Waarom sta je er op het einde van de rit toch altijd alleen voor?

[Bram]

Gisterenavond zat ik in de tuin te staren naar mijn gazon dat door de hitte van de afgelopen weken er echt helemaal geel en dor bij ligt en ik miste het eigenlijk om gewoon die grasmaaier te pakken en af te rijden.
Er valt nu eenmaal weinig af te rijden aan zo'n droge strook hooi. En mijn hoofd zat gisteren wel echt vol, want ik besefte ineens weer hoe ontzettend moe ik ben van de constante strijd.

We zijn nu ruim twee jaar verder sinds de scheiding en je zou toch denken dat de dingen wat vlotter lopen ondertussen. Gisteren was het natuurlijk zondag en wisselmoment en de jongste vertrok vanmorgen naar de speelpleinwerking, maar blijkbaar had mijn jongste een effen witte t-shirt voor nodig om te beschilderen. Iets wat de moeder van de kinderen blijkbaar al een week op voorhand wist via een mail van de leiding, maar ze was het glad vergeten door te geven.

Enfin, daar sta je dan op een zondagavond rond zeven uur. Ik was net de planning voor het werk aan het voorbereiden want op kantoor verwachten ze natuurlijk ook gewoon dat ik als leidinggevende de week maandagochtend strak inzet, alsof er privé helemaal niks aan de hand is. Dan moet je ineens nog op zoek naar een winkel die open is op zondagavond wat natuurlijk alleen online is.

Uiteindelijk heb ik bij een vriendin nog een t-shirt kunnen bemachtigen.
Waarom moet het altijd zo moeilijk gaan?
Je kan nu denken. Ze is iets vergeten, no worries. Alleen gebeurt het continu. Om gek van te worden.
Vooral voor iemand als ik die graag volgens een structuur werk.

 

[Mara]

Zo herkenbaar Bram. Die constante paraatheid en het gevoel dat je overal achter moet hollen vreet gewoon energie zeker als je net je week op het werk rustig wil voorbereiden op zondagavond.


Hier heeft het op den duur geholpen om een klein voorraadje van die basisspullen in een kast te leggen zoals neutrale t-shirts of knutselgerief zodat je niet meer afhankelijk bent van wat er wel of niet op tijd wordt doorgegeven. Dat neemt de frustratie natuurlijk niet helemaal weg want het blijft vermoeiend maar het geeft jou op zo"n moment tenminste wat ademruimte en rust in je hoofd.


Verzorg jezelf een beetje tussen al het rennen door.

 

[Lux]

Idd zeer herkenbaar.
Het zwart-wit verhaal in de rechtbank is nog steeds niet veranderd.
Je moet de absurditeit ervan kunnen inzien, want anders ga je eronder door.

 

[Bram]

Pff tja, dat is het leven zeker... absurd.
Vooral als je veel je best doet en de regels volgt.

 

[Mara]

Toch geloof ik dat goed doen uiteindelijk zal overwinnen.
Stormen komen nooit om te blijven en dat mogen we niet vergeten.
Blijf volhouden lieve mensen onder alle omstandigheden.
We hebben elkaar. Dat is zo bijzonder.

 

[KatrienM]

Toch geloof ik dat goed doen uiteindelijk zal overwinnen.
Stormen komen nooit om te blijven en dat mogen we niet vergeten.
Blijf volhouden lieve mensen onder alle omstandigheden.
We hebben elkaar. Dat is zo bijzonder.

Dat is ene boodschap die we vaak vergeten. Goed Mara dat je dit zegt.

 

[Lux]

Het is een van de hardste en meest bittere lessen na een breuk of in een complexe ouderschapsrelatie: de verwachting dat anderen (je omgeving, instanties of zelfs de wet) het voor je gaan rechttrekken of je structureel gaan opvangen, botst vroeg of laat vaak keihard op de realiteit.
Vrienden haken soms af omdat ze het niet snappen of ‘neutraal’ willen blijven, instanties werken volgens kille procedures en op het einde van de dag ben jij degene die de beslissingen moet nemen en de emotionele klappen opvangt. Dat voelt intens onrechtvaardig en eenzaam.
Toch schuilt er in dat harde besef – hoe wrang het nu ook voelt – op termijn ook een vorm van kracht: als je leert dat je het fundament bij jezelf moet leggen, kan niemand dat fundament meer zomaar onder je vandaan halen.

Ikzelf ben gelovig en kan daar al mijn kracht uitputten.
Maar dat wil niet zeggen dat je dit zonder klankbord moet doorstaan. Gooi het er hier gerust uit wanneer de moed je in de schoenen zakt. Er lezen hier mensen mee die precies weten wat voor gevecht je levert.

 

[Mara]

Het is een van de hardste en meest bittere lessen na een breuk of in een complexe ouderschapsrelatie: de verwachting dat anderen (je omgeving, instanties of zelfs de wet) het voor je gaan rechttrekken of je structureel gaan opvangen, botst vroeg of laat vaak keihard op de realiteit.
Vrienden haken soms af omdat ze het niet snappen of ‘neutraal’ willen blijven, instanties werken volgens kille procedures en op het einde van de dag ben jij degene die de beslissingen moet nemen en de emotionele klappen opvangt. Dat voelt intens onrechtvaardig en eenzaam.
Toch schuilt er in dat harde besef – hoe wrang het nu ook voelt – op termijn ook een vorm van kracht: als je leert dat je het fundament bij jezelf moet leggen, kan niemand dat fundament meer zomaar onder je vandaan halen.

