Feestdagen na een scheiding: hoe houden jullie het fijn voor de kinderen?

[Lux]

Sommige dagen op de kalender voelen na een scheiding ineens heel anders.

Een verjaardag, Sinterklaas, Kerstmis, Pasen, een schoolfeest, Moederdag of Vaderdag... Voor de kinderen zijn het momenten waar ze naar uitkijken. Voor ouders kunnen het tegelijk momenten zijn waarop de oude pijn, praktische afspraken en onderlinge spanningen extra hard naar boven komen.
Wie haalt de kinderen op? Waar slapen ze? Wie is erbij? Kunnen oma en opa ook komen? Wat doe je als een feestdag precies in jouw week valt? En misschien nog belangrijker:

hoe zorg je ervoor dat je kind niet het gevoel krijgt dat het moet kiezen tussen papa en mama?

Op papier kun je dit allemaal netjes verdelen, maar in de praktijk ligt het vaak ingewikkelder.

Soms is de ene ouder bijvoorbeeld jarig op een dag waarop de kinderen normaal bij de andere ouder zijn. Of valt Kerst precies midden in een verblijfsregeling. En wat doe je met een kind dat zegt: *"Ik wil eigenlijk gewoon dat we allemaal samen zijn"*?

Ik ben benieuwd hoe jullie hiermee omgaan.

Hebben jullie vaste afspraken voor verjaardagen, Kerst en andere belangrijke momenten? Verdelen jullie zulke dagen letterlijk? Wisselen jullie per jaar af of proberen jullie bepaalde momenten samen te vieren?

En hoe reageren jullie wanneer een regeling op papier eerlijk lijkt, maar emotioneel toch moeilijk blijkt voor de kinderen?

Laten we vooral ervaringen delen die andere ouders echt kunnen helpen. Geen wedstrijdje tussen mama en papa, maar ideeën over hoe we bijzondere momenten voor onze kinderen zo rustig en warm mogelijk kunnen houden.

Ook voor wie hier al wat verder in staat: wat zou je achteraf anders hebben aangepakt?

Ik lees graag mee.

 

[Sting]

Ik denk dat het vooral belangrijk is dat kinderen niet het gevoel krijgen dat ze moeten kiezen. Dat klinkt misschien vanzelfsprekend, maar juist rond de feestdagen kan dat best lastig worden.

Bij ons hielp het om niet iedere keer opnieuw te onderhandelen over wie wanneer de kinderen heeft. Duidelijke afspraken geven rust. Daarnaast moet je soms ook gewoon een beetje flexibel zijn. Een regeling kan op papier heel eerlijk zijn, terwijl het voor een kind helemaal niet zo voelt.

Ik heb zelf ook gemerkt dat je soms geneigd bent om van zo’n dag iets bijzonders te willen maken. Terwijl kinderen vaak helemaal niet zoveel nodig hebben. Gewoon weten waar ze aan toe zijn, geen spanning tussen hun ouders en het gevoel dat ze bij allebei welkom zijn.

En dat samen vieren... daar heb ik gemengde gevoelens bij. Als dat echt rustig kan en beide ouders kunnen hun eigen gedoe even parkeren kan het mooi zijn. Als er onderhuids van alles speelt is apart vieren misschien juist veel fijner voor de kinderen.

Uiteindelijk is het volgens mij minder belangrijk waar ze met Kerst aan tafel zitten dan hoe het voelt als ze daar zitten.