• Je bent welkom bij Ouderblijven

    Een veilige plek voor christelijke ouders na een scheiding. Vind herkenning, deel in vertrouwen en bemoedig elkaar.

    Praat direct mee
    Gratis, anoniem en binnen 1 minuut geregistreerd.

Feestdagen na een scheiding: hoe houden jullie het fijn voor de kinderen?

Lux

Administrator
Forumleiding
Sommige dagen op de kalender voelen na een scheiding ineens heel anders.

Een verjaardag, Sinterklaas, Kerstmis, Pasen, een schoolfeest, Moederdag of Vaderdag... Voor de kinderen zijn het momenten waar ze naar uitkijken. Voor ouders kunnen het tegelijk momenten zijn waarop de oude pijn, praktische afspraken en onderlinge spanningen extra hard naar boven komen.
Wie haalt de kinderen op? Waar slapen ze? Wie is erbij? Kunnen oma en opa ook komen? Wat doe je als een feestdag precies in jouw week valt? En misschien nog belangrijker:

hoe zorg je ervoor dat je kind niet het gevoel krijgt dat het moet kiezen tussen papa en mama?

Op papier kun je dit allemaal netjes verdelen, maar in de praktijk ligt het vaak ingewikkelder.

Soms is de ene ouder bijvoorbeeld jarig op een dag waarop de kinderen normaal bij de andere ouder zijn. Of valt Kerst precies midden in een verblijfsregeling. En wat doe je met een kind dat zegt: *"Ik wil eigenlijk gewoon dat we allemaal samen zijn"*?

Ik ben benieuwd hoe jullie hiermee omgaan.

Hebben jullie vaste afspraken voor verjaardagen, Kerst en andere belangrijke momenten? Verdelen jullie zulke dagen letterlijk? Wisselen jullie per jaar af of proberen jullie bepaalde momenten samen te vieren?

En hoe reageren jullie wanneer een regeling op papier eerlijk lijkt, maar emotioneel toch moeilijk blijkt voor de kinderen?

Laten we vooral ervaringen delen die andere ouders echt kunnen helpen. Geen wedstrijdje tussen mama en papa, maar ideeën over hoe we bijzondere momenten voor onze kinderen zo rustig en warm mogelijk kunnen houden.

Ook voor wie hier al wat verder in staat: wat zou je achteraf anders hebben aangepakt?

Ik lees graag mee.
 
Ik denk dat het vooral belangrijk is dat kinderen niet het gevoel krijgen dat ze moeten kiezen. Dat klinkt misschien vanzelfsprekend, maar juist rond de feestdagen kan dat best lastig worden.

Bij ons hielp het om niet iedere keer opnieuw te onderhandelen over wie wanneer de kinderen heeft. Duidelijke afspraken geven rust. Daarnaast moet je soms ook gewoon een beetje flexibel zijn. Een regeling kan op papier heel eerlijk zijn, terwijl het voor een kind helemaal niet zo voelt.

Ik heb zelf ook gemerkt dat je soms geneigd bent om van zo’n dag iets bijzonders te willen maken. Terwijl kinderen vaak helemaal niet zoveel nodig hebben. Gewoon weten waar ze aan toe zijn, geen spanning tussen hun ouders en het gevoel dat ze bij allebei welkom zijn.

En dat samen vieren... daar heb ik gemengde gevoelens bij. Als dat echt rustig kan en beide ouders kunnen hun eigen gedoe even parkeren kan het mooi zijn. Als er onderhuids van alles speelt is apart vieren misschien juist veel fijner voor de kinderen.

Uiteindelijk is het volgens mij minder belangrijk waar ze met Kerst aan tafel zitten dan hoe het voelt als ze daar zitten.
 
Feestdagen vind ik misschien wel één van de moeilijkste dingen na een scheiding. Op gewone dagen lukt het soms nog om de afspraken gewoon te volgen. Rond Kerst, verjaardagen of Moederdag komt er zoveel meer gevoel bij kijken. Wat ik vooral probeer vast te houden is dat een kind niet verantwoordelijk mag worden voor het verdelen van die dagen. Als een kind graag bij papa en mama wil zijn, hoeft daar geen keuze uit voort te komen. Dat verlangen mag er gewoon zijn.

Tegelijk merk ik dat samen vieren niet altijd de meest rustige oplossing is. Soms klinkt dat mooi, terwijl er onderhuids nog zoveel spanning zit dat een kind die spanning juist heel sterk aanvoelt. Voor mij zit het daarom minder in de perfecte verdeling en meer in de rust die we een kind kunnen geven. Kunnen zeggen: geniet van deze dag, ook als ik er niet bij ben. Dat vraagt soms best veel van een ouder.

Misschien is dat uiteindelijk één van de moeilijkste vormen van liefde na een scheiding: iets kunnen missen, zonder het kind daar verantwoordelijk voor te maken.
 
Bij ons zijn de feestdagen ook wel een dingetje geweest na de scheiding. Je merkt dan toch extra dat het gezin zoals je het ooit voor ogen had er niet meer op die manier is. Vooral die eerste keren vond ik dat best confronterend.

Ik heb er wel altijd voor proberen te waken dat de kinderen daar niet de dupe van werden. Als zij met papa kerst vieren of oud en nieuw hebben dan gun ik ze dat ook echt. Natuurlijk zit daar soms een klein steekje bij mijzelf, maar dat is dan mijn gevoel en niet iets wat zij hoeven te dragen.

We hebben de dagen zoveel mogelijk verdeeld en soms moet je daar gewoon een beetje creatief in zijn. Het hoeft van mij ook niet precies 50/50 op de kalender te staan als het voor de kinderen maar goed voelt.

