Volledig vertrouwen op God dat het goedkomt

[Lux]

Ik mis jullie, mijn kinderen die ik veel te weinig zie, maar ik geloof dat God jullie op een dag volledig zal terugbrengen. Ik weet niet wanneer of hoe, want menselijk gezien lijkt dat onmogelijk. Gelukkig werkt onze God op een bovennatuurlijke wijze. Hij heeft manieren waar wij zelfs niet aan kunnen denken.
Ik blijf mijn vertrouwen op God stellen want in zijn belofte staat beschreven:

Dit zegt de HEER:
Huil niet langer,
droog je tranen,
want je werk zal worden beloond – spreekt de HEER –,
ze keren terug uit het land van de vijand.
Er is hoop voor je toekomst – spreekt de HEER –:
je kinderen zullen terugkeren naar hun eigen gebied.

Hij zal het hart van de ouders naar de kinderen keren en het hart van de kinderen naar hun ouders...

Jezus zei: 'Wat bij mensen onmogelijk is, is mogelijk bij God.'

Ik wilde u vandaag bedanken God, want u hebt mij werkelijk nog nooit in de steek gelaten.

Want Hij heeft Zelf gezegd: 'Nooit zal Ik u afvallen, nooit zal Ik u verlaten.'

En kracht blijft u me geven:

Mijn plan met jullie staat vast – spreekt de HEER. Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk; Ik zal je een hoopvolle toekomst geven.

Laat me vooral Uw wil doen vader, want U weet wat goed voor mij is.

Laat dit een oproep zijn voor allen zodat we samen onze God ondanks alles mogen blijven volgen.

Laten we zonder te wankelen vasthouden aan de belydenis van onze hoop, want Hij die de belofte heeft gedaan is betrouwbaar. Laten we opmerkzaam blijven en elkaar aansporen tot liefde en goede daden, en laten we onze eigen bijeenkomst niet verzuimen, zoals sommigen doen, maar laten we elkaar bemoedigen...

 

[Bram]

Dit is een topic dat ongetwijfeld heel verschillende snaren raakt, afhankelijk van hoe je zelf in het leven staat. Maar wat ik vooral lees tussen de regels door is een zoektocht naar overgave en rust te midden van een situatie waarin je zelf compleet de controle kwijt bent. En dat gevoel herkent volgens mij élke gescheiden ouder, gelovig of niet.

Als je vastzit in een vechtscheiding, een moeizame communicatie of de constante angst voor wat de toekomst brengt voor je kinderen, kun je jezelf helemaal gek piekeren. Je ligt ’s nachts wakker, probeert elk scenario te voorspellen, wikt en weegt elk woord in een bericht naar je ex... en uiteindelijk verandert er niets aan de situatie, behalve dat je jezelf compleet uitput.

Dat loslaten — of je dat nu noemt "vertrouwen op God", overgave aan het universum of simpelweg het besef dat je niet alles kunt controleren kan dan ontzettend veel ademruimte geven. Het haalt de vermoeidheid er even af. Het idee dat je de uitkomst niet 100% zelf in de hand hebt en dat het op een gegeven moment gewoon uit handen gegeven mag worden kan een enorme steun zijn om de dagen door te komen zonder eronderdoor te gaan.

Tegelijk denk ik dat de kunst erin zit om een balans te vinden. Vertrouwen hebben dat het uiteindelijk goedkomt is mooi en geeft hoop, maar als ouder blijf je natuurlijk ook een aardse verantwoordelijkheid dragen: grenzen bewaken, er zijn voor je kinderen als veilig baken en praktisch doen wat binnen je eigen macht ligt. Zoals het spreekwoord zegt: vertrouw op God, maar bind wel je kameel vast.

Hoe ervaren anderen dit hier? Geeft het je rust om die controle los te laten of voelt het soms juist moeilijk om te blijven vertrouwen als de omstandigheden er totaal niet naar uitzien?