KatrienM
Ouderblijver
Naast alle praktische vragen waar mijn hoofd van ronddraait is er nog iets waar ik de laatste dagen echt buikpijn van heb: het moment dat we het aan onze ouders en de schoonfamilie moeten gaan vertellen.
Bij ons is de knoop nu definitief doorgehakt, maar we weten zelf nog amper hoe we de komende maanden gaan aanpakken. Net daarom hebben we naar de familie toe tot nu toe gezwegen. Ge wilt immers geen paniek zaaien als ge zelf nog geen enkel antwoord klaarhebt op vragen over het huis, het geld of hoe het met de kinderen moet lopen. Langs de andere kant voelt het zo onecht en vermoeiend om tijdens een bezoek of een telefoontje te doen alsof alles zijn gewone gangetje gaat.
Ik merk dat er bij mij ook een hoop schroom en een wrang soort schaamte meespeelt. Ge hoopt toch altijd dat ge samen oud wordt en het voelt op de een of andere manier alsof ge faalt naar de generatie boven u toe. Mijn eigen ouders gaan zich wellicht doodongerust maken over hoe ik dit allemaal ga trekken. Bij mijn schoonfamilie ben ik dan weer bang voor de afstandelijkheid of dat er straks kampen gekozen worden terwijl we net proberen om dit zo deftig mogelijk te laten verlopen.
Hoe hebben jullie dat destijds aangepakt? Hebt ge dat nieuws samen aan de ouders gebracht of heeft ieder dat apart aan zijn eigen kant verteld? En wacht ge daar best mee tot ge al concrete afspraken hebt over de stappen met een bemiddelaar of notaris of vertelt ge het beter meteen als de beslissing vaststaat?
Als iemand tips heeft over hoe ge omgaat met die eerste golf van bezorgdheid en goedbedoelde meningen: heel graag. 'k Zie er momenteel echt als een berg tegenop.
Bij ons is de knoop nu definitief doorgehakt, maar we weten zelf nog amper hoe we de komende maanden gaan aanpakken. Net daarom hebben we naar de familie toe tot nu toe gezwegen. Ge wilt immers geen paniek zaaien als ge zelf nog geen enkel antwoord klaarhebt op vragen over het huis, het geld of hoe het met de kinderen moet lopen. Langs de andere kant voelt het zo onecht en vermoeiend om tijdens een bezoek of een telefoontje te doen alsof alles zijn gewone gangetje gaat.
Ik merk dat er bij mij ook een hoop schroom en een wrang soort schaamte meespeelt. Ge hoopt toch altijd dat ge samen oud wordt en het voelt op de een of andere manier alsof ge faalt naar de generatie boven u toe. Mijn eigen ouders gaan zich wellicht doodongerust maken over hoe ik dit allemaal ga trekken. Bij mijn schoonfamilie ben ik dan weer bang voor de afstandelijkheid of dat er straks kampen gekozen worden terwijl we net proberen om dit zo deftig mogelijk te laten verlopen.
Hoe hebben jullie dat destijds aangepakt? Hebt ge dat nieuws samen aan de ouders gebracht of heeft ieder dat apart aan zijn eigen kant verteld? En wacht ge daar best mee tot ge al concrete afspraken hebt over de stappen met een bemiddelaar of notaris of vertelt ge het beter meteen als de beslissing vaststaat?
Als iemand tips heeft over hoe ge omgaat met die eerste golf van bezorgdheid en goedbedoelde meningen: heel graag. 'k Zie er momenteel echt als een berg tegenop.
