Er zijn momenten in het leven waarop het voelt alsof alle deuren tegelijk dichtgaan. Niet alleen één deur waarvan je dacht dat die altijd open zou blijven, maar ook deuren waarvan je nooit had verwacht dat je er ooit voor zou staan. Je relatie valt weg, je gezin ziet er ineens anders uit, de tijd met je kinderen wordt verdeeld volgens een schema en ondertussen moet je proberen om zelf overeind te blijven. Wat vroeger vanzelfsprekend was moet ineens worden gepland, besproken en soms zelfs bevochten.
Dat is misschien wel één van de moeilijkste kanten van een scheiding waar mensen van buitenaf weinig van zien. Zij zien dat een relatie voorbij is, maar niet altijd wat er daarna allemaal verandert. Je verliest niet alleen je partner, maar soms ook een bepaald toekomstbeeld. Het huis waar je samen oud zou worden, de gewone momenten met je kinderen, de vakanties waar je al plannen voor had gemaakt. Dingen die ooit zo normaal waren dat je er niet eens bij stilstond kunnen ineens heel bijzonder worden.
Vooral de stilte vond ik moeilijk.
Wanneer de kinderen er niet zijn verandert een huis.
Overdag gaat alles nog wel, maar 's avonds merk je pas hoe stil het kan zijn. Geen stemmen boven, geen ruzie over wie er als eerste mag douchen, geen vraag of er nog iets lekkers in de kast ligt. Je kunt daar gemakkelijk in blijven hangen. Ik heb mezelf ook vaak afgevraagd waarom alles zo anders moest worden en waarom sommige dingen niet gewoon konden blijven zoals ze waren.
Daar komt bij dat je in een scheiding niet overal zelf invloed op hebt. Dat is misschien nog moeilijker voor iemand die gewend is om problemen op te lossen. Als er iets misgaat, zoek je een oplossing. Als je iets niet begrijpt zoek je informatie.
Maar er zijn situaties waarin je alles kunt doen wat binnen jouw mogelijkheden ligt en toch blijft een deur dicht.
Je kunt niet bepalen wat een ander denkt of voelt. Je kunt niet afdwingen dat iemand jouw kant van het verhaal begrijpt. En soms kun je zelfs met de beste bedoelingen niet voorkomen dat een situatie ingewikkeld wordt.
In het begin maakte mij dat vooral boos.
Waarom lukt dit niet? Waarom duurt het zo lang? Waarom moet alles zo moeilijk worden gemaakt?
Die vragen zijn begrijpelijk, maar ze kunnen je ook gevangen houden. Je blijft kijken naar de deur die dicht is en vergeet ondertussen dat er nog andere dingen in je leven zijn waar je wel iets mee kunt.
Voor mij werden dat uiteindelijk de kleine dingen. De momenten met de kinderen waarop er even helemaal niets hoefde te worden opgelost. Samen eten, een wandeling maken, ergens om lachen of gewoon luisteren naar een verhaal over iets wat op school was gebeurd. Dat lijken misschien onbelangrijke momenten wanneer je midden in alle problemen zit, maar achteraf denk ik dat juist daar de basis ligt. Kinderen hebben niet altijd een ouder nodig die alle problemen kan oplossen. Ze hebben vooral een ouder nodig die er is.
Dat heeft mij ook geleerd dat stoppen met vechten tegen iets niet hetzelfde is als opgeven. Soms moet je accepteren dat je een bepaalde deur vandaag niet kunt openen. Dat betekent niet dat je het eens bent met wat er achter die deur gebeurt of dat je niet meer probeert om dingen te verbeteren. Het betekent alleen dat je niet iedere dag al je energie hoeft te gebruiken om iets te veranderen waar je op dat moment geen controle over hebt.
Dat vond ik eerlijk gezegd een moeilijke les. Je wilt als vader natuurlijk het liefst alles goed doen. Je wilt je kinderen beschermen en ervoor zorgen dat ze zo weinig mogelijk last hebben van wat er tussen volwassenen gebeurt. Maar je kunt niet alles voor hen wegnemen. Wat je wel kunt doen, is proberen om voor hen een veilige plek te blijven. Een plek waar ze niet hoeven te kiezen, waar ze hun verhaal kwijt kunnen en waar ze gewoon kind mogen zijn.
Langzaam ben ik daardoor anders naar die gesloten deuren gaan kijken. Ik heb ze aan God gegeven. Sommige deuren zullen misschien nooit meer opengaan zoals vroeger. Dat is pijnlijk om toe te geven, maar het is ook de werkelijkheid. Je kunt blijven hopen dat alles weer precies wordt zoals het was, maar daarmee loop je het risico dat je vergeet te kijken naar wat er nog wel mogelijk is.
