Wat zeg je als je kind vertelt dat het bij de andere ouder iets anders mag?

[Bram]

Hoi allemaal,

Ik vroeg me af hoe jullie omgaan met situaties waarin je kind thuiskomt met verhalen over de regels in het andere huis.

Bijvoorbeeld wanneer iets daar wel mag en hier niet of wanneer je kind vraagt waarom jij iets anders aanpakt dan mama. Op zich hoeft dat geen groot probleem te zijn. Wel wil je vermijden dat zoiets telkens uitdraait op een discussie of dat je kind het gevoel krijgt dat het moet kiezen wie er gelijk heeft.

Ik vind het belangrijk dat kinderen zich in beide huizen thuis kunnen voelen. Tegelijk mag je als ouder ook je eigen grenzen en afspraken hebben.

Hoe reageren jullie daarop? Leggen jullie uit waarom de regels verschillen of proberen jullie bepaalde dingen toch op elkaar af te stemmen?

Benieuwd hoe anderen dat aanpakken in de praktijk.

 

[KatrienM]

Ik denk dat kinderen er wel aan wennen dat de regels niet in elk huis hetzelfde zijn. Hier probeer ik vooral rustig te blijven als mijn kind zegt dat het bij de andere ouder wel mag. Ik wil niet dat het gevoel krijgt dat het moet kiezen tussen ons of dat het iets verkeerd doet door dat te vertellen.

Natuurlijk is het soms niet gemakkelijk, zeker als je zelf ergens anders over denkt. Maar ik denk dat je ook niet over alles dezelfde regels moet hebben. Zolang er respect is voor elkaar en de kinderen zich goed voelen is dat volgens mij het belangrijkste.

Al blijft het soms zoeken naar wat werkt natuurlijk.

 

[Lux]

Elke zijde heeft zijn eigen regels en het is best om je niet teveel met de andere zijde te bemoeien. Uiteindelijk kan je daar weinig tot niks aan veranderen. En je wordt er nog eens door gefrustreerd. Het heeft dus geen zin.

 

[Taximama]

Kinderen vergelijken nu eenmaal. Dat hoort er ook een beetje bij. Ik zou proberen om daar niet te veel nadruk op te leggen of in een discussie over de andere ouder terecht te komen. Je kunt bijvoorbeeld zeggen: “Dat kan, bij mama doen jullie dat zo en hier doen we het op deze manier.”

Tegelijk vind ik wel dat er een verschil is tussen gewone verschillen in regels en afspraken die echt belangrijk zijn voor de veiligheid of het welzijn van een kind. Daar zou ik, waar mogelijk, wel proberen om samen op één lijn te zitten.

Uiteindelijk hoeven twee huizen niet identiek te zijn. Het belangrijkste is volgens mij dat een kind niet het gevoel krijgt dat het moet kiezen tussen twee manieren van opvoeden of dat het de ene ouder tekortdoet door bij de andere ouder iets leuk te vinden.

Hoe minder strijd wij als ouders ervan maken, hoe meer ruimte er voor onze kinderen is om gewoon kind te zijn. Maar…. Gemakkelijk is dat niet

 

[Lente]

Ik denk dat het vooral helpt om er geen gevecht van te maken. Kinderen hoeven niet in beide huizen exact dezelfde regels te hebben, zolang ze maar begrijpen wat er van hen verwacht wordt. Je kunt rustig uitleggen waarom je iets anders aanpakt zonder de andere ouder af te vallen. Kinderen voelen soms meer spanning dan we denken. Het zou jammer zijn als ze het gevoel krijgen dat ze moeten kiezen wie er gelijk heeft. Tegelijk mag je als ouder gerust je eigen grenzen bewaken. Dat evenwicht vinden vraagt soms wat geduld.