Hoe en wanneer vertel je aan uw (schoon)ouders dat je gaat scheiden?

[KatrienM]

Naast alle praktische vragen waar mijn hoofd van ronddraait is er nog iets waar ik de laatste dagen echt buikpijn van heb: het moment dat we het aan onze ouders en de schoonfamilie moeten gaan vertellen.

Bij ons is de knoop nu definitief doorgehakt, maar we weten zelf nog amper hoe we de komende maanden gaan aanpakken. Net daarom hebben we naar de familie toe tot nu toe gezwegen. Ge wilt immers geen paniek zaaien als ge zelf nog geen enkel antwoord klaarhebt op vragen over het huis, het geld of hoe het met de kinderen moet lopen. Langs de andere kant voelt het zo onecht en vermoeiend om tijdens een bezoek of een telefoontje te doen alsof alles zijn gewone gangetje gaat.

Ik merk dat er bij mij ook een hoop schroom en een wrang soort schaamte meespeelt. Ge hoopt toch altijd dat ge samen oud wordt en het voelt op de een of andere manier alsof ge faalt naar de generatie boven u toe. Mijn eigen ouders gaan zich wellicht doodongerust maken over hoe ik dit allemaal ga trekken. Bij mijn schoonfamilie ben ik dan weer bang voor de afstandelijkheid of dat er straks kampen gekozen worden terwijl we net proberen om dit zo deftig mogelijk te laten verlopen.

Hoe hebben jullie dat destijds aangepakt? Hebt ge dat nieuws samen aan de ouders gebracht of heeft ieder dat apart aan zijn eigen kant verteld? En wacht ge daar best mee tot ge al concrete afspraken hebt over de stappen met een bemiddelaar of notaris of vertelt ge het beter meteen als de beslissing vaststaat?

Als iemand tips heeft over hoe ge omgaat met die eerste golf van bezorgdheid en goedbedoelde meningen: heel graag. 'k Zie er momenteel echt als een berg tegenop.

 

[Lux]

Vanaf de kinderen het weten zou ik niet te lang wachten. Het heeft geen zin om te doen alsof. Meestal verandert er zeer veel, al zeggen de meeste ouders en schoonouders van niet.

 

[Ava]

Bij ons heb ik het uiteindelijk niet langer willen uitstellen zodra de beslissing definitief was. Eerst heb ik mijn eigen ouders ingelicht. Ik wist dat ze zich zorgen zouden maken en dat er veel vragen zouden komen. De reactie van mijn schoonfamilie vond ik eerlijk gezegd spannender. Je weet dat de verhoudingen veranderen en dat mensen soms automatisch hun eigen kind gaan verdedigen. Ik heb geprobeerd rustig uit te leggen dat het geen beslissing van één dag was en dat we vooral wilden vermijden dat de kinderen tussen twee kampen terechtkwamen. Alle praktische antwoorden hadden we toen nog niet. Achteraf ben ik blij dat ik niet gewacht heb tot alles geregeld was. Die eerste gesprekken waren moeilijk, maar het geheimhouden begon zwaarder te wegen dan het vertellen.

 

[Taximama]

Ik en mijn ex hadden gekozen om het eerst samen te vertellen, zolang dat op een rustige en respectvolle manier kon. Ik vond het belangrijk dat onze ouders het nieuws rechtstreeks van ons kregen en niet via via. We hadden zelf ook nog lang niet op alle vragen een antwoord. Dat heb ik ook gewoon eerlijk gezegd.

Wat mij vooral is bijgebleven is dat je niet de verantwoordelijkheid hoeft te dragen voor het verdriet of de teleurstelling van iedereen rondom je. Geef hen de tijd om het te verwerken, maar bewaak ook je eigen grenzen. Goedbedoelde adviezen kunnen soms behoorlijk overweldigend zijn.

Je hoeft niet alles al geregeld te hebben om eerlijk te kunnen zijn. De beslissing is al moeilijk genoeg. Probeer vooral samen respectvol naar buiten te komen, zeker in het belang van de kinderen.

 

[Sting]

Katrien,

Ik weet nog dat de periode rond mijn scheiding niet alleen moeilijk was door alles wat er tussen ons speelde, maar ook door de gesprekken die je met de mensen rondom je moet voeren. Je hebt zelf al zoveel aan je hoofd en dan moet je ook nog uitleggen wat er aan de hand is, terwijl je zelf nog niet weet hoe de toekomst eruit zal zien.

Wat ik heb geleerd is dat je niet eerst alle antwoorden hoeft te hebben voordat je het aan je familie vertelt. De beslissing zelf is al zwaar genoeg. Je hoeft op dat moment nog niet te weten hoe het met het huis, de financiën of alle praktische afspraken zal lopen.

Ik zou wel proberen om het gesprek rustig te houden en duidelijk te maken dat jullie als ouders, ondanks alles, het belang van de kinderen voorop willen blijven zetten. Dat is niet altijd eenvoudig, zeker niet wanneer familieleden vanuit bezorgdheid allerlei adviezen geven of partij willen kiezen.

Geef je ouders ook de ruimte om aan het nieuws te wennen. Zij verwerken op hun manier dat beeld van jullie gezin dat ze misschien altijd voor ogen hadden. Maar vergeet niet: jij hoeft hun verdriet of bezorgdheid niet allemaal op je schouders te nemen.

En schaam je niet, Katrien. Een huwelijk dat eindigt betekent niet dat je als mens of als ouder gefaald hebt. Soms loopt het leven anders dan je ooit gehoopt had. Probeer stap voor stap verder te gaan en laat je daarin ook steunen door mensen die jullie allebei rust gunnen.

Veel sterkte. Ik hoop dat de gesprekken wat zachter verlopen dan je nu vreest.