Lente
Oriënterende Ouderblijver
Hey allemaal,
Moet dit even van me afschrijven, want ik voel me er al het hele weekend slecht over.
Ik bracht daarnet de jongste naar school. Normaal gesproken maak ik altijd wel een praatje met een vast groepje moeders bij de poort, maar vandaag voelde alles opeens... anders.
Het leek alsof de gesprekken meteen stilvielen zodra ik aankwam. Je kent dat wel: van die snelle, veelbetekenende blikken die onderling worden uitgewisseld, een geforceerd glimlachje hier en daar en daarna kijken mensen met schrik naar hun telefoons of ineens heel geconcentreerd naar de veters van hun kind. Niemand vroeg hoe het ging, terwijl het nieuws over onze breuk blijkbaar al rondzingt in het dorp.
Het voelt zo oneerlijk en eenzaam. Alsof er ineens een besmettelijke stempel op mijn voorhoofd staat gedrukt: ‘gescheiden’. Alsof ik ineens een gevaar ben of gewoon het nieuwste roddelonderwerp tijdens het ochtendrondje. Ik had al moeite genoeg om vanochtend überhaupt een glimlach op te zetten voor de kinderen en dan sta je daar ineens met lood in je schoenen op dat plein.
Herkennen meer mensen die plotselinge afstand of die rare reacties van de omgeving? Hoe gingen jullie daarmee om in het begin? Laten jullie het gewoon van je afglijden of spreek je mensen er juist op aan?
Moet dit even van me afschrijven, want ik voel me er al het hele weekend slecht over.
Ik bracht daarnet de jongste naar school. Normaal gesproken maak ik altijd wel een praatje met een vast groepje moeders bij de poort, maar vandaag voelde alles opeens... anders.
Het leek alsof de gesprekken meteen stilvielen zodra ik aankwam. Je kent dat wel: van die snelle, veelbetekenende blikken die onderling worden uitgewisseld, een geforceerd glimlachje hier en daar en daarna kijken mensen met schrik naar hun telefoons of ineens heel geconcentreerd naar de veters van hun kind. Niemand vroeg hoe het ging, terwijl het nieuws over onze breuk blijkbaar al rondzingt in het dorp.
Het voelt zo oneerlijk en eenzaam. Alsof er ineens een besmettelijke stempel op mijn voorhoofd staat gedrukt: ‘gescheiden’. Alsof ik ineens een gevaar ben of gewoon het nieuwste roddelonderwerp tijdens het ochtendrondje. Ik had al moeite genoeg om vanochtend überhaupt een glimlach op te zetten voor de kinderen en dan sta je daar ineens met lood in je schoenen op dat plein.
Herkennen meer mensen die plotselinge afstand of die rare reacties van de omgeving? Hoe gingen jullie daarmee om in het begin? Laten jullie het gewoon van je afglijden of spreek je mensen er juist op aan?