Tweehuizen
Oriënterende Ouderblijver
Vorige week nog zat ik hier in mijn kot naar een halve plastic brooddoos te staren die ik vergeten was uit te wassen. De jongste moest de volgende ochtend met zo een brooddoos naar school en op dat exact moment voelde ik me dus allesbehalve een held van een vader. Dan schiet dat schuldgevoel meteen in gang zeker. Je kent het wel. De lat ligt ergens op een hoogte waar zelfs de beste olympische polsstokhoogspringer zijn tanden op stuk zou bijten. Als gescheiden papa met twee zoons in een co-oudersituatie sta je sowieso al constant op scherp. Je wil compenseren voor die breuk. Je wil dat ze niks tekortkomen. Je wil dat je huis een veilige thuis is waar de structuur goed zit en waar je nooit je geduld verliest. De harde realiteit is natuurlijk dat je soms moe bent. Soms heb je geen zin in dat gezeur aan de tafel en soms plof je gewoon te moe in de zetel terwijl er nog een berg was van hier tot ginder ligt te wachten.
Je hoort het jezelf dan denken: "Als ik er fulltime was geweest dan was dit niet gebeurd" of "Doe ik het allemaal wel juist voor die gasten?" Dat schuldgevoel is een sluipend beestje. Het vreet aan je energie en het zorgt er juist voor dat je op je tandvlees loopt. Soms is dat schuldgevoel ergens nog functioneel omdat het je scherp houdt en toont dat je om je kinderen geeft maar heel vaak is het gewoon toxisch gewauwel in je eigen hoofd dat je opvoeding en je rust compleet ondermijnt. Je bent geen slechte ouder omdat je een fout maakt of omdat de soep soms eens over kookt. Je bent gewoon een mens die probeert te balanceren tussen twee levens die nooit echt duidelijk zijn.
Ik besefte dat dat schuldgevoel niet komt doordat ik het slecht doe maar doordat ik zo verschrikkelijk veel om ze geef. Je kunt die breuk en die lege weken nu eenmaal niet wegtoveren met een extra cadeautje of een perfect gepoetst huis.
Hoe gaan jullie hiermee om? Voelen jullie die druk van de perfecte co-ouder ook zo snoeihard en hoe lukt het jullie om dat schuldgevoel van je af te schudden als het weer eens even te veel wordt?
Wat is jullie gouden tip?
Je hoort het jezelf dan denken: "Als ik er fulltime was geweest dan was dit niet gebeurd" of "Doe ik het allemaal wel juist voor die gasten?" Dat schuldgevoel is een sluipend beestje. Het vreet aan je energie en het zorgt er juist voor dat je op je tandvlees loopt. Soms is dat schuldgevoel ergens nog functioneel omdat het je scherp houdt en toont dat je om je kinderen geeft maar heel vaak is het gewoon toxisch gewauwel in je eigen hoofd dat je opvoeding en je rust compleet ondermijnt. Je bent geen slechte ouder omdat je een fout maakt of omdat de soep soms eens over kookt. Je bent gewoon een mens die probeert te balanceren tussen twee levens die nooit echt duidelijk zijn.
Ik besefte dat dat schuldgevoel niet komt doordat ik het slecht doe maar doordat ik zo verschrikkelijk veel om ze geef. Je kunt die breuk en die lege weken nu eenmaal niet wegtoveren met een extra cadeautje of een perfect gepoetst huis.
Hoe gaan jullie hiermee om? Voelen jullie die druk van de perfecte co-ouder ook zo snoeihard en hoe lukt het jullie om dat schuldgevoel van je af te schudden als het weer eens even te veel wordt?
Wat is jullie gouden tip?
