Wanneer iedereen denkt dat je sterk bent, maar je zelf niet meer weet hoe…

[Lente]

Soms heb ik het gevoel dat ik gewoon doorga omdat het leven nu eenmaal doorgaat. De kinderen moeten naar school, er moet gekookt worden, er zijn afspraken en ondertussen probeer je alles een beetje op de rails te houden. Van buitenaf lijkt het misschien alsof ik het allemaal wel aankan. Maar vanbinnen voelt dat soms heel anders. Ik merk dat ik mezelf weinig ruimte geef om verdrietig te zijn. Er is altijd wel iets dat moet gebeuren en ik wil ook niet dat de kinderen voortdurend merken hoe moeilijk ik het soms heb. Dus zet je je schouders eronder en doe je wat nodig is. Maar op momenten dat het eindelijk stil wordt komt alles soms ineens binnen.

Het moeilijke vind ik dat mensen al snel zeggen dat je sterk bent. Ik weet dat ze het goed bedoelen, maar soms zou ik willen dat iemand ook ziet hoeveel moeite het kost om die kracht iedere dag weer op te brengen. Ik wil niet altijd sterk hoeven zijn. Soms wil ik gewoon even niet weten hoe het verder moet, zonder dat ik meteen een oplossing hoef te vinden.

Mijn geloof helpt me om houvast te zoeken, al lukt het me niet iedere dag om dat vertrouwen ook echt te voelen. Soms bid ik om kracht, terwijl ik eigenlijk gewoon zou willen dat de situatie anders was. En daar voel ik me dan ook weer schuldig over alsof ik dankbaarder of sterker zou moeten zijn.

Misschien hoort dat ook bij deze periode: leren dat je niet alles perfect hoeft te doen en dat verdriet niet betekent dat je faalt. Ik probeer mezelf eraan te herinneren dat ik ook maar een mens ben, en dat ik niet iedere dag dezelfde kracht kan hebben.

Herkennen jullie dat gevoel? Dat iedereen denkt dat je het goed doet, terwijl je zelf soms op je tandvlees loopt? En hoe vinden jullie ruimte voor jezelf, zonder het gevoel te hebben dat je anderen teleurstelt?

 

[Ava]

Ik denk dat mensen soms vooral de versie van jou zien die alles geregeld krijgt. Je gaat werken, zorgt voor je kind en probeert de praktische dingen draaiende te houden dus voor de buitenwereld lijkt het alsof je het allemaal aankunt. Maar dat wil niet zeggen dat je zelf ook altijd weet waar je de kracht vandaan moet halen. Wat ik moeilijk vind is dat je soms zo gewend raakt aan doorgaan dat je pas merkt hoe moe je bent wanneer er eindelijk even niets meer moet. Misschien hoeven we ook niet altijd te wachten tot we het echt niet meer aankunnen om toe te geven dat iets zwaar is. Je mag sterk zijn en tegelijk nood hebben aan iemand die eens vraagt hoe het werkelijk met je gaat, zonder dat je meteen een antwoord klaar hoeft te hebben.

 

[Mara]

Soms is het zo vermoeiend om altijd maar sterk te moeten zijn. Mensen zien vaak niet wat er vanbinnen speelt. Je blijft doorgaan terwijlje eigenlijk niet meer weet hoe.

Ik herken dat gevoel. Er zijn dagen waarop het allemaal te veel wordt. Toch hoef je niet altijd sterk te zijn. Je mag ook verdrietig zijn en even niet weten hoe het verder moet. Dat maakt je niet zwak.

Probeer ook een beetje lief te zijn voor jezelf. Je draagt al genoeg. ❤

 

[Taximama]

Soms ben je zo gewend om alles recht te houden dat je bijna vergeet hoeveel energie dat eigenlijk kost. Mensen zien vaak alleen dat je blijft doorgaan. Ze zien niet altijd wat dat vanbinnen met je doet. Je hoeft niet elke dag sterk te zijn en je hoeft ook niet alles alleen te dragen. Het is geen teken van zwakte als je even niet meer weet hoe het verder moet. Gun jezelf de tijd om op adem te komen. Je hoeft vandaag niet alle antwoorden te vinden of alles op te lossen. Probeer af en toe ook eens aan jezelf te denken zonder je daar schuldig over te voelen. Je bent meer dan alles wat je voor anderen probeert vol te houden. Stap voor stap komt er weer ruimte om zelf wat rust te vinden. Vergeet niet dat je ook zorg en begrip verdient.

 

[Lux]

Ik heb door de jaren heen geleerd dat geen enkele kracht van mezelf komt. Alleen van God. Door op Hem te vertrouwen ben ik overal doorgegaan.

Ik wil niet altijd sterk hoeven zijn. Soms wil ik gewoon even niet weten hoe het verder moet, zonder dat ik meteen een oplossing hoef te vinden.

Dat snap ik, maar je mag gerust ook eens wat minder sterk zijn. Je bent mens, geen robot.

Je hoeft vandaag niet alle antwoorden te vinden of alles op te lossen. Probeer af en toe ook eens aan jezelf te denken zonder je daar schuldig over te voelen. Je bent meer dan alles wat je voor anderen probeert vol te houden.

Absoluut. Je kan veel aan, maar we hebben als mens ook herbronning nodig.

 

[Bram]

Ik denk dat we soms te lang blijven doorgaan omdat er zoveel moet gebeuren. Zeker als je kinderen hebt. Je wil hen niet belasten met je verdriet. Toch moet je dat ook ergens kwijt kunnen. Voor mij betekent sterk zijn niet dat je alles alleen moet dragen. Soms is het net sterk om toe te geven dat het even niet meer lukt.