Mag je ook genieten van je kindvrije week zonder je schuldig te voelen?

[Tweehuizen]

Hallo allemaal,

Sinds ik in een co-ouderschapsregeling zit merk ik dat mijn leven een beetje in twee delen uiteenvalt. De weken met mijn kinderen zijn heerlijk druk. Er is altijd wel iets te doen.

Wanneer ze weer bij hun mama zijn, ontstaat er ruimte. Ruimte om uit te slapen, rustig te eten, een boek te lezen of gewoon eens helemaal niets te moeten.

En toch voelt dat genieten soms vreemd.

Er zijn momenten waarop ik me afvraag of ik wel genoeg aan mijn kinderen denk wanneer ik zelf plezier maak. Alsof ik de tijd zonder hen nuttig moet besteden of alsof ik moet bewijzen dat ik ze mis. Tegelijkertijd weet ik dat het ook belangrijk is om mijn eigen leven weer een beetje op te bouwen.

Ik wil mijn jongens geen seconde tekortdoen. Maar ik wil ook niet dat mijn hele leven alleen nog draait om het gemis wanneer ze er niet zijn.

Daarom ben ik benieuwd naar jullie ervaringen.

• Hebben jullie ook weleens een schuldgevoel wanneer jullie genieten van de tijd zonder de kinderen?
• Hoe hebben jullie opnieuw ruimte gemaakt voor hobby's, vrienden of een eigen sociaal leven?
• En hoe vinden jullie de balans tussen een betrokken ouder zijn en jezelf niet helemaal verliezen?

Ik ben benieuwd hoe anderen hiermee omgaan en of dat schuldgevoel met de jaren wat minder wordt.

 

[Mara]

Ja, absoluut! Je mag uw kinderen missen en tegelijk genieten van de rust wanneer ze er niet zijn. Ik heb geleerd dat genieten van een rustig moment niet betekent dat je minder van uw kinderen houdt. Je moet u niet schuldig voelen omdat je ook even voor uzelf zorgt. Dat is geen verraad aan uw kinderen, maar gewoon menselijk.

 

[Ava]

Ik denk dat ge uzelf daar niet schuldig over moet voelen. Ge zijt mama, maar ge zijt daarnaast ook nog gewoon een mens met uw eigen leven, uw werk en uw eigen plek die ge opnieuw aan het opbouwen zijt. Zeker na een relatiebreuk moet ge soms terug wat zoeken naar uw eigen ritme. En als ge dan eens een week zonder de kinderen hebt moogt ge daar ook de rust van voelen en genieten van de dingen waar ge anders niet aan toe komt. Dat wil niet zeggen dat ge ze minder graag ziet of ze minder mist. Ge kunt ze missen en tegelijk blij zijn dat ge efkes tijd hebt voor uzelf. Voor mij zit daar net het evenwicht: er zijn voor uw kinderen wanneer ze bij u zijn, maar ook uw eigen leven niet helemaal stilzetten wanneer ze er niet zijn. Ge moet u daar niet voor verantwoorden, zenne.

 

[Sting]

Dat schuldgevoel herken ik maar al te goed uit de beginjaren na mijn eigen scheiding. Twintig jaar geleden zat ik pal in de chaos van de veertiendagenregeling en het constante leven met die koffers in de gang. Wanneer de kinderen op zondagavond weer vertrokken viel er een oorverdovende stilte over het huis die zwaar op de maag lag. In het begin dacht ik dat ik die leegte moest vullen door constant bezig te zijn of mezelf te kwellen met het gemis want plezier maken voelde bijna als verraad aan mijn eigen vlees en bloed. Je voelt u op zo een moment heel klein en daar zit het juist nu eenmaal bij veel pasgescheiden ouders.

Pas na een paar jaar begon het besef te dagen dat die kindvrije dagen geen straf zijn maar pure noodzaak om op adem te komen. Een ouder die emotioneel uitgeput raakt kan er immers ook niet voluit zijn wanneer de kinderen er wel zijn. Ik heb toen geleerd om parallel ouderschap strak toe te passen en de strijd aan de andere kant los te laten. Je kan niet forceren wat er bij de moeder gebeurt maar je kan wel zorgen dat uw eigen huis een stabiele rustige haven blijft.

Ondertussen zijn mijn kinderen volwassen en het huis uit en dan zie je pas hoe snel die jaren voorbijvliegen. Die dynamiek verandert later echt vanzelf wanneer ze hun eigen weg gaan en vrienden belangrijker worden. Ze hebben een vader nodig die heelhuids door de storm komt en zijn eigen leven niet heeft weggegooid uit wrok of schuldgevoel. God waakt evengoed over uw kinderen op de dagen dat gij ze niet kunt zien en dat besef geeft uiteindelijk de diepste vrede. Blijf rustig ademhalen en geef uzelf de ruimte om weer mens te zijn.

 

[Lux]

Het is het gevolg van een systeem waar niet iedereen even blij om is.
Natuurlijk mis je je kinderen, maar je schuldig voelen omdat ze er niet bij zijn, terwijl je daar niet voor gekozen hebt is eigenlijk gek.
Maar toch idd… het gemis en de schuld gaan nooit echt weg.

 

[Bram]

Het gemis is er, maar het is ook fijn om even op adem te komen en dingen te doen waar je anders niet aan toe komt. Volgens mij maakt dat je geen mindere papa. Je hebt ook een leven naast het vaderschap, en daar mag stilaan weer ruimte voor komen.