Soms komen er ook nieuwe deuren. Niet altijd de deuren waarop je had gehoopt en zeker niet op het moment dat je ze verwacht. Soms is het gewoon een nieuwe routine, een andere manier van omgaan met de kinderen of een nieuw soort rust waarvan je eerst niet wist dat die bestond.
Het leven wordt niet opnieuw hetzelfde, maar dat betekent niet dat het geen goed leven meer kan worden.
Misschien is dat uiteindelijk wat ik zelf het meest heb moeten leren. Dat ik niet alles hoef te herstellen wat verloren is gegaan.
Sommige dingen zijn voorbij en daar mag verdriet om zijn. Je hoeft niet te doen alsof het allemaal een nieuwe kans is en je hoeft ook niet iedere dag positief te zijn. Er zijn dagen waarop het gewoon moeilijk is. Dagen waarop je liever terug zou willen naar de tijd waarin je nog niet wist wat er allemaal op je af zou komen.
Maar… zelfs op zo'n dag gaat het leven verder.
Je staat op, je doet wat er moet gebeuren en uiteindelijk komt er weer een moment waarop je je kinderen ziet. Dan blijkt vaak dat je niet alles hoeft te hebben opgelost om toch een goede dag met hen te kunnen hebben.
Daarom probeer ik tegenwoordig minder te kijken naar alle deuren die dicht zijn gegaan en meer naar de deur die nog openstaat. Die deur is misschien niet zo groot als vroeger en misschien leidt hij niet naar het leven dat ik ooit voor ogen had, maar hij leidt wel naar mijn kinderen, naar de mensen die belangrijk voor mij zijn en naar de toekomst die nog moet worden geschreven.
En misschien is dat genoeg.
Niet omdat alles daarmee opgelost is, maar omdat je soms niet verder hoeft te kijken dan de volgende stap. Als een deur dichtgaat hoef je niet meteen te weten waar je over vijf jaar zult staan. Soms is het voldoende om vandaag te weten wat je kunt doen. Er zijn voor je kinderen. Goed voor jezelf zorgen. Een gesprek voeren wanneer dat nodig is. Rust bewaren wanneer dat moeilijk is. En morgen opnieuw proberen.
Want misschien gaat niet iedere deur weer open.
Maar dat betekent nog niet dat je nergens meer naartoe kunt.
Ik geef het aan God, want in Hem heb ik vertrouwen.
Dat is misschien wel één van de moeilijkste kanten van een scheiding waar mensen van buitenaf weinig van zien. Zij zien dat een relatie voorbij is, maar niet altijd wat er daarna allemaal verandert. Je verliest niet alleen je partner, maar soms ook een bepaald toekomstbeeld. Het huis waar je samen oud zou worden, de gewone momenten met je kinderen, de vakanties waar je al plannen voor had gemaakt. Dingen die ooit zo normaal waren dat je er niet eens bij stilstond kunnen ineens heel bijzonder worden.
De stilte die pijn doet
Vooral de stilte vond ik moeilijk.
Wanneer de kinderen er niet zijn verandert een huis.
Overdag gaat alles nog wel, maar 's avonds merk je pas hoe stil het kan zijn. Geen stemmen boven, geen ruzie over wie er als eerste mag douchen, geen vraag of er nog iets lekkers in de kast ligt. Je kunt daar gemakkelijk in blijven hangen. Ik heb mezelf ook vaak afgevraagd waarom alles zo anders moest worden en waarom sommige dingen niet gewoon konden blijven zoals ze waren.
Daar komt bij dat je in een scheiding niet overal zelf invloed op hebt. Dat is misschien nog moeilijker voor iemand die gewend is om problemen op te lossen. Als er iets misgaat, zoek je een oplossing. Als je iets niet begrijpt zoek je informatie.
Maar er zijn situaties waarin je alles kunt doen wat binnen jouw mogelijkheden ligt en toch blijft een deur dicht.
Je kunt niet bepalen wat een ander denkt of voelt. Je kunt niet afdwingen dat iemand jouw kant van het verhaal begrijpt. En soms kun je zelfs met de beste bedoelingen niet voorkomen dat een situatie ingewikkeld wordt.
In het begin maakte mij dat vooral boos.
Waarom lukt dit niet? Waarom duurt het zo lang? Waarom moet alles zo moeilijk worden gemaakt?
Die vragen zijn begrijpelijk, maar ze kunnen je ook gevangen houden. Je blijft kijken naar de deur die dicht is en vergeet ondertussen dat er nog andere dingen in je leven zijn waar je wel iets mee kunt.
