Eline_plus
Nieuwe Ouderblijver
Elke vrijdagmiddag is het weer van dat. Het wisselmoment. Zijn kinderen komen voor een week naar ons en steevast worden er twee uitpuilende valiezen over de drempel gekieperd. Inhoud? Niet alleen de spullen voor de komende week, maar doodleuk alle vuile was van de afgelopen week bij haar. Tot modderige sportkleren toe die al dagen in een plastic zak hebben zitten gisten.
Ik werk fulltime en hou van structuur en overzicht, maar zodra die valiezen hier landen, ben ik plots de onbetaalde huishoudster van de ex.
Als ik er met mijn partner over begin, krijg ik steeds hetzelfde conflictvermijdende antwoord: "Maak er nu toch geen ambras over, het is al moeilijk genoeg voor de kids. Gooi dat gewoon in de machine." Hij lijdt aan een chronisch geval van schuldgevoel-ouderschap en durft zijn ex absoluut niet tegen de haren in te strijken. Alles om de goede vrede te bewaren ten koste van mij. Daar komt nog bovenop dat zijn dochter van 11 flink aan het puberen is. Toen ik haar onlangs vroeg om haar vuile spullen dan tenminste zelf even in de wasmand te sorteren kreeg ik een grote zucht en de klassieker: "Jij bent mijn mama niet, ik moet niet naar jou luisteren!" Mijn vriend zat in de zetel, keek ernaar en greep amper in. "Ze moet nog even wennen aan de situatie," zegt hij dan. Na anderhalf jaar samenwonen? Hoe onnozel kan het worden.
Ik heb gisteren de knoop doorgehakt en mijn vriend heel duidelijk gemaakt: mijn huis, mijn regels. De invloed van de moeder stopt hier aan de voordeur. De volgende keer dat ze haar vuile was meegeeft, was ik enkel wat de kids hier effectief nodig hebben. De rest gaat net zo vuil terug de valies in op vrijdag. Hij is in alle staten omdat hij bang is voor de reactie van de ex.
Dus, ben ik nu echt zo'n vreselijke, onredelijke stiefmoeder? Of zijn er hier andere plusmama's die dit herkennen en ook weigeren om de restrommel van de biologische moeder op te kuisen?
Ik werk fulltime en hou van structuur en overzicht, maar zodra die valiezen hier landen, ben ik plots de onbetaalde huishoudster van de ex.
Als ik er met mijn partner over begin, krijg ik steeds hetzelfde conflictvermijdende antwoord: "Maak er nu toch geen ambras over, het is al moeilijk genoeg voor de kids. Gooi dat gewoon in de machine." Hij lijdt aan een chronisch geval van schuldgevoel-ouderschap en durft zijn ex absoluut niet tegen de haren in te strijken. Alles om de goede vrede te bewaren ten koste van mij. Daar komt nog bovenop dat zijn dochter van 11 flink aan het puberen is. Toen ik haar onlangs vroeg om haar vuile spullen dan tenminste zelf even in de wasmand te sorteren kreeg ik een grote zucht en de klassieker: "Jij bent mijn mama niet, ik moet niet naar jou luisteren!" Mijn vriend zat in de zetel, keek ernaar en greep amper in. "Ze moet nog even wennen aan de situatie," zegt hij dan. Na anderhalf jaar samenwonen? Hoe onnozel kan het worden.
Ik heb gisteren de knoop doorgehakt en mijn vriend heel duidelijk gemaakt: mijn huis, mijn regels. De invloed van de moeder stopt hier aan de voordeur. De volgende keer dat ze haar vuile was meegeeft, was ik enkel wat de kids hier effectief nodig hebben. De rest gaat net zo vuil terug de valies in op vrijdag. Hij is in alle staten omdat hij bang is voor de reactie van de ex.
Dus, ben ik nu echt zo'n vreselijke, onredelijke stiefmoeder? Of zijn er hier andere plusmama's die dit herkennen en ook weigeren om de restrommel van de biologische moeder op te kuisen?