Mara
Actieve Ouderblijver
Mijn hart ligt al maanden in duizend stukken. Mijn dochter van vijftien wil mij ondertussen absoluut niet meer zien. Die deur zit potdicht. Je vraagt uzelf elke dag af wat je verkeerd hebt gedaan en hoe het zover is kunnen komen.
Mijn zoon van twaalf zie ik gelukkig nog af en toe. Toch breekt het mijn hart telkens wanneer hij hier over de vloer komt. Hij loopt letterlijk op de tippen van zijn tenen. Zijn blik schiet weg, hij weegt elk woordje zorgvuldig af voor hij durft antwoorden. Je voelt aan alles hoe verschrikkelijk vast die jongen zit tussen twee werelden. Tussen de regels door hoor ik zinnen vallen die overduidelijk niet van hemzelf zijn, alsof hij stelselmatig tegen mij wordt opgezet.
Die constante angst om na mijn dochter ook mijn zoon kwijt te raken vreet mij vanbinnen helemaal op. Liefst van al zou ik hem meenemen naar een goeie kinderpsycholoog. Een rustige, neutrale plek waar hij zijn hartje kan luchten zonder dat hij het gevoel krijgt partij te moeten kiezen.
Tegelijk lig ik nachtenlang te piekeren over hoe je zoiets aanpakt. Een normaal, rustig gesprek met zijn papa voeren is al jaren een utopie. Elk voorstel draait meteen uit op ruzie, verwijten en nog meer wantrouwen. Daardoor spookte die wanhopige gedachte door mijn hoofd: kan ik niet gewoon zelf met mijn zoon langsgaan bij een therapeut in alle discretie zonder dat zijn vader het weet?
Helaas botst die diepe bezorgdheid keihard op de Belgische wetgeving.
In België behouden beide ouders na een scheiding het gezamenlijk ouderlijk gezag over hun minderjarige kinderen. Voor gewone, alledaagse kwaaltjes geldt het wettelijke “vermoeden van instemming”. Gaat ge met uw kind langs bij de huisarts voor buikpijn, koorts of een schaafwond van de speelplaats? Dan mag die arts ervan uitgaan dat de andere ouder stilzwijgend akkoord gaat.
Geestelijke gezondheidszorg valt daar wettelijk gezien echter compleet buiten. Een psychologisch traject of kindertherapie beschouwt het Belgisch familierecht als een bijzonder ingrijpende beslissing over het welzijn en de gezondheid van het kind. Zowel vader als moeder moeten hiervoor vooraf op de hoogte zijn en hun uitdrukkelijke toestemming geven. Of de familierechter moet het opleggen.
Erkende psychologen in België zijn bovendien strikt gebonden aan de deontologische code van de Psychologencommissie. Zij mogen een minderjarig kind simpelweg niet in individuele begeleiding nemen op vraag van slechts één ouder wanneer beide ouders het ouderlijk gezag uitoefenen. Wie hoopt op een discreet traject buiten de ex-partner om krijgt bij elke integere therapeut een onverbiddelijke njet te horen.
Wanneer overleg tussen de ouders totaal geblokkeerd zit blijft er juridisch gezien eigenlijk maar één officiële piste over. Dan moet je via een advocaat naar de familierechtbank stappen om een vervangende toestemming te vragen aan de rechter. Zo’n procedure brengt opnieuw bakken vol stress, geldzorgen en spanningen met zich mee. Dat wil ik mezelf en mijn kinderen besparen.
Wettelijke bepalingen nemen de miserie helaas niet weg. Je wilt uw kind behoeden voor die verstikkende loyaliteitsbreuk, terwijl de wet uw handen letterlijk bindt. Soms schiet er op zulke avonden niets anders over dan stil blijven bidden om wijsheid, diep ademhalen en hopen dat de band met uw kind uiteindelijk sterk genoeg zal blijken.
