Sparen voor kind bij ouderverstoting: geblokkeerde spaarrekening of niet?

[Mara]

Heykes,

Ik zat deze week na mijn werk met een vraag in mijn hoofd waar ik zelf al een hele tijd mee zit te knoeien en waar je op google eigenlijk amper nuchtere ervaringen over vindt. Namelijk... hoe pak je het financieel aan naar de toekomst toe als het contact verbroken is of muurvast zit?

In het begin zette ik maandelijks trouw een bedrag op een gewone jongerenrekening op hun naam. Maar op den duur begon dat echt te wringen in mijn hoofd. Want wat gebeurt er als ze 18 worden en er is nog altijd die zware beïnvloeding door de andere ouder? Dan staat dat geld plots volledig ter beschikking en wordt het misschien gebruikt voor dingen die net tegen je werken of verdwijnt het gewoon zonder dat het kind er echt iets aan heeft voor de latere toekomst zoals een studie of een eigen woonst.

Wat ik uiteindelijk als tip van een collega heb meegekregen en wat mij persoonlijk heel wat gemoedsrust heeft gegeven is om niet langer rechtstreeks op naam van de kinderen te sparen maar een aparte rekening of belegging op mijn eigen naam te openen.

Dat voelt in het begin misschien raar of zelfs een beetje gierig maar dat is het helemaal niet. Je spaart nog altijd exact hetzelfde bedrag voor hún toekomst alleen hou je zelf de controle over het moment waarop je het afgeeft. Als er later ooit weer toenadering komt of ze gaan op eigen benen staan en hebben een duwtje in de rug nodig voor een waarborg of een auto dan kan je dat geld zelf rechtstreeks aan hen schenken op het moment dat het echt goed en veilig voelt. Zo voorkom je dat zuurverdiend spaargeld in handen valt van de andere ouder en bescherm je eigenlijk het kind en jezelf.

Hoe hebben jullie dat geregeld met spaargeld voor de kinderen als de situatie zo complex is? Houden jullie rekeningen op eigen naam aan of laten jullie het gewoon doorlopen op hun naam?

 

[Bram]

Heel herkenbaar. Ik heb hier zelf ook lang over nagedacht, want op papier lijkt het allemaal zo vanzelfsprekend: maandelijks trouw sparen op een jongerenrekening voor later. Maar in een complexe situatie werkt die theorie gewoon niet.

Wanneer er sprake is van zware beïnvloeding door de andere ouder, vraag je je op een gegeven moment af waar je mee bezig bent. Zodra een kind achttien wordt, krijgt het wettelijk de volledige controle over zo'n rekening. Als het contact dan nog altijd muurvast zit is het risico groot dat dat spaargeld verdwijnt of wordt gebruikt voor zaken die tegen je werken, zonder dat het kind er later echt een stevige basis mee legt voor studies of een eigen stek.

Ik heb uiteindelijk precies dezelfde stap gezet als wat je collega voorstelde: geen geld meer rechtstreeks storten op rekeningen op naam van de kinderen, maar een aparte spaar- en beleggingsrekening openen op eigen naam.

Dat voelt in het begin inderdaad vreemd, bijna alsof je je schuldig moet voelen. Maar het is allesbehalve gierig. Je spaart nog steeds hetzelfde bedrag met exact hetzelfde doel: hún toekomst. Het enige verschil is dat jij het stuur in handen houdt. Pas wanneer er weer contact is of wanneer ze echt op eigen benen gaan staan en een duwtje in de rug nodig hebben voor een studie of een huurwaarborg, schenk je het rechtstreeks. Op die manier bescherm je zowel het spaargeld als het kind.

Heb je die overschrijvingen intussen al kunnen omzetten naar een rekening op je eigen naam, of zit je daar nog met praktische vragen rond?

 

[Tweehuizen]

Geld en sparen voelen in een complexe scheiding vaak heel dubbel. Je wilt je kinderen alle kansen van de wereld geven. Tegelijk wil je niet dat zuurverdiend spaargeld een speelbal wordt in een dynamiek waar zij middenin zitten.
In het begin dacht ik ook dat een officiële jongerenrekening hoorde bij goed vaderschap. Dat gaf me het gevoel dat ik mijn plicht netjes deed. Totdat de realiteit van twee huizen en spanningen binnensijpelde. Een kinderrekening brengt bij conflict namelijk flinke risico's mee. Soms heeft de andere ouder mee getekend en kan die er zomaar bij. En zodra een kind achttien wordt vervalt elke zeggenschap van de ene op de andere dag. Als er dan sprake is van beïnvloeding sta je als ouder volkomen machteloos langs de zijlijn.

Ik heb die knop jaren geleden omgedraaid. Ik spaar uitsluitend nog op een aparte rekening op mijn eigen naam. Dat voelde eerst wat wrang alsof ik stiekem deed. Maar het tegendeel is waar. Het beschermt juist de toekomst van de kinderen.

Het verschil zit voor mij in het moment van overdragen. Als een van hen later een huurwaarborg nodig heeft of studiekosten moet betalen kan ik er op dat moment zelf zijn. Rechtstreeks en doelgericht zonder tussenpersonen. Zo blijft het geld veilig tot het moment dat ze er echt rijp voor zijn om het zelfstandig te gebruiken.

 

[Lux]

Wij hebben altijd gezamenlijk gespaard voor de kinderen en dat zou ik niemand meer aanraden. Het zorgt steeds voor discussie:
in wat gaan we het geld steken? Wanneer mogen ze het gebruiken? Kunnen we het niet eerder voor hen gebruiken?

Beter dat je apart spaart op je eigen naam en hun dat later dan geeft.
Of het moet zijn dat je zeker bent dat ze het op hun achttienjarige leeftijd slim gaan beheren.

 

[Mara]

Wij hebben altijd gezamenlijk gespaard voor de kinderen en dat zou ik niemand meer aanraden. Het zorgt steeds voor discussie:
in wat gaan we het geld steken? Wanneer mogen ze het gebruiken? Kunnen we het niet eerder voor hen gebruiken?

Beter dat je apart spaart op je eigen naam en hun dat later dan geeft.
Of het moet zijn dat je zeker bent dat ze het op hun achttienjarige leeftijd slim gaan beheren.

Eigenlijk is dat het gemakkelijkste. Je spaart ieder zelf voor de kinderen en geeft wanneer je het zelf wilt.