Oudercontact na scheiding en co-ouderschap

[Mara]

Hoe doen jullie dat met oudergesprekken op school na een scheiding?

Ik vraag me vooral af hoe jullie dat praktisch regelen als beide ouders graag op de hoogte willen blijven.

Ga je samen naar het gesprek, ieder apart, of laat je het aan de school over om beide ouders afzonderlijk te spreken?

Ik kan me voorstellen dat samen gaan voor sommige ouders prima werkt. Tegelijk lijkt het me ook lastig als de communicatie tussen beide ouders nog gevoelig ligt.

Wat ik vooral belangrijk vind is dat een kind niet het gevoel krijgt dat de juf of meester informatie moet achterhouden of dat school moet kiezen tussen mama en papa.

Hoe hebben jullie dit geregeld? En hoe gaat de school daarmee om?

 

[Bram]

Bij ons hangt het een beetje af van hoe het contact tussen de ouders op dat moment is. Samen naar een oudergesprek kan natuurlijk mooi zijn als je gewoon rustig naast elkaar kunt zitten en het gesprek echt over je kind kunt laten gaan.

Tegelijk denk ik dat je jezelf daar niet toe moet dwingen als de communicatie nog gevoelig ligt. Dan lijkt het me belangrijker dat beide ouders dezelfde informatie krijgen en betrokken blijven, ook als dat via afzonderlijke gesprekken gebeurt.

Wat ik vooral belangrijk vind, is dat je kind hier zo min mogelijk last van heeft. School zou wat mij betreft nooit het gevoel moeten krijgen dat ze tussen twee ouders moeten kiezen. En een kind al helemaal niet.

Bij ons merk ik ook dat hoe ouder de kinderen worden, hoe belangrijker het is dat je als ouders goed blijft afstemmen. Niet alleen over de cijfers, maar ook over hoe het met ze gaat. Dat is soms best lastig na een scheiding, maar uiteindelijk gaat het niet om hoe wij het onderling regelen. Het gaat erom dat onze kinderen merken dat we allebei betrokken zijn.

 

[Sting]

Ik denk dat het belangrijkste is dat een kind merkt dat beide ouders betrokken blijven. Hoe je dat praktisch organiseert vind ik eigenlijk minder belangrijk.
Als samen naar een oudergesprek gaan rustig kan verlopen zie ik daar zeker de meerwaarde van. Je zit daar tenslotte niet meer als partners, wel als ouders van hetzelfde kind. Dat vraagt soms dat je je eigen gevoelens even opzij zet.

Wanneer dat niet lukt vind ik afzonderlijke gesprekken geen slechte oplossing. Liever twee rustige gesprekken waarbij beide ouders dezelfde informatie krijgen dan één gezamenlijk gesprek waarbij de spanning voelbaar is voor iedereen.

Ik heb zelf geleerd dat je daarin vooral moet kijken naar wat het kind nodig heeft. School hoort geen boodschapper te worden tussen vader en moeder. Het kind hoort ook nooit het gevoel te krijgen dat het moet kiezen.

Uiteindelijk blijft het bijzonder hoe een scheiding een einde kan maken aan het huwelijk, terwijl je als ouder levenslang met elkaar verbonden blijft. Daar valt niet altijd gemakkelijk mee te leven. Toch kun je proberen om voor je kinderen een manier te vinden waarop zij merken dat mama en papa allebei van hen houden en bij hun leven betrokken willen blijven.

 

[Tweehuizen]

Wij proberen dat eigenlijk zo eenvoudig mogelijk te houden. Als het kan gaan we samen naar een oudergesprek. Dat geeft de school ook het gevoel dat beide ouders betrokken zijn en voorkomt dat informatie via de ene ouder bij de andere moet komen.

Ik denk wel dat dat vooral werkt als je als ouders nog redelijk met elkaar kunt communiceren. Als de verhoudingen moeilijk liggen, lijkt het mij beter dat de school beide ouders apart spreekt dan dat een gesprek onnodig gespannen wordt.

Uiteindelijk vind ik vooral belangrijk dat het kind daar zo weinig mogelijk van merkt. School zou voor het kind gewoon school moeten blijven, en niet de plek worden waar problemen tussen de ouders worden uitgevochten.

Ik ben wel benieuwd hoe scholen hier bij anderen mee omgaan. Worden beide ouders automatisch uitgenodigd of moeten jullie dat zelf telkens regelen?