Sting
Ouderblijver
Er zijn van die dingen in het leven waar ik nog steeds geen antwoord op heb.
Waarom sommige mensen elkaar ontmoeten en elkaar later weer kwijtraken. Waarom het ene gezin door de ene tegenslag na de andere gaat en een ander gezin jarenlang bijna niets lijkt te overkomen. Waarom sommige keuzes achteraf zo verkeerd blijken te zijn, terwijl ze op dat moment juist goed voelden.
Vroeger wilde ik daar altijd een verklaring voor hebben.
Ik dacht misschien ook wel dat geloven betekende dat je uiteindelijk op alles een antwoord zou krijgen. Dat er ergens een bedoeling achter zat die je, als je maar lang genoeg nadacht of genoeg geloofde, vanzelf zou begrijpen.
Maar zo werkt het volgens mij niet.
Er zijn dingen die ik nog steeds niet begrijp. En misschien ga ik ze ook nooit begrijpen.
Toch merk ik dat ik daar tegenwoordig iets anders mee omga. Ik hoef niet meer voor ieder vraagstuk een sluitend antwoord te hebben voordat ik verder kan.
Misschien hoort dat ook bij geloven.
Niet dat je alles weet, maar dat je kunt leven met wat je niet weet.
Dat vind ik eerlijk gezegd best moeilijk. Want als mens wil je graag controle. Je wilt weten waarom iets gebeurt, waar het naartoe gaat en wanneer het voorbij is.
Maar misschien vraagt geloof juist soms om het tegenovergestelde: accepteren dat je niet alles in handen hebt.
Ik ben benieuwd hoe anderen dat ervaren.
Moet je volgens jullie begrijpen waarom iets gebeurt om er vrede mee te kunnen hebben? Of kun je ook geloven en vertrouwen terwijl je sommige antwoorden nooit krijgt?
Waarom sommige mensen elkaar ontmoeten en elkaar later weer kwijtraken. Waarom het ene gezin door de ene tegenslag na de andere gaat en een ander gezin jarenlang bijna niets lijkt te overkomen. Waarom sommige keuzes achteraf zo verkeerd blijken te zijn, terwijl ze op dat moment juist goed voelden.
Vroeger wilde ik daar altijd een verklaring voor hebben.
Ik dacht misschien ook wel dat geloven betekende dat je uiteindelijk op alles een antwoord zou krijgen. Dat er ergens een bedoeling achter zat die je, als je maar lang genoeg nadacht of genoeg geloofde, vanzelf zou begrijpen.
Maar zo werkt het volgens mij niet.
Er zijn dingen die ik nog steeds niet begrijp. En misschien ga ik ze ook nooit begrijpen.
Toch merk ik dat ik daar tegenwoordig iets anders mee omga. Ik hoef niet meer voor ieder vraagstuk een sluitend antwoord te hebben voordat ik verder kan.
Misschien hoort dat ook bij geloven.
Niet dat je alles weet, maar dat je kunt leven met wat je niet weet.
Dat vind ik eerlijk gezegd best moeilijk. Want als mens wil je graag controle. Je wilt weten waarom iets gebeurt, waar het naartoe gaat en wanneer het voorbij is.
Maar misschien vraagt geloof juist soms om het tegenovergestelde: accepteren dat je niet alles in handen hebt.
Ik ben benieuwd hoe anderen dat ervaren.
Moet je volgens jullie begrijpen waarom iets gebeurt om er vrede mee te kunnen hebben? Of kun je ook geloven en vertrouwen terwijl je sommige antwoorden nooit krijgt?