Peuter en co-ouderschap: hoe houden jullie het slapengaan rustig tussen hier en daar?

[Ava]

Amai, ik dacht vroeger eigenlijk dat een bedritueel gewoon een badje, pyjama, verhaaltje en kus was. Klaar. Met een peuter van drie en een co-ouderschapsregeling blijkt dat soms toch wat ingewikkelder te zijn.

Hier merk ik dat mijn dochter na een wissel soms precies wat meer tijd nodig heeft om 's avonds tot rust te komen. Ze is dan moe, maar tegelijk lijkt ze nog van alles te moeten verwerken. Nog een slokje water, nog een knuffel zoeken, nog een verhaaltje... en als ge denkt dat ze eindelijk slaapt, hoort ge ineens weer kleine voetjes op de gang. Als zelfstandige ben ik nogal gewoon om structuur te zoeken en dingen goed te plannen. Op mijn werk kan ik een ruimte tot in de details uittekenen, maar een peuter die haar slaap niet kan vinden, laat zich natuurlijk niet zomaar in een schema gieten.

Ik probeer het hier rustig te houden met ongeveer dezelfde volgorde: pyjama aan, tandjes poetsen, een boekje lezen en nog even knuffelen. Ik wil vooral dat mijn dochter zich veilig voelt en niet het gevoel krijgt dat ze zich telkens opnieuw moet aanpassen aan allerlei verwachtingen. Tegelijk vraag ik me soms af hoeveel verschil het maakt als de avondroutine bij mama en papa niet helemaal dezelfde is. Moet ge daar als co-ouders echt afspraken over maken, of is het net goed dat een kind leert dat er in beide huizen kleine verschillen mogen zijn?

Daarom ben ik benieuwd naar jullie ervaringen:

• Slapen jullie kinderen moeilijker na een wisseldag?
• Hebben jullie in beide huizen ongeveer hetzelfde bedritueel afgesproken?
• Wat helpt bij jullie wanneer een peuter blijft uitstellen of extra nabijheid nodig heeft bij het slapengaan?

Ik zoek geen perfecte methode hoor. Het zou gewoon fijn zijn om te horen wat bij andere ouders werkt, zeker van mensen die ook met jonge kinderen tussen twee huizen leven.

Soms helpt het al om te weten dat ge niet de enige zijt die om halfnegen nog een verloren knuffel aan het zoeken is.

Hoe pakken jullie dat aan?

 

[Mara]

Wat mij bij dat slapengaan destijds het meest over de streep trok toen de boel hier zo op ontploffen stond was de les om niet te proberen om alles te controleren. Je wilt als ouder zo graag dat het overstappen soepel loopt, dat er geen tranen vallen en dat ze zich in elk huis even veilig voelen, maar je botst zo hard op de muren die de andere ouder optrekt. Toen mijn zoon hier na zo'n wissel weer helemaal overstuur toekwam omdat hij bang was om bepaalde dingen te vertellen besefte ik dat ik hem vooral een veilige haven moest bieden waar niets moest. Geen verhoor, geen vragen over ginds, alleen maar dat warme bad, een simpele boterham en samen nog even rustig naar buiten staren tot zijn schouders begonnen te zakken. Het is zo'n oefening in loslaten en vertrouwen dat die kleine ritueeltjes hun werk wel doen in het hart van het kind.

 

[Bram]

Slapengaan kan op die leeftijd best een uitdaging zijn, zeker wanneer je kindje regelmatig tussen twee huizen wisselt. Kleine kinderen hebben vaak veel baat bij herkenbaarheid. Een vast ritueeltje met een verhaaltje, een knuffel en telkens dezelfde volgorde kan helpen om de dag rustig af te sluiten.

Ik denk dat je niet alles identiek hoeft te doen in beide huizen. Het belangrijkste is dat je kindje weet wat het kan verwachten en zich veilig voelt. Soms vraagt dat wat zoeken en uitproberen. Wat vandaag werkt kan volgende week alweer anders zijn.

Probeer jezelf ook niet te veel druk op te leggen wanneer een avond eens moeilijk verloopt. Dat hoort er soms gewoon bij. Hoe pakken jullie het afscheid nemen en het slapengaan aan op de dagen dat je kindje net is overgeschakeld naar het andere huis?

 

[Lux]

Na een wissel heeft een kind soms wat extra tijd nodig om weer tot rust te komen. Zo’n peuter kan nog niet altijd onder woorden brengen wat er vanbinnen allemaal speelt. Ik denk dat herkenbaarheid belangrijker is dan dat alles op beide plaatsen precies hetzelfde verloopt. Een vaste volgorde, een vertrouwd knuffeltje en wat extra tijd voor nabijheid kunnen al veel betekenen. Je hoeft niet elke avond perfect te laten verlopen.

Wat ik mooi vind is dat je vooral wilt dat je dochter zich veilig voelt en niet het gevoel krijgt dat ze zich voortdurend moet aanpassen. Die veiligheid zit niet alleen in de afspraken en routines, maar ook in de rust die je zelf probeert uit te stralen.

Geef het gerust de tijd. Soms is rustig aanwezig zijn al meer dan genoeg.