenlijk aan doen als je aan de zijlijn staat? En misschien nog wel een veel prangender vraag die mij op deze leeftijd bezighoudt: Komt het altijd weer goed zodra ze groter of volwassen zijn?

De illusie van tijd: Vroeger dacht ik: "Wacht maar tot ze achttien zijn en zelf een auto hebben, dan trekken ze wel bij." Maar in de praktijk zie je dat loyaliteitsconlicten diep ingebakken kunnen raken, soms met een muur tot gevolg. Ik heb gelukkig zelf altijd mijn kinderen mogen meemaken, alleen niet lang genoeg als ik het achteraf bekijk. Wat zijn ze toch snel groot hé.

Het stempel van de rechter: Nu mijn kinderen ouder zijn, merk ik hoe complex het juridische plaatje is. Rechters luisteren steeds meer naar de 'wil van het kind', maar hoe vrij is die wil als er jarenlang aan de stoelpoten van de andere ouder is gezaagd?

Op mijn leeftijd wil je rust bouwen en genieten van een band met je volwassen kinderen, geen gevechten meer uitvechten uit de puberteit. Toch blijft de leegte nijpende vormen aannemen als het contact stroef loopt. Ik heb zo'n bang dat één van mijn kinderen later gaat scheiden. Volgens de statistieken is dat bijna een zekerheid. Stel je dan voor dat zij hun kinderen niet meer mogen zien?

Wie van jullie heeft hier ervaring mee met oudere of volwassen kinderen? Is de tijd werkelijk een heelmeester of loop je het risico elkaar voorgoed kwijt te raken?

Ik ben erg benieuwd naar jullie verhalen of inzichten.

Herken jij deze dynamiek rondom oudere kinderen en vervreemding binnen jullie scheiding?

 

[Mara]

Wat je schrijft snijdt echt binnen, Sting. Die gedachte van "wacht maar tot ze 18 zijn en hun eigen keuzes maken" is denk ik de fa el waar zovelen van ons zich jarenlang aan hebben vastgeklampt. Maar hoe dichter die leeftijd komt, hoe meer ge beseft dat tijd op zich geen garantie is als die dynamiek en die loyaliteit zo diep ingesleten zitten.


Ik herken die angst en die machteloosheid zo hard. Mijn dochter van 15 heeft de deur ondertussen volledig dichtgetrokken en mijn zoon van 12 zit zo klem tussen twee vuren dat elk klein contactmoment zwaar weegt. Wat je zegt over het gerecht klopt helaas helemaal. Men heeft de mond vol over de wil van het kind maar niemand kijkt naar hoe die wil gevormd is als er jarenlang aan de stoelpoten van de andere ouder is gezaagd. Als ge dan blijft strijden via advocaten duwt ge ze dikwijls net nog verder weg omdat kinderen op den duur gewoon rust willen en dan de kant kiezen waar de minste spanning heerst.


Is tijd een heelmeester? Ik denk dat tijd pas iets kan doen als wij als ouder een veilige rustige haven blijven zonder druk te leggen. Niet blijven sleuren aan een touw dat al op knappen staat maar heel subtiel laten weten dat de deur altijd openstaat zonder oordeel en zonder verwijten. Dat vraagt onmenselijk veel van een mens en het voelt soms alsof ge uzelf compleet wegcijfert terwijl de stilte in huis weegt als lood maar blijven vechten tegen die muren maakt de afstand vaak alleen maar groter.

Die schrik die ge uitspreekt over hun latere relaties en dat zij hetzelfde zouden meemaken begrijp ik volkomen. Dat toont net hoeveel ge om hen geeft. Maar probeer uzelf niet te verliezen in al die doemscenario"s voor later want daar hebt ge vandaag geen vat op. Het enige wat we kunnen doen is zelf heelhuids overeind blijven en klaarstaan voor het moment dat er ooit een barstje in die muur komt.

 

[Tweehuizen]

Pfoe wat een heftig topic om te lezen zeg. Als ik dat zo tot me doordring dan schiet de rilling me meteen over de rug want de gedachte alleen al dat je kind ineens niet meer wil of kan kiezen voor jou breekt je hart. Zelf zit ik in een normale co-oudersituatie met alle logistieke rompslomp van dien maar als ik me verplaats in dat soort complexe dynamieken dan staat mn verstand echt even stil. Je hoopt natuurlijk altijd dat de tijd alle wonden heelt en dat ze later als ze groter zijn zelf door de rook heen prikken maar de realiteit is helaas vaak een stuk weerbarstiger dan dat romantische idee. Hoe kijken jullie hier tegenaan als je merkt dat de lijntjes dunner worden loop je dan achter de feiten aan of trek je op tijd een grens

 

[Bram]

Ik denk niet altijd dat het goedkomt.
Sommige zaken veranderen nooit. Als je bv. Een ex hebt die de kinderen gek maakt… dan moet je al hopen dat ze het ooit zelf inzien. En wat dan? Moeten ze hun moeder dan laten vallen?
Het is een ontzettend moeilijk onderwerp.
Het noemt niet voor niets ‘levend verlies’