Mag je eigenlijk ook boos zijn op God na een scheiding?

[Mara]

Lieve allemaal,

Ik zat hier vanavond gewoon wat voor mij uit te staren met een tas thee naast mij die ondertussen alweer koud is geworden. En ineens dacht ik: waarom vinden we het zo moeilijk om eerlijk te zijn tegenover God?

We praten hier veel over vertrouwen. Over loslaten. Over blijven geloven dat God een plan heeft, ook wanneer wij daar zelf helemaal niks meer van zien.

Maar wat als ge op een bepaald moment gewoon kwaad zijt?

Niet een beetje gefrustreerd of verdrietig, maar echt kwaad.

Want soms denk ik eerlijk gezegd: Heer, waar waart Gij toen dit allemaal begon? Waar waart Gij toen mijn gezin uit elkaar viel? Waar waart Gij toen ik mijn kinderen steeds verder van mij voelde wegschuiven? Ik heb zo vaak gebeden. Echt waar. Soms met woorden, soms gewoon met tranen omdat er zelfs geen woorden meer waren.

En toch veranderde de situatie niet.

Dat vind ik misschien nog het moeilijkste van alles. Dat ge blijft bidden en ge krijgt geen duidelijk antwoord. Geen teken. Geen plotselinge ommekeer. Gewoon weer dezelfde ochtend, dezelfde stilte en weer proberen om de dag door te komen.

Ik schaam mij soms een beetje wanneer ik dat neerschrijf, omdat ik denk dat ik als gelovige toch beter zou moeten weten.

Maar misschien is dat net het punt.

Misschien verwacht God niet dat wij altijd sterk en dankbaar en vol vertrouwen aan Zijn voeten zitten. Misschien mogen we ook gewoon zeggen: "Ik snap U niet meer."

Ik moet dan denken aan Job. Die heeft toch ook niet gedaan alsof alles wel meeviel.

Dus daarom mijn vraag aan jullie:

Hebben jullie ooit zo boos of teleurgesteld geweest in God dat je bijna niet meer wist hoe je nog moest bidden?

En vooral... hoe bent ge daar uiteindelijk mee omgegaan?

Ik ben heel benieuwd, want misschien is geloof niet altijd blijven voelen dat God dichtbij is. Misschien is geloof soms gewoon blijven zitten, zelfs als ge Hem even helemaal niet kunt voelen.

 

[Sting]

Ik denk dat je daar best eerlijk in mag zijn. Ook tegenover God. Als je kwaad bent…dan ben je kwaad. Dat wegduwen omdat je denkt dat een gelovige altijd vertrouwen moet hebben maakt het volgens mij alleen maar moeilijker.

Ik heb zelf ook momenten gehad waarop ik dacht: waarom moest dit allemaal gebeuren? Op zo’n moment helpen mooie antwoorden of vrome woorden niet altijd. Je bent verdrietig, teleurgesteld en soms ook gewoon boos.

Boos zijn op God betekent voor mij niet dat je meteen je geloof kwijt bent. Misschien betekent het net dat je nog altijd met Hem in gesprek wilt blijven. Je verwacht ergens nog altijd dat Hij luistert, ook al begrijp je helemaal niet waarom bepaalde dingen gebeuren.

Job vind ik daar ook een bijzonder voorbeeld van. Hij had enorm veel vragen en was bepaald niet stilletjes alles aan het aanvaarden. Toch bleef hij zich tot God richten.

Volgens mij hoef je dus niet eerst rustig, dankbaar en vol vertrouwen te zijn voordat je bij God mag komen. Je mag komen zoals je op dat moment bent. Ook met verdriet, twijfel en boosheid. Ik denk dat Hij dat zelfs het liefst heeft. We zijn geen robotten. Hij heeft ons vrije wil gegeven. Spreek die dan ook uit.

 

[Taximama]

Ja. Absoluut.

En eerlijk gezegd denk ik dat God daar ook wel tegen kan. We doen soms alsof we tegenover God eerst onzeftig netjes onze emoties moeten sorteren voordat we bij Hem mogen komen. Alsof boosheid, teleurstelling en zelfs verwijten maken niet zouden mogen.

Maar na een scheiding kan er zoveel stukgaan. Niet alleen je huwelijk, maar ook het beeld dat je had van je toekomst, van je gezin, van hoe je dacht dat het leven zou lopen. En als je dan al die tijd gebeden hebt... en het loopt toch anders, dan mag dat pijn doen. Dan mag je zelfs zeggen: God, ik snap hier helemaal niets van. Waarom heb je dit niet tegengehouden?

Ik denk zelfs dat het eerlijker is om dat tegen God te zeggen dan om vroom te doen en ondertussen vanbinnen helemaal op te vreten.

Kijk maar eens naar de Psalmen. Daar staat echt niet alleen maar "dank U voor deze mooie dag". Er wordt geroepen, geklaagd, getwijfeld en gevraagd waar God in vredesnaam blijft. En toch blijven die mensen zich tot Hem richten.

Misschien is dat juist het verschil: boos zijn op God betekent niet automatisch dat je afscheid neemt van God.

Je mag Hem je boosheid geven. Je teleurstelling. Je waarom-vragen. Zelfs je verwijten. Hij hoeft niet van je te horen dat het allemaal wel meevalt.

En misschien komt er ooit een moment waarop je terugkijkt en sommige dingen beter begrijpt. Misschien ook niet. Daar moeten we onszelf ook niet toe dwingen.

Voor nu mag je gewoon zeggen: "God, ik ben boos op U. En ik weet eigenlijk niet eens hoe ik hiermee verder moet."

En dan toch blijven staan.

Dat vind ik persoonlijk geen gebrek aan geloof. Misschien is dat op sommige dagen juist het meest eerlijke geloof dat je nog hebt.