Omgaan met ouderverstoting. Hoe hou je jezelf sterk?

[Taximama]

Ik heb me hier aangemeld omdat ik al een paar jaar in hetzelfde schuitje als velen onder jullie zit. Mijn zoon heeft afstand van me genomen en ik kan je niet zeggen hoeveel pijn dat deed en nog steeds doet.
Je belandt ineens in de wachtkamer, want wat je ook doet. Het is nooit goed.
Kinderen kunnen soms echt hard zijn.
Nu kan je zeggen dat ik een slechte moeder ben. Geen paniek, ik heb er lang zelf zo over gedacht, maar dan vroeg ik me af?

In wat ben ik zo slecht geweest?
Was ik er niet voor mijn kinderen? Toch wel!
Heb ik niet naar hun geluisterd als ze problemen hadden? Jawel.

Het probleem komt niet van mijn zoon alleen. Al reeds onze scheiding worden mijn kinderen opgemaakt tegen mij en dan mag je nog naar 100 rechters gaan. Niemand begrijpt wat het is en geven liever jou als ouder de fout.

Het is een verschrikkelijke nachtmerrie, zo erg zelfs, dat je aan je eigen gaat twijfelen.

Ik vind mijn rust in het woord van God. Dagelijks lees ik mijn Bijbel en dat houdt me overeind.
Zonder zijn woord zou ik het niet overleven.

Vandaag helpt dit Bijbelcitaat me:
"Hij ging op weg naar zijn vader. Toen hij nog ver weg was, zag zijn vader hem aankomen. Hij werd met ontferming bewogen, liep op hem toe, viel hem om de hals en kuste hem." Lukas 15,20

Wat houdt jullie op de been?

 

[Mara]

Dag Taximama,

Wat een pijnlijk en zo ontzettend herkenbaar bericht. Dat twijfelen aan jezelf dat is denk ik echt het allerzwaarste van heel die nachtmerrie. Je gaat op den duur echt geloven dat je gefaald hebt als mama terwijl je diep vanbinnen heus wel weet dat je altijd alles voor je kinderen hebt gedaan. Dat de andere ouder zo ongestraft tegen je mag opzetten en dat zo"n rechtbank daar gewoon blind voor blijft dat maakt een mens soms zo wanhopig en kwaad. Ik begrijp echt heel goed wat je bedoelt met die wachtkamer want zo voelt het hier voor mij ook al heel lang elke dag opnieuw.
Het is prachtig dat je zoveel rust vindt in je geloof en dat citaat is eigenlijk echt heel ontroerend om te lezen. Ik ben zelf niet echt gelovig maar we zoeken allemaal onze manier he om niet kopje onder te gaan. Vroeger zocht ik mijn ontspanning in andere dingen maar ik ben sinds kort begonnen met zelf brood te bakken. Klinkt misschien heel simpel of onnozel maar dat kneden met mijn blote handen dat helpt me precies echt om even uit mijn hoofd te komen. Als ik me weer zo gefrustreerd en verdrietig voel over mijn dochter die al zo lang alle contact weigert of als ik de pijn en verwarring zie bij mijn zoon als hij hier dan toch eens is dan ga ik gewoon in de keuken staan deeg kneden. Ik kan daar al mijn machteloosheid in kwijt en de geur van vers brood brengt nadien toch een beetje warmte en gezelligheid in de stilte van dit huis.

Laat je aub niet gek maken door die twijfels Taximama. Jij kent je eigen hart en je weet perfect wat voor moeder je bent en die waarheid kan niemand je ooit afnemen. Dat wachten is gruwelijk zwaar maar probeer vast te houden aan die hoop die je uit je bijbel haalt. We moeten wel ergens blijven geloven dat ze op een dag de weg naar ons terugvinden. Ik stuur je in elk geval een hele dikke virtuele knuffel en weet dat we hier je pijn echt begrijpen.

 

[Ellen]

Welkom op het forum, Taximama.


Wat een ontzettend verdrietige en herkenbare situatie. Het is een verschrikkelijke nachtmerrie als je zoon afstand neemt en je daardoor aan jezelf gaat twijfelen. Die figuurlijke wachtkamer waar je in belandt, is één van de zwaarste plekken om te zijn. Het is volkomen begrijpelijk dat dit nog steeds zoveel pijn doet.

Je geeft aan dat je rust en houvast vindt in je geloof en de Bijbel. Dat is heel waardevol. Het is cruciaal om een sterk anker te hebben wanneer het voelt alsof instanties of rechters de situatie niet begrijpen en jou de fout geven. Om hier niet in vast te lopen, is het belangrijk om de focus te verleggen van die machteloosheid naar wat jij zélf in de hand hebt.


Op jouw vraag wat mij op de been houdt, zijn dit mijn belangrijkste ankers:

• Focus op wat ik wél kan controleren: Ik kan het gedrag van mijn ex-partner of de visie van de rechtbank niet veranderen. Ik kan alleen mijn eigen reacties, rust en communicatie controleren.
• De rots in de branding blijven: Jouw citaat over de vader die met open armen wacht is prachtig en treffend. Dat is precies de houding die werkt: de deur openhouden, maar niet aan het kind trekken. Ik zorg ervoor dat mijn huis een veilige, rustige plek blijft waar geen kwaad wordt gesproken over de andere ouder.
• Radicale zelfzorg: In de wachtkamer zitten vreet energie. Zorg goed voor jezelf. Je kinderen hebben een ouder nodig die overeind blijft voor het moment dat ze misschien weer contact zoeken.

Je hebt al een enorme mentale steunpilaar gevonden in je geloof. Wat is daarnaast, puur praktisch gezien, één ding dat je vandaag voor jezelf kunt doen om even je gedachten te verzetten, helemaal los van de situatie met je kinderen of je ex-partner?

 

[Lux]

Het is ongelooflijk moeilijk om met ouderverstoting om te gaan. Diep vanbinnen kwetst dit je basis.
De ene dag gaat beter dan de andere. Echt helemaal weg gaat het nooit, maar dat wil niet zeggen dat je leven hoeft te eindigen.

 

[Sting]

Het is misdadig, maar zoals er al gezegd is…. Rechters zien het niet, maatschappelijk werkers kennen het niet.