Voor mij werden dat uiteindelijk de kleine dingen. De momenten met de kinderen waarop er even helemaal niets hoefde te worden opgelost. Samen eten, een wandeling maken, ergens om lachen of gewoon luisteren naar een verhaal over iets wat op school was gebeurd. Dat lijken misschien onbelangrijke momenten wanneer je midden in alle problemen zit, maar achteraf denk ik dat juist daar de basis ligt. Kinderen hebben niet altijd een ouder nodig die alle problemen kan oplossen. Ze hebben vooral een ouder nodig die er is.
De situatie in de handen van God leggen
Dat heeft mij ook geleerd dat stoppen met vechten tegen iets niet hetzelfde is als opgeven. Soms moet je accepteren dat je een bepaalde deur vandaag niet kunt openen. Dat betekent niet dat je het eens bent met wat er achter die deur gebeurt of dat je niet meer probeert om dingen te verbeteren. Het betekent alleen dat je niet iedere dag al je energie hoeft te gebruiken om iets te veranderen waar je op dat moment geen controle over hebt.
Dat vond ik eerlijk gezegd een moeilijke les. Je wilt als vader natuurlijk het liefst alles goed doen. Je wilt je kinderen beschermen en ervoor zorgen dat ze zo weinig mogelijk last hebben van wat er tussen volwassenen gebeurt. Maar je kunt niet alles voor hen wegnemen. Wat je wel kunt doen, is proberen om voor hen een veilige plek te blijven. Een plek waar ze niet hoeven te kiezen, waar ze hun verhaal kwijt kunnen en waar ze gewoon kind mogen zijn.
Langzaam ben ik daardoor anders naar die gesloten deuren gaan kijken. Ik heb ze aan God gegeven. Sommige deuren zullen misschien nooit meer opengaan zoals vroeger. Dat is pijnlijk om toe te geven, maar het is ook de werkelijkheid. Je kunt blijven hopen dat alles weer precies wordt zoals het was, maar daarmee loop je het risico dat je vergeet te kijken naar wat er nog wel mogelijk is.
Soms komen er ook nieuwe deuren. Niet altijd de deuren waarop je had gehoopt en zeker niet op het moment dat je ze verwacht. Soms is het gewoon een nieuwe routine, een andere manier van omgaan met de kinderen of een nieuw soort rust waarvan je eerst niet wist dat die bestond.
Het leven wordt niet opnieuw hetzelfde, maar dat betekent niet dat het geen goed leven meer kan worden.
Misschien is dat uiteindelijk wat ik zelf het meest heb moeten leren. Dat ik niet alles hoef te herstellen wat verloren is gegaan.
De nieuwe situatie met zijn pijn aanvaarden
Sommige dingen zijn voorbij en daar mag verdriet om zijn. Je hoeft niet te doen alsof het allemaal een nieuwe kans is en je hoeft ook niet iedere dag positief te zijn. Er zijn dagen waarop het gewoon moeilijk is. Dagen waarop je liever terug zou willen naar de tijd waarin je nog niet wist wat er allemaal op je af zou komen.
Maar… zelfs op zo'n dag gaat het leven verder.
Je staat op, je doet wat er moet gebeuren en uiteindelijk komt er weer een moment waarop je je kinderen ziet. Dan blijkt vaak dat je niet alles hoeft te hebben opgelost om toch een goede dag met hen te kunnen hebben.
Daarom probeer ik tegenwoordig minder te kijken naar alle deuren die dicht zijn gegaan en meer naar de deur die nog openstaat. Die deur is misschien niet zo groot als vroeger en misschien leidt hij niet naar het leven dat ik ooit voor ogen had, maar hij leidt wel naar mijn kinderen, naar de mensen die belangrijk voor mij zijn en naar de toekomst die nog moet worden geschreven.
En misschien is dat genoeg.
Niet omdat alles daarmee opgelost is, maar omdat je soms niet verder hoeft te kijken dan de volgende stap. Als een deur dichtgaat hoef je niet meteen te weten waar je over vijf jaar zult staan. Soms is het voldoende om vandaag te weten wat je kunt doen. Er zijn voor je kinderen. Goed voor jezelf zorgen. Een gesprek voeren wanneer dat nodig is. Rust bewaren wanneer dat moeilijk is. En morgen opnieuw proberen.
Want misschien gaat niet iedere deur weer open.
Maar dat betekent nog niet dat je nergens meer naartoe kunt.
Ik geef het aan God, want in Hem heb ik vertrouwen.
