Wat vertel je je kind over de scheiding als het moeilijke vragen begint te stellen?

[Mara]

Heykes allemaal,

Ik zat de laatste tijd wat na te denken over de vragen die kinderen soms stellen na een scheiding. Soms komen die heel onverwacht op een moment waarop ge er zelf helemaal niet op voorbereid zijt.

Een kind kan bijvoorbeeld vragen waarom mama en papa niet meer samenwonen. Of waarom de ene ouder iets anders zegt dan de andere. Soms komt er ineens een vraag waarop je zelf even niet weet wat je moet antwoorden.

Ik vind dat best een moeilijke evenwichtsoefening. Je wilt eerlijk zijn tegenover uw kinderen, want ze voelen vaak meer aan dan we denken. Maar tegelijk wilt ge hen ook niet belasten met problemen die eigenlijk tussen volwassenen thuishoren.

Hoeveel vertel je dan? En waar trek je de grens tussen eerlijk antwoorden en te veel uitleg geven?

Wat ik vooral belangrijk vind is dat kinderen niet het gevoel krijgen dat ze partij moeten kiezen. Ze mogen vragen stellen, twijfelen en hun gevoelens uiten zonder bang te moeten zijn dat ze daarmee mama of papa kwetsen.

Maar in de praktijk is dat niet altijd eenvoudig. Zeker wanneer je zelf nog met verdriet of frustratie zit, moet ge soms even nadenken voor ge antwoordt.

Daarom ben ik benieuwd naar jullie ervaringen:

• Welke moeilijke vragen hebben jullie kinderen al gesteld over de scheiding?
• Hoe antwoorden jullie wanneer een kind vraagt waarom de andere ouder iets bepaalds heeft gedaan?
• Wat zeggen jullie wanneer jullie het antwoord eigenlijk zelf niet weten?
• En hoe zorgen jullie ervoor dat een kind zich gehoord voelt zonder het mee te trekken in de problemen tussen de ouders?

Ik denk dat we daar veel van elkaar kunnen leren. Niet omdat er één perfect antwoord bestaat, maar omdat we allemaal proberen om onze kinderen zo goed mogelijk door die veranderingen te begeleiden.

 

[Lux]

Ik denk dat het belangrijk is om eerlijk te zijn tegen je kinderen, maar wel op een manier die past bij hun leeftijd. Kinderen voelen vaak meer aan dan je denkt en als je bepaalde dingen probeert te verbergen vullen ze zelf soms de gaten in. Daarbij geven ze zichzelf nogal eens de schuld, terwijl ze er helemaal niets aan kunnen doen.

Ik denk dat het vooral belangrijk is om duidelijk te maken dat papa en mama niet meer samen verdergaan, maar dat het kind daar geen schuld aan heeft en dat beide ouders van hem of haar blijven houden. Je hoeft niet alle details te vertellen, en zeker niet de fouten van de andere ouder breed uit te meten. Dat is iets tussen de ouders, niet iets wat een kind hoeft te dragen.

En soms zijn er vragen waarop je zelf ook niet direct een goed antwoord hebt. Dat mag je volgens mij best eerlijk zeggen. Je hoeft als ouder niet overal een antwoord op te hebben.

Wat ik zelf ook belangrijk vind is dat we onze kinderen niet alleen proberen te beschermen tegen de pijn, maar ze ook laten merken dat ze met hun verdriet en vragen bij ons terechtkunnen. Ook als die vragen lastig zijn of steeds opnieuw terugkomen.

Uiteindelijk kunnen we niet alles voor onze kinderen oplossen of wegnemen. We kunnen wel proberen ze liefde, veiligheid en vertrouwen mee te geven. En als gelovige vertrouw ik erop dat God ook bij onze kinderen is, juist op de momenten dat wij zelf niet weten hoe we met alles om moeten gaan.

 

[Mara]

Ik denk dat eerlijkheid op een manier die past bij de leeftijd van het kind heel belangrijk is. Kinderen voelen vaak meer aan dan we denken. Het belangrijkste is dat ze weten dat de scheiding niet hun schuld is en dat ze niet hoeven te kiezen tussen hun ouders. Soms is het ook oké om te zeggen dat je iets niet weet. We hoeven niet alle antwoorden te hebben, zolang onze kinderen maar voelen dat ze met hun vragen en verdriet bij ons terechtkunnen.

 

[MamaLoes]

Ooo, wat een moeilijke vragen kunnen dat soms zijn hé… Je wilt je kinderen beschermen en hen het liefst alle verdriet besparen, maar tegelijk wil je ook eerlijk tegen hen zijn. Ik denk dat het vooral belangrijk is dat ze voelen dat ze alles mogen vragen, ook als wij als mama zelf soms even niet weten wat we moeten antwoorden. Je hoeft niet altijd meteen de juiste woorden te vinden.
Wat ik ook belangrijk vind is dat kinderen niet het gevoel krijgen dat ze moeten kiezen tussen mama en papa. Hoe moeilijk het soms ook loopt tussen volwassenen, voor een kind blijft dat allebei zijn of haar papa en mama.

En eerlijk? Ik denk dat we onszelf soms ook wat druk opleggen om alles perfect te willen uitleggen. Misschien is het soms al genoeg om ze vast te pakken en te zeggen dat ze niet schuldig zijn aan wat er gebeurd is, dat er van hen gehouden wordt en dat ze altijd met hun vragen bij ons terechtkunnen.

Hoe ouder ze worden, hoe meer vragen er waarschijnlijk komen. En misschien mogen we dan ook gewoon samen zoeken naar antwoorden, zonder te doen alsof we alles al begrijpen.

 

[Ava]

Ik denk dat dat één van de moeilijkste evenwichtsoefeningen is als ouder na een breuk. Ge wilt eerlijk zijn tegen uw kind, maar ge wilt ook niet dat ze dingen moet dragen die eigenlijk niet van haar zijn. Wat ik zelf belangrijk vind is dat een kind niet het gevoel krijgt dat het moet kiezen of dat het de puzzel tussen twee volwassenen zelf moet proberen leggen. Ze mogen verdrietig zijn, boos zijn, vragen stellen en zelfs twee totaal verschillende dingen voelen over mama en papa. Dat moet allemaal naast elkaar kunnen bestaan.

Meestal weet ge het antwoord zelf ook gewoon niet. Of is het eerlijke antwoord iets waar ge zelf nog mee worstelt. Ik denk dat ge dan beter kunt zeggen dat ge daar samen over kunt praten, dan dat ge uit frustratie iets zegt waar een kind achteraf mee blijft zitten.

Uiteindelijk kunnen we niet elk moeilijk gevoel bij onze kinderen wegnemen. Was het maar zo simpel hé. Maar we kunnen wel proberen om hun veilige plek te blijven, ook wanneer we zelf nog aan het zoeken zijn naar hoe we met alles moeten omgaan.