Zijn er hier andere mama’s of papa’s die zagen hoe hun kind vast kwam te zitten, terwijl professionele hulp opstarten compleet werd geblokkeerd door de andere ouder? Hoe vonden jullie daarin een uitweg om overeind te blijven?
Mijn zoon van twaalf zie ik gelukkig nog af en toe. Toch breekt het mijn hart telkens wanneer hij hier over de vloer komt. Hij loopt letterlijk op de tippen van zijn tenen. Zijn blik schiet weg, hij weegt elk woordje zorgvuldig af voor hij durft antwoorden. Je voelt aan alles hoe verschrikkelijk vast die jongen zit tussen twee werelden. Tussen de regels door hoor ik zinnen vallen die overduidelijk niet van hemzelf zijn, alsof hij stelselmatig tegen mij wordt opgezet.
Die constante angst om na mijn dochter ook mijn zoon kwijt te raken vreet mij vanbinnen helemaal op. Liefst van al zou ik hem meenemen naar een goeie kinderpsycholoog. Een rustige, neutrale plek waar hij zijn hartje kan luchten zonder dat hij het gevoel krijgt partij te moeten kiezen.
Tegelijk lig ik nachtenlang te piekeren over hoe je zoiets aanpakt. Een normaal, rustig gesprek met zijn papa voeren is al jaren een utopie. Elk voorstel draait meteen uit op ruzie, verwijten en nog meer wantrouwen. Daardoor spookte die wanhopige gedachte door mijn hoofd: kan ik niet gewoon zelf met mijn zoon langsgaan bij een therapeut in alle discretie zonder dat zijn vader het weet?
Helaas botst die diepe bezorgdheid keihard op de Belgische wetgeving.
In België behouden beide ouders na een scheiding het gezamenlijk ouderlijk gezag over hun minderjarige kinderen. Voor gewone, alledaagse kwaaltjes geldt het wettelijke “vermoeden van instemming”. Gaat ge met uw kind langs bij de huisarts voor buikpijn, koorts of een schaafwond van de speelplaats? Dan mag die arts ervan uitgaan dat de andere ouder stilzwijgend akkoord gaat.
Geestelijke gezondheidszorg valt daar wettelijk gezien echter compleet buiten. Een psychologisch traject of kindertherapie beschouwt het Belgisch familierecht als een bijzonder ingrijpende beslissing over het welzijn en de gezondheid van het kind. Zowel vader als moeder moeten hiervoor vooraf op de hoogte zijn en hun uitdrukkelijke toestemming geven. Of de familierechter moet het opleggen.
Erkende psychologen in België zijn bovendien strikt gebonden aan de deontologische code van de Psychologencommissie. Zij mogen een minderjarig kind simpelweg niet in individuele begeleiding nemen op vraag van slechts één ouder wanneer beide ouders het ouderlijk gezag uitoefenen. Wie hoopt op een discreet traject buiten de ex-partner om krijgt bij elke integere therapeut een onverbiddelijke njet te horen.
Wanneer overleg tussen de ouders totaal geblokkeerd zit blijft er juridisch gezien eigenlijk maar één officiële piste over. Dan moet je via een advocaat naar de familierechtbank stappen om een vervangende toestemming te vragen aan de rechter. Zo’n procedure brengt opnieuw bakken vol stress, geldzorgen en spanningen met zich mee. Dat wil ik mezelf en mijn kinderen besparen.
Wettelijke bepalingen nemen de miserie helaas niet weg. Je wilt uw kind behoeden voor die verstikkende loyaliteitsbreuk, terwijl de wet uw handen letterlijk bindt. Soms schiet er op zulke avonden niets anders over dan stil blijven bidden om wijsheid, diep ademhalen en hopen dat de band met uw kind uiteindelijk sterk genoeg zal blijken.
Zijn er hier andere mama’s of papa’s die zagen hoe hun kind vast kwam te zitten, terwijl professionele hulp opstarten compleet werd geblokkeerd door de andere ouder? Hoe vonden jullie daarin een uitweg om overeind te blijven?