En eerlijk gezegd: ik vind het inmiddels ook wel mooi om te zien dat zij gewoon hun eigen fijne herinneringen maken, ook al zijn die anders dan vroeger. Dat heeft mij tijd gekost om te leren, maar uiteindelijk is dat denk ik het belangrijkste.
 
Hier ben ik het wel mee eens. Vooral duidelijke afspraken vooraf geven de kinderen rust. En als iets een keer anders kan omdat een kind daar behoefte aan heeft vind ik een beetje flexibiliteit ook belangrijk.
 
Ik vind dit toch wel een moeilijke. Juist omdat je op die bijzondere dagen zo graag wilt dat je kinderen gewoon kunnen genieten, terwijl je zelf misschien heel anders naar zo'n dag kijkt.

Wat mij wel helpt in deze reacties is de gedachte dat het niet allemaal perfect verdeeld hoeft te zijn. Ik denk dat ik soms te veel bezig ben met wat eerlijk is, terwijl een kind misschien helemaal niet bezig is met die eerlijkheid. Die wil vooral weten waar hij aan toe is en voelen dat het oké is om bij papa te zijn als mama er niet bij is, en andersom. En dat vind ik misschien nog het lastigste... dat je soms zelf iets moet missen en daar toch geen schuldgevoel bij het kind van wilt leggen. Ge wilt natuurlijk niet dat ze denken dat ze voor iemand moeten kiezen of dat mama verdrietig is omdat zij bij papa zijn.

Ik denk dat ik daar zelf nog wel in moet groeien. Niet alles wat moeilijk voelt, hoeft ook opgelost te worden. Soms is het misschien genoeg om de kinderen gewoon een fijne dag te gunnen, ook als je daar zelf niet bij bent.

Dat lijkt me best een vorm van loslaten. En tegelijk ook van liefde.
 
Ja, precies. Ik denk ook dat die duidelijkheid vooraf heel veel rust kan geven. Kinderen hoeven dan niet op het laatste moment te merken dat er weer iets verandert.

Tegelijkertijd vind ik het mooi wat je zegt over flexibiliteit. Soms is een afspraak bedoeld om houvast te geven, maar moet je ook kunnen kijken naar wat er op dat moment bij een kind speelt. Dat hoeft niet te betekenen dat je iedere keer alles omgooit.

Misschien zit de balans er juist in dat de basis duidelijk is, maar dat er ruimte blijft om soms iets anders te doen als dat beter voelt voor het kind.

En dat vraagt als ouder soms ook dat je je eigen gevoel even opzij kunt zetten. Dat vind ik zelf misschien nog wel het lastigste. Je wilt er voor je kind zijn, maar je wilt ook niet dat jouw gemis of verdriet mee gaat bepalen hoe zo'n dag voor hen voelt.

Uiteindelijk gun je ze gewoon dat ze zonder schuldgevoel kunnen genieten, bij papa én bij mama.
 
  • Like
Waarderingen: Mara
Nog even een kleine toevoeging op mijn vorig bericht want het zat me toch wat dwars. Ik besefte daarnet dat de feestdagen er weer rap aankomen en dat blijft toch altijd een beetje ambetant. Voor de oudste is dat misschien al wat minder een punt maar voor de jongere kinderen is zoiets toch nog heel belangrijk. Vroeger pakten we die momenten gewoon samen aan maar nu is het altijd schipperen. Hun mama en ik proberen dat wel altijd goed en respectvol te regelen zodat we niet met dubbele cadeaus zitten. We doen allemaal maar ons best voor de kinderen en ik weiger om daar ruzie over te maken.

Maar het moment dat die gastjes met hun valies en boekentassen weer vertrekken went toch echt nooit. Het kot is dan ineens ijskoud en immens stil. Dan doe ik maar een dikke pull aan en probeer ik de leegte wat te negeren. Het blijft toch telkens even slikken maar een mens moet er het beste van proberen te maken.

Ik ben eigenlijk wel heel benieuwd naar de logistiek achter die dagen. Hoe pakken jullie dat praktisch aan met al die cadeaus die constant over en weer moeten tussen twee huizen? Ligt dit aan mij of is dat altijd zo een chaos?
 
  • Like
Waarderingen: Mara
Nog even een kleine toevoeging op mijn vorig bericht want het zat me toch wat dwars. Ik besefte daarnet dat de feestdagen er weer rap aankomen en dat blijft toch altijd een beetje ambetant. Voor de oudste is dat misschien al wat minder een punt maar voor de jongere kinderen is zoiets toch nog heel belangrijk. Vroeger pakten we die momenten gewoon samen aan maar nu is het altijd schipperen. Hun mama en ik proberen dat wel altijd goed en respectvol te regelen zodat we niet met dubbele cadeaus zitten. We doen allemaal maar ons best voor de kinderen en ik weiger om daar ruzie over te maken.

Maar het moment dat die gastjes met hun valies en boekentassen weer vertrekken went toch echt nooit. Het kot is dan ineens ijskoud en immens stil. Dan doe ik maar een dikke pull aan en probeer ik de leegte wat te negeren. Het blijft toch telkens even slikken maar een mens moet er het beste van proberen te maken.

Ik ben eigenlijk wel heel benieuwd naar de logistiek achter die dagen. Hoe pakken jullie dat praktisch aan met al die cadeaus die constant over en weer moeten tussen twee huizen? Ligt dit aan mij of is dat altijd zo een chaos?
Na al die jaren ben ik er ook nooit aan gewoon geraakt. Het is een lijden dat nooit echt weggaat. Veel moed Tweehuizen.
 
Terug
Naar boven