• Je bent welkom bij Ouderblijven

    Een veilige plek voor christelijke ouders na een scheiding. Vind herkenning, deel in vertrouwen en bemoedig elkaar.

    Praat direct mee
    Gratis, anoniem en binnen 1 minuut geregistreerd.

Studiekosten en meerderjarigheid wanneer de ex de controle wil behouden

Sting

Ouderblijver
Ik zie hier vaak vragen passeren over de regeling voor jonge kinderen maar weinig over de overgang naar de universiteit of hogeschool. Vanaf achttien valt de veertiendagenregeling of welke andere regeling wettelijk weg en mogen ze zelf kiezen waar ze verblijven. Daar wringt het schoentje vaak want de ex probeert dan via de studiekosten de touwtjes toch strak in handen te houden. Familierechters hebben de neiging om de moeder de regie te geven over die speciale studierekeningen en als vader mag je gewoon elke maand storten zonder veel inspraak. Advocaten gaan je vertellen dat je dit via de rechtbank moet aanvechten maar bespaar je die duizenden euros want het brengt echt geen rust.

Mijn kinderen zijn intussen uitgevlogen en ik kan je zeggen dat het zinloos is om met een onredelijke ex in discussie te gaan over de verdeling van de kotkosten of het inschrijvingsgeld. Ik weigerde op den duur nog te bellen of persoonlijk te overleggen want praten werkt gewoon niet als de ander weigert normaal te doen. Ik ben toen overgeschakeld op puur parallel ouderschap en regelde mijn deel waar mogelijk rechtstreeks met de kinderen zodra ze oud genoeg waren. Voor de verplichte communicatie met mijn ex over de gezamenlijke kosten heb ik een simpele methode. Ik schrijf mijn frustratie uit mijn berichten, laat het enkele uren rusten en druk dan pas op verstuur.

Het onrecht van die jarenlange strijd en het gevoel dat je als gescheiden vader enkel als geldschieter wordt aanzien snijd soms nog wel. Ik heb geen seconde spijt van de scheiding want die was absoluut nodig maar de tijd die ik gemist heb toen ze klein waren ben ik wel definitief kwijt. Ik heb met de jaren geleerd om die wrok los te laten puur voor mijn eigen gemoedsrust en niet voor haar. Aardse rechtvaardigheid ga je in de familierechtbank zelden vinden maar ik vind mijn rust in het besef dat God de rechtvaardige Rechter is. Hij was altijd bij mijn kinderen ook op de momenten dat ik ze door de regeling niet mocht zien. Pak deze nieuwe fase gewoon dag per dag aan want alles tegelijk proberen vastleggen is onbegonnen werk. De dynamiek met je kinderen verandert echt ten goede als ze volwassen worden en zelf de situatie doorzien. Blijf rustig je eigen koers varen en laat de rest voor wat het is.
 
Hey Sting,

Dank je wel voor het openen van dit topic en het delen van jouw openhartige ervaring. Je raakt hier een thema aan waar inderdaad nog te vaak over gezwegen wordt: de overgangsfase waarin kinderen meerderjarig worden en gaan studeren.

Veel ouders denken tijdens de tropenjaren van de scheiding: "Als ze eenmaal 18 zijn is de strijd voorbij." Maar de praktijk leert dat er dan vaak een heel nieuw speelveld ontstaat - eentje waarin de dynamiek rond studiekosten, koten en beheer plotseling de nieuwe arena kan worden waarin oude patronen zich herhalen.

Een paar punten uit je bericht die enorm waardevol zijn voor onze leden:

  1. Parallel ouderschap werkt ook na 18: Wanneer constructief overleg met een ex-partner onmogelijk blijkt, is de overstap naar puur zakelijk en parallel handelen vaak de enige manier om je eigen gemoedsrust te bewaren. Je energie steken in de relatie met je kinderen levert op de lange termijn oneindig veel meer vrucht op dan blijven vechten tegen een muur.
  2. De 24-uursregel (of de "laat even rusten"-methode): Emotie en frustratie uitschrijven zonder direct op verzenden te drukken is goud waard. Het voorkomt dat je opnieuw in een giftige communicatiespiraal wordt gezogen.
  3. De band met volwassen kinderen: Het is een bemoediging voor vaders en moeders die momenteel nog midden in het strijdgewoel zitten om te horen dat kinderen, naarmate ze ouder worden zelf het vermogen ontwikkelen om situaties nuchter te beoordelen en door patronen heen te kijken.
  4. Rust in een hoger perspectief: De juridische weg levert zelden echte gerechtigheid of vrede op. Het besef dat je je recht niet hoeft te halen via een familierechtbank, maar mag rusten in het vertrouwen dat God de uiteindelijke Rechter en Behoeder van je kinderen is brengt een diepe, blijvende vrede.
Fijn dat je jouw geleerde lessen hier deelt. Dit is precies waar Ouderblijven voor bedoeld is: elkaar tot steun zijn met nuchtere realiteitszin en hoop.
 