Ikzelf ben gelovig en kan daar al mijn kracht uitputten.
Maar dat wil niet zeggen dat je dit zonder klankbord moet doorstaan. Gooi het er hier gerust uit wanneer de moed je in de schoenen zakt. Er lezen hier mensen mee die precies weten wat voor gevecht je levert.

De wereld verschuift onder je voeten en niemand begrijpt het.
Het laat zien hoe alleen een mens kan zijn wanneer de storm over ons leven raast. Het is pure ellende en elke dag is een strijd die je niet kan winnen.
Toch geef ik niet op en blijf ik geloven dat er een dag komt dat alles omkeert.

 

[Lux]

De wereld verschuift onder je voeten en niemand begrijpt het.
Het laat zien hoe alleen een mens kan zijn wanneer de storm over ons leven raast. Het is pure ellende en elke dag is een strijd die je niet kan winnen.
Toch geef ik niet op en blijf ik geloven dat er een dag komt dat alles omkeert.

Met op te geven weet je 1 ding zeker: het zal nooit meer worden hoe je wou. Dat is idd niet de beste optie. Blijven doorgaan is met vallen en opstaan, maar ik geloof in mijn hart dat goed doen uiteindelijk overwint.

 

[Mara]

Met op te geven weet je 1 ding zeker: het zal nooit meer worden hoe je wou. Dat is idd niet de beste optie. Blijven doorgaan is met vallen en opstaan, maar ik geloof in mijn hart dat goed doen uiteindelijk overwint.

Helemaal waar en uiteindelijk ligt het niet in onze handen.

 

[Bram]

Helemaal waar en uiteindelijk ligt het niet in onze handen.

Daar houd ik mij recht aan want ik begrijp het allemaal niet. Het leven is geen optelsom van als je dat doet je dat krijgt. Soms is het gewoon lijden

 

[Tweehuizen]

Dat komt binnen seg. Je leest die woorden en het voelt meteen alsof er iemand met een mes op die zere plek duwt. Die eenzaamheid op de achtergrond is misschien wel het moeilijkste aspect van de hele co-oudersituatie omdat je langs de ene kant omringd wordt door de drukte van de jongens en het heen en weer gesleep met die zakken en langs de andere kant op de stille dagen ineens volledig op jezelf bent aangewezen met al je gedachten.

Mensen om je heen zeggen vaak goedbedoeld dat je nu lekker de tijd hebt voor jezelf of dat je kunt genieten van de rust, maar ze begrijpen domweg niet dat die stilte niet voelt als vrijheid maar als een leegte waar je zelf vorm aan moet zien te geven, terwijl je daar helemaal niet om gevraagd hebt hé. Je deelt de praktische lasten en de opvoeding op papier netjes door de twee maar die eindverantwoordelijkheid en dat constante gevoel dat je het in je eentje moet zien te redden als het even tegenzit dat blijft aan je knagen.

Het helpt ergens wel om te lezen dat ik niet de enige ben die dat zo ervaart want in het dagelijks leven hou je de schijn toch vaak hoog voor de buitenwacht en voor de kinderen.

 

[Mara]

Nagel op de kop, Bram. Dat maakt het net zo verdomd oneerlijk en zwaar: je kunt alles met de beste bedoelingen doen en toch het deksel op de neus krijgen. Er zit soms gewoon geen enkele logica of rechtvaardigheid in.
Dan is het inderdaad even puur verdragen en de dag zien door te komen. Meer hoef je op dit moment ook niet van jezelf te verwachten. Veel moed, stap voor stap.

 

[Taximama]

Voor je het weet vliegen de jaren voorbij en dat generatie-tussenland waarin we leven — waarin je zorgt voor opgroeiende kinderen die al te groot worden en ondertussen zelf de boel draaiende probeert te houden — houdt een mens verdomd goed scherp.

Dat brengt me meteen bij die bittere, maar o zo herkenbare vraag op het forum: waarom sta je er op het einde van de rit ergens toch altijd alleen voor?

Laat me daar heel nuchter over zijn: omdat je die ultieme eindverantwoordelijkheid over je eigen leven en je keuzes nu eenmaal met niemand kunt delen, hoe dichtbij je partner of je gezin ook staan. Je kunt de taxi van het leven wel met z'n allen delen en de achterbank volproppen met meningen, huiswerk en emoties, maar aan het stuur zit je toch echt zelf. Soms voelt dat eenzaam, ja. Je draagt zorg voor iedereen, regelt de praktische rompslomp, staat klaar bij elke bocht en vangt de klappen op. En als de avond valt en iedereen ploft in de zetel of ligt te slapen, zit je daar met je eigen gedachten.

Maar weet je? Dat het soms voelt alsof je er alleen voor staat, betekent niet dat je het ook helemaal alleen moet oplossen. Het zit hem in de kunst om op tijd je hand uit te steken en te durven zeggen: "Hé, ik trek dit even niet in mijn eentje." Niet alles hoeft perfect en je hoeft geen heilige te zijn die de hele wereld op haar schouders draagt.

Kom, we gaan er weer tegenaan. Handen uit de mouwen, schouders eronder en vergeet niet om ook af en toe eens goed te lachen om de chaos. Je doet het goed.