Sting
Oriënterende Ouderblijver
Het moment dat je beseft dat aardse gerechtigheid in een echtscheiding vaak een illusie is kan je stevig naar beneden halen. Je zit bij een familierechtbank na duizenden euros aan advocatenkosten en je hoopt dat iemand eindelijk ziet hoe de vork werkelijk in de steel zit. Maar de realiteit draait anders uit want vaders beginnen dikwijls al met een achterstand. Je staat buiten met een vonnis dat voor geen meter klopt en met een koffer in de gang voor het weekend. De woede en het gevoel van onmacht vreten je dan vanbinnen op.
In het begin wilde ik vechten tegen alles wat scheef zat. Ik bleef maar hopen op excuses of op een vonnis dat zwart op wit zou bewijzen wat er al die jaren achter gesloten deuren was gebeurd. Pas veel later drong het tot me door dat die bittere strijd mij kapotmaakte en niet mijn ex. Wrok vasthouden is jezelf vergiftigen terwijl je wacht tot de ander ziek wordt. Loslaten doe je niet om de ander vrij te pleiten maar puur voor je eigen gemoedsrust en voor de stabiliteit van je kinderen.
Daar wringt het schoentje vaak bij gelovige vaders die door een scheiding gaan. We bidden om rechtvaardigheid en we willen dat de waarheid boven tafel komt maar de familierechtbank lost dat conflict gewoon niet op. Ik heb moeten leren dat God de uiteindelijke Rechter is en niet een rechter in toga die in twintig minuten over je leven beslist. Dat besef gaf me na verloop van tijd ademruimte. Het aardse systeem schiet tekort maar de wetenschap dat God over je kinderen waakt op de dagen dat jij aan de kantlijn staat geeft een diepe rust.
Als je vandaag midden in die storm zit probeer het dan dag per dag aan te pakken. Je kunt de uitkomst van een rechtszaak of het gedrag van een moeilijke ex niet controleren. Wat je wel in handen hebt is hoe je zelf rechtop blijft staan. Mijn kinderen zijn intussen groot en ik kan je verzekeren dat de jaren de waarheid vanzelf naar boven brengen. Blijf rustig en bewaar je waardigheid. En vergeet nooit te bidden!
In het begin wilde ik vechten tegen alles wat scheef zat. Ik bleef maar hopen op excuses of op een vonnis dat zwart op wit zou bewijzen wat er al die jaren achter gesloten deuren was gebeurd. Pas veel later drong het tot me door dat die bittere strijd mij kapotmaakte en niet mijn ex. Wrok vasthouden is jezelf vergiftigen terwijl je wacht tot de ander ziek wordt. Loslaten doe je niet om de ander vrij te pleiten maar puur voor je eigen gemoedsrust en voor de stabiliteit van je kinderen.
Daar wringt het schoentje vaak bij gelovige vaders die door een scheiding gaan. We bidden om rechtvaardigheid en we willen dat de waarheid boven tafel komt maar de familierechtbank lost dat conflict gewoon niet op. Ik heb moeten leren dat God de uiteindelijke Rechter is en niet een rechter in toga die in twintig minuten over je leven beslist. Dat besef gaf me na verloop van tijd ademruimte. Het aardse systeem schiet tekort maar de wetenschap dat God over je kinderen waakt op de dagen dat jij aan de kantlijn staat geeft een diepe rust.
Als je vandaag midden in die storm zit probeer het dan dag per dag aan te pakken. Je kunt de uitkomst van een rechtszaak of het gedrag van een moeilijke ex niet controleren. Wat je wel in handen hebt is hoe je zelf rechtop blijft staan. Mijn kinderen zijn intussen groot en ik kan je verzekeren dat de jaren de waarheid vanzelf naar boven brengen. Blijf rustig en bewaar je waardigheid. En vergeet nooit te bidden!
