MamaLoes
Oriënterende Ouderblijver
Lieve lieve lieve forum-mama’s en papa’s! 

Daar zit ik dan weer hoor… 03:30 uur ’s nachts!
️ Pabauwm, pauze aan de inpaklijn in de fabriek! De band staat heel even stil, de machines maken lawaai op de achtergrond en ik zit hier met mijn grote mok lauwe koffie een beetje voor me uit te staren… 

Eerlijk? Mijn hart breekt momenteel echt in DUIZEND STUKJES.


Mijn oudste meid is pas zeventien… ZEVENTIEN! En wat denk je?! Ik loop gisteren haar slaapkamer binnen en ze heeft gewoon al dozen opgestapeld staan. Dozen!
Met servies dat ze stiekem heeft verzameld, een tweedehands waterkoker en handdoeken. Ze zei heel droog: "Mam, volgend jaar ben ik achttien en ga ik op jezelf wonen."
OP HAARZELF WONEN?!

Ik vloog meteen van "Wauw, wat een powervrouw, wij kunnen de hele wereld aan!" naar een complete paniekaanval op de keukenvloer. Mijn kleinste vogeltje van de eerste lichting vliegt straks gewoon uit het nest?! Waar is de tijd gebleven?! Straks blijven alleen mijn middelste meid (13) en mijn jongste mannetje (9) nog over, en voor ik het weet zijn die ook weg! 
Ik wil het allemaal zo gigantisch goed doen voor mijn drietal. Ik werk me zot in de shifts, doe nog een flexijob, draai elke euro drie keer om (al heb ik gisteren bij de kringloop wél een pareltje van een pannenset gescoord voor 4 euro, score!!
) en ik geef alles wat ik in me heb.
Maar pfff… als ik dan hier ’s nachts in het halfdonker zit, vliegen de twijfels me overval-achtig naar de keel.
Ik meen het. Ik wil zo graag gezien worden als mama, maar soms vraag ik me af: Wanneer word ik nu weer eens écht gelukkig met mejezelf? Niet alleen als de vliegende keeper die brooddozen vult, ruzies met de ex over omgangsregelingen bezweert en nachtshifts draait… maar gewoon als Loes?
Hoe doen jullie dat toch?! Hoe laten jullie je pubers los zonder dat je eigen hart compleet verscheurt? En herkent iemand dat lege, rauwe gevoel als er weer zo’n grote verandering voor de deur staat?

Ik moet zo snel weer de handschoenen aandoen en de band op! Maar ik lees later (als mijn shift erop zit) héél graag jullie berichtjes. Dikke virtuele knuffel voor iedereen die ook wakker ligt!


Liefs,
MamaLoes

Daar zit ik dan weer hoor… 03:30 uur ’s nachts!
Eerlijk? Mijn hart breekt momenteel echt in DUIZEND STUKJES.
Mijn oudste meid is pas zeventien… ZEVENTIEN! En wat denk je?! Ik loop gisteren haar slaapkamer binnen en ze heeft gewoon al dozen opgestapeld staan. Dozen!
OP HAARZELF WONEN?!
Ik wil het allemaal zo gigantisch goed doen voor mijn drietal. Ik werk me zot in de shifts, doe nog een flexijob, draai elke euro drie keer om (al heb ik gisteren bij de kringloop wél een pareltje van een pannenset gescoord voor 4 euro, score!!
Maar pfff… als ik dan hier ’s nachts in het halfdonker zit, vliegen de twijfels me overval-achtig naar de keel.
Hoe doen jullie dat toch?! Hoe laten jullie je pubers los zonder dat je eigen hart compleet verscheurt? En herkent iemand dat lege, rauwe gevoel als er weer zo’n grote verandering voor de deur staat?
Ik moet zo snel weer de handschoenen aandoen en de band op! Maar ik lees later (als mijn shift erop zit) héél graag jullie berichtjes. Dikke virtuele knuffel voor iedereen die ook wakker ligt!
Liefs,
MamaLoes