“Mama, gaat alles nog goed komen?” – hoe vertel je je kinderen dat je het zelf ook niet weet?

[Lente]

Gisterenavond stelde mijn oudste ineens een vraag waar ik eigenlijk al een tijdje bang voor was.

“Mama, gaat alles nog goed komen?”

Ik stond in de keuken en was ondertussen de vaatwasser aan het uitruimen. Zo'n gewone avond, waarop je probeert te doen alsof alles gewoon doorgaat. School, huiswerk, eten, bedtijd. Alleen voelt niets meer gewoon.

Ik wilde natuurlijk meteen zeggen: “Ja lieverd, natuurlijk komt alles goed.”

Maar ik weet helemaal niet of dat waar is.

Dus heb ik even gezwegen. Ik ben naast hem gaan zitten en heb gezegd dat ik ook niet precies weet hoe alles eruit gaat zien. Dat er veel gaat veranderen, maar dat hij en zijn zusje niet hoeven op te lossen wat er tussen papa en mama gebeurt.

Ik zag aan zijn gezicht dat hij daar blijkbaar toch iets aan had.

Misschien omdat ik voor het eerst niet probeerde om alle onzekerheid weg te praten.

Als moeder wil je zo graag een veilige plek zijn. Je wilt dat je kinderen geloven dat jij weet wat je doet. Terwijl ik zelf soms 's avonds in bed lig te rekenen, te piekeren en me afvraag hoe ik dit allemaal moet gaan dragen.

Hoe eerlijk moet je zijn tegen je kinderen zonder ze met jouw zorgen te belasten?

Ik wil niet dat zij bang worden van mijn angst. Ik wil ook niet doen alsof ik nergens bang voor ben.

Misschien is dat wel één van de moeilijkste dingen aan deze scheiding: leren dat ik niet alle antwoorden hoef te hebben om toch een veilige mama te kunnen zijn.

Ik kan ze niet beloven dat alles wordt zoals vroeger.

Ik kan ze wel beloven dat ik er ben.

Misschien is dat op dit moment het enige antwoord dat ik echt kan geven.

Hoe doen jullie dit? Hoe eerlijk zijn jullie tegenover je kinderen wanneer je zelf eigenlijk ook nog helemaal niet weet hoe de toekomst eruit gaat zien?

 

[Taximama]

Die vraag van een kind kan soms harder binnenkomen dan eender welke vraag van een volwassene: “Mama, gaat alles nog goed komen?”

En eerlijk? Soms weet je het zelf ook niet.

Ik denk alleen niet dat we als ouder altijd een antwoord moeten hebben. We mogen gerust zeggen: “Ik weet het op dit moment ook niet precies. Maar wat ik wél weet, is dat jij niet alleen bent. We komen hier samen doorheen.”

Kinderen hebben volgens mij minder behoefte aan een ouder die doet alsof alles zeker goed komt, dan aan een ouder die hen een gevoel van veiligheid kan geven terwijl het allemaal nog onzeker is.

Je hoeft dus geen valse belofte te maken. Je hoeft ook niet al je zorgen bij hen neer te leggen. Gewoon eerlijk zijn, op hun niveau, en tegelijk duidelijk maken wat wel vaststaat.

“Hoe het allemaal gaat worden, weet ik nog niet. Maar ik blijf jouw mama. Jij blijft mijn kind. En voor de rest zoeken we stap voor stap onze weg.”

Dat is misschien niet het antwoord dat je zelf graag zou geven. Maar soms is “ik weet het nog niet, maar we gaan er samen doorheen” het meest eerlijke antwoord dat je kunt geven.

En achteraf bekeken zijn het vaak net die kleine zekerheden die kinderen nodig hebben wanneer de grote zekerheden even wegvallen.