Wanneer leer je weer vertrouwen na een scheiding?

[Mara]

Dag allemaal,

Ik vroeg me de laatste tijd iets af en misschien herkennen sommigen van jullie dit wel.

Na een scheiding verandert er zoveel. Niet alleen je dagelijkse leven, je gezin of je toekomstplannen, maar soms ook de manier waarop je naar liefde en vertrouwen kijkt.

Ik merk bij mezelf dat ik soms moeilijk kan geloven dat een nieuwe relatie ooit nog vanzelfsprekend zal aanvoelen. Je hebt dingen meegemaakt die je liever anders had gezien. Je hebt misschien geprobeerd om iets te redden waarvan je dacht dat het voor altijd zou zijn.

En toch wil je ergens ook niet verbitterd worden. Je wilt blijven geloven dat er mooie dingen mogelijk zijn, ook al weet je inmiddels dat liefde niet altijd loopt zoals je had gehoopt.

Wat ik soms lastig vind, is het verschil tussen alleen kunnen zijn en je opnieuw openstellen voor iemand. Het eerste begint stilaan te lukken maar dat tweede voelt toch een stuk ingewikkelder.

Niet dat mannen geen interesse tonen, want dat doen ze wel

Ik ben benieuwd hoe jullie dat ervaren.

Hebben jullie na een moeilijke scheiding opnieuw vertrouwen gekregen in de liefde? Of hebben jullie voorlopig vooral behoefte aan rust en tijd voor jezelf? Wanneerweet je eigenlijk dat je hart weer klaar is om iemand toe te laten?

 

[Ava]

Ik denk dat vertrouwen na een scheiding niet zomaar terugkomt. Je wordt toch wat voorzichtiger. Je hebt ooit gedacht dat je samen iets voor altijd aan het opbouwen was en dan loopt het toch anders. Dat verandert ook hoe je naar iemand kijkt die nieuw in je leven komt.

Voor mezelf merk ik dat ik mijn leven opnieuw graag rustig opbouw. Mijn dochter en mijn werk vragen al genoeg aandacht. Ik wil ook niet zomaar iemand toelaten omdat het fijn is om niet alleen te zijn. Het moet iets toevoegen aan mijn leven en vooral goed voelen. Wat ik wel geleerd heb is dat vertrouwen niet betekent dat je geen schrik meer mag hebben. Het betekent voor mij eerder dat je iemand stilaan de kans geeft om te tonen wie hij is. Zonder jezelf daarin te verliezen. Ik heb geen haast. Liever iets dat rustig groeit dan opnieuw ergens instappen omdat het op papier allemaal mooi lijkt.

 

[KatrienM]

Wij hebben hier nog maar pas definitief de knoop doorgehakt dat we gaan scheiden en alles ligt nog compleet open. Aan een nieuwe partner moet ik nog lang niet denken, maar 'k merk dat mijn vertrouwen in mezelf en in de toekomst tout court een enorme deuk heeft gekregen. Ge denkt jarenlang dat uw leven op de rails staat en plots valt die hele vaste grond onder uw voeten weg. Dan slaat de twijfel toe over letterlijk alles: trek ik dit straks wel financieel, hoe moet dat met de kinderen en geraken we hier ooit als deftige ouders uit zonder ruzie?

Mijn hoofd tolt soms van de angst voor al die veranderingen, zeker als ik denk aan de momenten waarop het hier straks muisstil zal zijn. Ik probeer nu vooral niet te ver vooruit te kijken, want als ik aan volgend jaar denk blokkeer ik gewoon helemaal. Voorlopig zoek ik dat vertrouwen dus maar in hele kleine dingen van dag tot dag, al vraagt dat enorm veel geduld. 'k Vermoed dat dat geloof in een goeie afloop pas stilaan terugkomt als het stof wat is gaan liggen en ge merkt dat ge nog altijd overeind staat. Respect voor iedereen die hier al wat verder in staat, want amai, het is me toch een zware leerschool.