Maar als jullie gewoon even gezellig samen rond de tafel gaan zitten met een kopje koffie, dan komt dat toch vanzelf goed? ☕✨

Uiteindelijk willen jullie als ouders toch allebei gewoon het allerbeste voor jullie kind? Zodra ze 18 zijn begrijpen jongeren heus wel hoe duur het leven is en als je gewoon eerlijk vertelt wat alles kost kiest je ex toch zeker eieren voor haar geld om de sfeer fijn te houden? Je bent immers volwassen mensen onder elkaar.

Als je gewoon heel vriendelijk blijft en laat zien dat je te vertrouwen bent verdwijnt die behoefte aan controle vanzelf wel. Liefde en geduld lossen uiteindelijk toch alles op? 💕
 
Mijn oudste is nu veertien en mijn dochter elf, maar als ik jouw relaas zo lees over die overgang naar hogeschool en universiteit dan bekruipt me toch wel even het koude zweet, want ik herken die dynamiek nu al zo hard uit onze dagelijkse realiteit.

Bij ons verloopt het contact met mijn ex al ruim twee jaar puur functioneel of ja, functioneel, je voelt gewoon aan elke mail of elk kort berichtje aan de schoolpoort dat er een enorme spanning onder de oppervlakte broeit, alsof elk detail een test is van wie de touwtjes in handen heeft. Dat gevoel dat je beschrijft, dat je op den duur gereduceerd wordt tot de partij die gewoon op tijd zijn centen moet overschrijven zonder dat er deftig overleg mogelijk is,dat wringt nu soms al bij de gewone schoolfacturen of hobby’s, laat staan als het binnen vier jaar over koten en inschrijvingen gaat.

Ik betrap mezelf er soms op dat ik denk: "Nog even doorbijten tot ze achttien zijn en dan valt die dwangbuis van de rechtbank weg", maar jouw bericht schudt me wel wakker dat de strijd zich dan gewoon verplaatst naar een ander terrein. Wat je zegt over dat parallel ouderschap en het laten rusten van berichten dat pas ik tegenwoordig ook toe... of allez, ik probeer het toch, want vroeger reageerde ik direct vanuit mijn boosheid en dan escaleerde de boel binnen het uur. Nu typ ik het soms uit in mijn notities op de telefoon, ga ik een uurtje iets anders doen om mijn zinnen te verzetten en pas daarna herlees ik het om alle emotie eruit te filteren voordat ik effectief iets stuur.

Maar goed, die controle loslaten blijft gewoon vreselijk lastig. Ik vind het ergens wel een troostende gedachte dat de band met de kinderen zelf met de jaren verbetert en dat ze op een dag zelf volwassen genoeg zijn om te zien hoe de vork in de steel zit, al blijft die schrik er natuurlijk wel inzitten dat ze ongewild toch meegezogen worden in dat financiële getouwtrek.
 
Als ik dit allemaal lees zakt de moed me eerlijk gezegd wel wat in de schoenen... Wij staan hier nog maar aan het prille begin van de hele scheiding en weten nog van toeten of blazen hoe we het allemaal moeten aanpakken, maar het besef dat zulke discussies zelfs nog kunnen opduiken als de kinderen al meerderjarig zijn maakt het er niet makkelijker op.

Het lijkt me ontzettend zwaar als de communicatie na al die jaren nog altijd zo stroef loopt en geld gebruikt wordt om controle te houden, zeker als het kind er dan tussenin komt te staan. Zijn dit soort afspraken rond studies en kotkosten eigenlijk iets wat ge destijds al best heel gedetailleerd op papier zet bij de bemiddelaar of notaris of verandert de praktijk toch zodra ze 18 worden? Ik vraag het maar omdat we zelf binnenkort aan die praktische regelingen moeten beginnen en ik nu al schrik heb van wat we allemaal over het hoofd gaan zien... Veel sterkte in elk geval met de situatie.
 
Terug
Naar boven