Waarom is wachten op God soms zo moeilijk?

[Mara]

Soms vind ik het moeilijk om op God te blijven vertrouwen. Je bidt en hoopt dat er iets verandert. Je vraagt om kracht, om rust en om een teken dat je niet alleen bent. Toch blijft het soms stil. Je weet dat God er is, maar je vraagt je af waarom je zo lang moet wachten.

Vooral als het om je kinderen gaat raakt dat me diep. Als moeder wil je er gewoon voor hen zijn. Je wilt weten hoe het met hen gaat. Je mist de kleine dingen, de gesprekken en de momenten die voor anderen zo vanzelfsprekend lijken. Soms zou je zo graag even willen voelen dat er weer hoop is op herstel.

Dan probeer ik alles bij God neer te leggen. Toch merk ik hoe moeilijk dat is. Je kunt wel zeggen dat je het aan Hem overlaat, maar in je hart blijf je hopen dat er vandaag iets verandert. Je kijkt uit naar een berichtje, een teken van toenadering of gewoon een klein beetje rust in je hoofd.

Soms vraag ik me af waarom God niet ingrijpt. Waarom Hij het verdriet niet wegneemt als Hij ziet hoeveel pijn het doet. Ik weet dat ik niet alles kan begrijpen. Toch heb ik ook momenten waarop mijn geloof wankelt. Daar schaam ik me soms voor, terwijl ik diep vanbinnen weet dat ik ook met mijn twijfels bij God mag komen.

Ik probeer te geloven dat Hij mij ziet, zelfs als ik Hem niet voel. Misschien gaat geloof niet alleen over vertrouwen wanneer alles goed gaat. Misschien gaat het juist over blijven zoeken naar Hem als je zelf geen uitweg meer ziet.

Toch blijft wachten moeilijk. Zeker als je niet weet hoelang het nog gaat duren. Je wilt hoop houden, maar soms ben je gewoon moe van het hopen. Dan vraag ik God niet eens meer om grote wonderen. Ik vraag Hem alleen om kracht voor de dag die voor me ligt.

Hoe ervaren jullie dit? Hoe blijven jullie op God vertrouwen als het antwoord uitblijft? Wat helpt jullie op dagen waarop het wachten te zwaar voelt? Ik zou het fijn vinden om te horen hoe jullie hiermee omgaan.

 

[Lux]

Het plan van God zal voor ons altijd een mysterie blijven.
God ziet niet naar uiterlijkheden, maar naar ons hart.
In de Bijbel worden de meest gelovige mensen het meest zwaar op de proef gesteld.

Abraham bleef maar wachten op een zoon, Jakob werd door Laban bedogen,
Izaaks leven werd na zijn redding op het altaar alsnog gekenmerkt door een opeenvolging van familiedrama's, waterruzies en persoonlijke kwetsbaarheden en zo gaat het maar door en door…

Iedereen kent in zijn leven weleens een geloofscrisis, zwarte tijden waarbij je niet weet hoe je de volgende ochtend zult halen en toch met Gods genade raken we daar. Wat nu onbegrijpbaar voor ons is zal op een dag ten goede keren.

 

[Bram]

Ik vind vooral het wachten moeilijk als het om je kinderen gaat. Je blijft hopen dat er iets verandert maar je hebt het zelf niet in de hand. Geloven betekent voor mij niet dat je nooit twijfelt. Je mag het ook moeilijk hebben en toch blijven vertrouwen. Soms is de kracht voor één dag al genoeg.